Engelse studenten gaan in strijd tegen de verhoging van de inschrijvingsgelden
Eind januari van dit jaar, heeft Engeland en stap verder gezet in de dualisering van het hoger onderwijs. Charles Clarke, de onderwijsminister onder Tony Blair, heeft een wetsvoorstel laten passeren voor het Britse parlement om de grens van de inschrijvingsgelden te laten wegnemen.
Concreet betekent dat wanneer je vroeger maximum 1656 " moest betalen, je nu eens 4500 " zou kunnen neertellen om te kunnen studeren. Als antwoord op de protestacties van de studenten heeft Clarke niet beloofd om de bedragen die beursstudenten ontvangen, te herzien. Bovendien maakt hij geen werk van maatregelen om sociale uitsluiting (een rechtsreeks gevolg van de verhoging van de inschrijvingsgelden) tegen te gaan. Dat is trouwens niet de bedoeling van het wetsvoorstel. De “gulle” minister gunt de studenten weliswaar "betaalbare" leningen. Je loopbaan beginnen met schulden? Dit gaat het enige perspectief zijn voor de meeste studenten. Een deel van deze groep zal zich kunnen tevreden stellen met universiteiten in een lagere categorie, minder duur maar zonder later één enkele deur te openen voor een waardige job.
Voor de studenten die het nog moeilijker hebben, betekent dit een verwaarlozing van hun studies. Deze minister heeft en zeer gemakkelijk antwoord gezocht op de onderfinanciering van onderwijsinstellingen: de kosten doorschuiven naar de studenten en hun gezinnen.
De studentenorganisaties vrezen dat op langere termijn universiteiten zullen voorbehouden zijn voor de elite. Dit toont het cynisme aan van de Britse regering: enerzijds het idee verdedigen dat iedereen recht heeft op onderwijs maar anderzijds er alles om doen om zo weinig mogelijk studenten zich te laten inschrijven.
De financiële lobbies hebben niets te vrezen. Al vele jaren houden organisatie als het ERT (de Europese ronde tafel van industriëlen, en groep Europese patroons) een oogje in het zeil. Ze zien de vele gediplomeerden, wiens opleiding veel gekost heeft en niet overeenstemt met de noden van het patronaat, niet graag komen.
De bedrijven zien de universiteiten niet als een plaats waar de studenten zich moeten ontplooien en een kritische geest kunnen ontwikkelen. Het gaat er voor hen om een kader te vormen die overeenstemt met de toekomstige noden van de bedrijfswereld. Om haar belangen te verdedigen, heeft het patronaat nood aan "goede" relaties in de politiek. Het is duidelijk dat de Britse regering een van de belangrijkste relaties is. Nochtans kan die antisociale politiek omgekeerd worden. De verschillende studentenorganisaties waaronder de socialistische studenten (de zusterorganisatie van de ALS in Engeland) strijden voor een gratis onderwijs die overeenstemt met de noden van de bevolking en niet met die van de bedrijfswereld.
De vele acties die hebben plaatsgevonden op de Engelse faculteiten hebben aangetoond dat enkel het doorzettingsvermogen van de studenten ervoor zou kunnen zorgen dat de huidige verworvenheden behouden blijven. Betogingen, universiteitsbezettingen, weigering om inschrijvingsgeld te betalen, ... dat zijn de wapens die de studenten gebruiken om hun belangen te verdedigen.
De socialistische studenten organiseren en verdedigen diegenen die weigeren om inschrijvingsgeld te betalen. Binnen het NUS (National Union of Students, de Britse studentenvakbond), stellen de socialistische studenten een strijdbare fractie voor die elk compromis met de Engelse regering weigert.
We denken dat de studenten enkel op zichzelf en op hun gezinnen kunnen rekenen om zich te verzetten tegen die elitarisering die de Engelse regering orchestreert. Wat er bij de Engelse studenten gebeurt, is bij ons niet ondenkbaar! Verre van: de belangen van het patronaat zijn overal dezelfde en dat beginnen we in België ook te voelen. Daarom moeten we ons consequent blijven organiseren en een brede beweging vormen om onze verworvendheden te verdedigen. De ALS zal haar best doen om zo’n beweging op te zetten, samen met al diegenen die vinden dat de antisociale politiek - die in het belang staat van een kleine geprivilegieerde elite - een halt moet worden toegeroepen.
Micha Teller
28/03/04
