Er is een enorm ongenoegen over het beleid van de besparingsregering. Di Rupo verklaarde: “Zonder structurele hervormingen zullen onze kinderen en kleinkinderen de rekening moeten betalen”. Deze retoriek wordt vaak gebruikt om een asociaal beleid te rechtvaardigen. Commentatoren hebben het over de mogelijkheid van een generatieconflict waarbij de belangen van de jongeren en toekomstige generaties botsen op het “egoïsme” van de oudere werkenden die “boven hun stand” hebben geleefd.

Vandaag trok een grote optocht door Brussel om te protesteren tegen de aangroeiende wachtlijsten. Personeelsleden, gebruikersorganisaties, mensen met een beperking,... Allemaal betoogden ze samen omdat ze het wachten beu zijn. Met zowat 3.500 betogers trokken we naar het Martelarenplein waar de Vlaamse regering schuil houdt. De eisen van de betogers werden overgemaakt aan de politici.

Na de actieweek voor koopkracht in juni werd te lang gewacht om een nieuw initiatief aan te kondigen. Dat gaf het patronaat de hele zomer om haar propaganda te voeren quasi zonder enige repliek van syndicale zijde. De aankondiging van een actiedag op 6 oktober kon op heel wat enthousiasme rekenen, maar de oproep bleef onduidelijk en de acties onvoldoende georganiseerd. De strijdbaarheid en de actiebereidheid waren er, maar dit potentieel werd onvoldoende benut.

Op 6 oktober 2008 was er een actiedag voor koopkracht. We publiceren hierbij enkele artikelen en pamfletten in de aanloop ernaar alsook verslagen vanuit het hele land.

> Verslagen en foto's vind je op een overzichtspagina van socialisme.be

In het begin van het jaar werd het koopkrachtprobleem door politici en werkgeversorganisaties nog afgedaan als een gevoel. Vandaag kunnen ze niet anders dan het probleem te erkennen, maar zegt men dat “we” moeten kiezen tussen een reële daling van de koopkracht of onze baan. Volgens de werkgeversorganisaties is er – zoals steeds – geen ruimte voor een verhoging van de lonen. Als er al ruimte is voor een verhoging van de lonen dan moet dit ten koste gaan van de financiering van de sociale zekerheid of van het overheidspersoneel. De regering steekt haar handen in de lucht en zegt dat ze niet veel kunnen doen.

Inschrijvingsgeld, huur, transport, voeding, vrije tijd; het studentenleven is duur: een jaar op kot kost ongeveer tussen de 10.000 en 12.000 euro. Bovendien heeft de inflatie in augustus de grens van 5,4% overschreden. Dit jaar zijn vooral de meest elementaire huishoudelijke uitgaven door de stijgende energie- en voedingsprijzen de hoogte ingejaagd. Binnen die stijging van de levensduurte is de koopkracht van de arbeiders en studenten het sterkst afgenomen, zoals OIVO in een recente studie aantoont.