De euro is er. De meesten hebben hun eerste muntjes en biljetten gespendeerd, de ene met groot gemak, de ander, vooral oudere mensen, onwennig en wantrouwig. Al dagenlang krijgen we paginagrote euro-propaganda over onze kop. De euro maakt "ons" sterker, luidt de boodschap, maar wie is "ons" in dit geval ?

door Anja Deschoemacker

Het klinkt allemaal mooi. Overal in Europa betalen met dezelfde munt. Wie regelmatig in het buitenland vertoeft, zal er ongetwijfeld mee gediend zijn. Het zal echter ook opletten geblazen zijn: het mag aanlokkelijk zijn om in het buitenland met dezelfde munt te betalen, als je het geld niet hebt om te reizen schiet je daar niets mee op. Het is immers niet omdat je nu in euro betaalt dat je meer geld op zak hebt dan voorheen in franken. Integendeel, de euro zal de concurrentie stimuleren en bijgevolg de lonen drukken. De uitkeringen zullen de neerwaartse trend van de lonen volgen.

Lang geleden zou je het verwacht hebben van de sociaal-democratie en de groenen. Nu was het echter de rechtse Italiaanse regering (met o.a. de neofascisten van de NA) die terecht stelde dat de euro enkel de sterkste landen ten goede komt en in het algemeen slechts de sterksten in de maatschappij. Italië heeft in het verleden meermaals gebruik gemaakt van ‘competitieve devaluaties’ als alternatief op een frontale aanval op de arbeidersklasse. Nu blijft voor de burgerij slechts die laatste optie over.

De éénmaking doet de interne markt toenemen waardoor Europa beter bestand is tegen schokken in de wereldeconomie. Maar opnieuw: dat komt enkel ten goede aan de sterksten. Zwakkere bedrijven zullen uit de markt worden gekegeld. Massale ontslagen, slechtere arbeidsvoorwaarden,... zullen daarvan het gevolg zijn. Dit proces is overigens al langere tijd gaande.

Wie "sterker" wordt van de euro, zijn de bazen en de grote aandeelhouders van de grote bedrijven. Zij zullen genieten van grotere marktaandelen door het opslorpen van kleinere bedrijven (weliswaar zonder de bijhorende werkgelegenheid). Ze zullen hun waakhond, de Europese Commissie, gebruiken om ervoor te zorgen dat geen enkel bedrijf openblijft omwille van de werkgelegenheid die het verschaft. Wat dan weer de weg opent voor diezelfde bonzen om het failliet gegane bedrijf voor een appel en een ei over te nemen. Lippens en Davignon tonen het op Belgische schaal voor door hun overname van DAT aan één symbolische frank (zelfs nog geen euro!).

De diverse regeringen zullen de Europese richtlijnen blijven gebruiken om hun neoliberale politiek op te leggen aan de bevolking. De sector van de reisverzekeringen heeft het begrepen: vanaf nu geldt jobverlies als een reden om je reis te annuleren. Die verklaring is eerlijker dat de vage beloften dat het in de toekomst met de euro enkel beter zou kunnen worden.