De laatste maanden revolteerden jongeren in verschillende landen op massale schaal tegen de werkloosheid en werkonzekerheid dat dit systeem in crisis ons te bieden heeft. Op 15 oktober nog trokken we met vele duizenden pleinen en straten op in meer dan 900 steden in bijna 100 landen om te protesteren tegen de besparingen en om ons te verzetten tegen de dictatuur van de patroons en de bankiers. In Brussel waren we met bijna 10.000.

In de Standaard van 30 september poneert Pieter Marechal, voorzitter van Jong CD&V, dat de nota Di Rupo een enorm asociaal karakter heeft aangezien jongeren disproportioneel worden getroffen door de socio-economische maatregelen ervan. Uiteraard heeft hij een punt als hij stelt dat de voorgestelde maatregelen nefast zijn voor jongeren die zich vandaag al in een enorm precaire situatie bevinden. De hervormingen van de werkloosheidsverzekering komen bovenop een reeds torenhoge jeugdwerkloosheid.

Magnette (PS) in De Standaard: "De N-VA wil de werkloosheidsuitkering beperken in de tijd. Dat gebeurt niet in de tekst van Di Rupo. Maar de uitkering valt wel terug op het niveau van ongeveer het leefloon. Als De Wever het wil beperken in de tijd, betekent dat in de praktijk dat werklozen zullen overschakelen op het leefloon, dat door de gemeenten wordt betaald." In feite stelt Magnette dat zowel Di Rupo als De Wever de werkloosheidsuitkering in de tijd willen beperken, maar dat Di Rupo dat niet zo benoemt om de financiering van dit leefloon niet naar de gemeenten door te schuiven.

Sinds de jaren 1990 heeft het neoliberale beleid geleid tot een deregulering van de arbeidsmarkt. Dit betekent dat de arbeidsvoorwaarden en de lonen onder vuur werden genomen. Arbeidsovereenkomsten van onbepaalde duur worden een uitzondering. Hierdoor wordt het voor jongeren moeilijker om een zekere stabiliteit te verkrijgen. In de plaats van door te werken een betere toekomst uit te bouwen, komen veel jongeren in onzekere jobs terecht en zien we de opmars van de “werkende armen.”

De campagne “Jongeren in strijd voor werk” blijft mobiliseren en opkomen tegen werkloosheid en voor een betere toekomst. De afgelopen maanden waren er acties langs Franstalige kant en in Brussel. In maart volgde ook in Gent een campagnemoment ondersteund door LSP, ALS en de KAJ (Katholieke Arbeidersjeugd). Eind maart was er in Leuven een prikactie aan het station.

Terwijl de beurzen en de winsten zich herstellen, en fiscale cadeaus aan banken en grote bedrijven de staatskas verder ondermijnen, is de realiteit voor veel werkenden, vooral jongeren: het “jobhoppen” van de ene interimjob naar de andere laag betaalde en flexibele job. Men wil ons het “Duits model” opleggen van werkende armen. In België verdienen nu al 10% werkenden minder dan 10€/uur, in Duitsland is dit opgelopen tot 20%!