Pak de multinationals aan, niet de asielzoekers!

1. De Aktief Linkse Studenten ondersteunen de talrijke acties die momenteel opgezet worden door sans-papiers, zogenaamd "illegalen". We nemen zoveel mogelijk deel aan deze acties en proberen deze beweging zoveel mogelijk vooruit te helpen. Daar toe hebben we zowel een aantal inhoudelijke als organisatorische ideeën.
2. Tot nu toe zijn er enorm veel mensen van verschillende achtergronden actief tegen het asielbeleid. Het enige dat hen bindt en waarover een akkoord bestaat is hun afkeuren van het huidig beleid. Over een alternatief is er geen eensgezindheid. Daarom moeten we naar de diepere problemen gaan kijken. De centrale vraag daarbij is: "waarom vluchten mensen?". De standpunten die nu meestal geformuleerd worden vertrekken meestal van de vluchtelingen zelf. We moeten de eisen die een asielbeweging naar voor brengt, zoals de regularisatie, overnemen maar ook verder zien. Asielzoekers vluchten niet voor hun plezier (er zijn de voorbeelden van de oorlog in Sierra Leone, de rol van Shell in Nigeria dat er een dictatuur in het zadel houdt, de oorlog in Congo,...), maar meestal uit noodzaak. Waarom is die noodzaak er? Sommigen wijzen de bevolking van de ex-koloniale wereld aan als hét probleem, bvb. de luie Afrikanen die nog in stammentwisten verzeild raken. Wat daarbij niet in rekening gebracht wordt is de organisatie van de economieën in de ex-koloniale wereld. Die worden voornamelijk gedomineerd door multinat ionals. Het voorbeeld van Nigeria is veelzeggend. Dat land is qua grondstoffen één van de rijkste landen ter wereld, de olievoorraden zijn er enorm. Shell domineert er de olie-uitwinning en maakt er enorme winsten. Terwijl de Nigeriaanse bev olking er gedwongen wordt om tegen een hongerloon te werken, er in een situatie leeft zonder electriciteit of degelijk onderwijs, gaat Shell er lopen met de winst. Om de bevolking in het gareel te houden steunen ze er een repressieve militaire dictatuur d ie in staat moet zijn om te vermijden dat de bevolking in opstand komt, ook al moet dat bvb. door het aanmoedigen van ethnische tegenstellingen of nationalisme. Dat maakt dat er een serieus probleem ontstaat. Zeker nu het kapitalisme, in haar zoektocht na ar steeds grotere winsten, in een faze zit waar de grondstoffenprijzen nog steeds sterk dalen. De meeste ex-koloniale landen zijn afhankelijk van de productie van grondstoffen en de daling van die prijzen hebben dus een enorme impact op de samenleving (de nk maar aan de nasleep van de val van de prijs van de koffie, wat in Rwanda het belangrijkste exportproduct is). Het is belangrijk dat wij naar voor brengen dat het niet de asielzoeker is die het probleem is, maar de multinationals die door hun winsth onger ervoor zorgen dat er een groeiend vluchtelingenprobleem is (vooral in de ex-koloniale wereld waar 96% van de vluchtelingen naar toe vluchten).
3. Ook de argumenten als zouden wij als "de westerse bevolking" egoïstisch zijn en onze welvaart niet willen delen moeten we verwerpen. Dat is eens te meer een poging om de bevolking te verdelen en om opnieuw het probleem af te lei den van het echte probleem (het kapitalistisch systeem) door de schuld op ons af te schuiven. Het is ook gemakkelijk om als minister met een wedde van 300.000 fr. in de maand dergelijke beweringen te lanceren.
4. De SP hoopt door haar rechtse standpunten een aantal kiezers van het Vlaams Blok terug te winnen. Daarom werpen ze zich plots op als de grootste verdedigers van een repressief asielbeleid. Er is echter reeds jaren een repressief beleid en wat heeft dat al opgelost? Niets! Als de SP dan toch het Blok wil bestrijden zou ze dat beter doen met een alternatief voor de sociale problemen die aanwezig zijn in de maatschappij (armoede, werkloosheid,...). Dàt zijn de oorzaken van de electorale groei van extreem-rechts en bijgevolg moet daar gezocht worden naar een middel om extreem-rechts te bestrijden. Zeker naar de verkiezingen van juni '99 toe zal dit een belangrijke discussie worden voor de ALS en voor de volledige linkerzijde.
5. Een volgend punt waarover we ook stelling moeten innemen is de organisatorische kant van de zaak. Er is veelal geen echt plan om een grote mobilisatie te houden, wijkbewoners te betrekken bij de acties,... Er zijn daar een aantal ideeën die wij naar voor kunnen brengen. (1) De nood aan een nationale mobilisatie van de verschillende actievoerders met een ruime verspreiding van materiaal en een grote mobilisatie. Op die manier kan de massale steun die er is gekanaliseerd worden in een actie en heeft de brede waaier van allerhande steuncomités een momentum om naar toe te werken (2) Om de actie een groter draagvlak te laten krijg en moet de actie de steun genieten van wijkbewoners. Daarom moeten we in de wijken rond de bezette kerken, of aan de uniefs waar er bezettingen zijn, campagne voeren om mensen te overtuigen. Zo bereiken we niet enkel de overtuigden, maar ook de brede laag van niet-overtuigden, wat wel maakt dat we met overtuigende argumenten moeten afkomen. Iemand met racistische vooroordelen ga je niet overtuigen met enkel wat humanistische argumenten. (3) De algemene steun voor de acties moet zo breed mogelijk zijn, maar ook de daadwerkelijke betrokkenheid moet toenemen. Dat kan bvb. met instrumenten zoals het informatieblad dat de bezetters aan de VUB uitgeven.

3/2/99