De arrogantie van het Amerikaans imperialisme kent geen grenzen meer sinds zijn schijnbare overwinning in Afghanistan. Niet alleen bombarderen ze blindelings elke dorp waar er zich mogelijk Al Qaeda-strijders bevinden, zonder rekening te houden met de oproep van hun bondgenoten van de Noodelijke Alliantie om deze slachtpartij te stoppen. Bovendien behandelen ze hun gevangenen naar eigen goeddunken, zonder rekening te houden met de internationale regels.

De vastgebonden en met slaapmiddelen stil bewerkte Afghaanse en buitenlandse gevangenen moeten een blinddoek dragen tijdens hun overdracht naar de Amerikaanse basis Guantanamo. Daar worden ze beoordeeld door militaire rechtbanken. Ofwel zijn deze mensen oorlogsgevangenen en kunnen ze maar vervolgd worden om oorlogsmisdaden, ofwel zijn het terroristen - zoals Bush beweert - en moeten ze beoordeeld worden door de bevoegde burgerrechtbanken.

Maar je mag rekenen op de "creativiteit" van de administratie Bush om een bijzonder statuut bij elkaar te knutselen. De militaire rechtbanken mogen alle straffen afdwingen, de doodstraf inbegrepen (met een twee derde-meerderheid van de rechters) en ze moeten hun vonnissen niet motiveren. De processen zijn niet openbaar en worden staatsgeheim voor tientallen jaren. De rechten van de verdediging worden niet gerespecteerd: het Amerikaanse leger kiest zelfs de advocaten onder zijn eigen rangen! Onder de internationale druk hebben de VS toegezegd dat de gevangenen hun advocaten zullen kunnen kiezen. Dat recht effectief uitoefenen is nog iets anders. De gevangenen hebben geen statuut en de basis Guantanamo is in wezen een ruimte waar het recht niet geldig is.

Onstabiliteit in Azië

De schade van de militaire interventie in Afghanistan is niet alleen menselijk of materieel, maar ook politiek. De nederlaag van de Taliban heeft het conflict in Kashmir doen heropleven. Pakistan had de Taliban aan de macht gebracht om zijn grens in het oosten veilig te maken, om zo India beter tegen te houden. India heeft te kampen met een gewelddadige guerilla in het gedeelte van Kashmir dat het controleert. Pakistan en de Taliban ondersteunen deze guerilla. De val van de Taliban biedt India nu de gelegenheid om af te rekenen met Pakistan. Het gebruikt de "campagne tegen het terrorisme" van Bush om Pakistan onder druk te zetten. Wil Pakistan de oorlog vermijden, dan moet president Musharaff efficiente maatregelen nemen tegen Kashmiri terroristen.

De bloedige aanslag tegen het Indiaase parlement heeft de vastberedenheid van India nog versterkt. Musharaff heeft diverse islamistische organisaties uit Kashmir verboden en honderden activisten opgepakt. Zal dit genoeg zijn om het geweld in Kashmir te stoppen? Niets is minder zeker. India en Pakistan zijn bereid om een derde oorlog te voeren rond Kashmir. Maar nu beschikken ze ieder over kernbommen... China is een traditionele bondgenoot van Pakistan en kan moeilijk neutraal blijven als de oorlog ontploft.

Onstabiliteit in het Midden Oosten

Het zogenaamde "vredesproces" tussen Israel en de Palestijnse Autoriteit is ook het slachtoffer van de oorlog in Afghanistan. De Israelische premier Sharon wil de Palestijnse Autoriteit van Arafat breken. Sharon beschouwt nu openlijk de Palestijnse Autoriteit als een "terroristische eenheid". Dit brengt zware gevolgen met zich mee: het Israelische leger vernietigt systematisch de infrastructuur van de Autoriteit als antzoord op de bloedige Palestijnse aanslagen. De ineenstorting van de Autoriteit is niet meer uit te sluiten, met waarschijnlijk een nieuwe confrontatie tussen Israel en de Arabische landen als gevolg.

Politieke onstabiliteit in Saoedi Arabië

De "campagne tegen het terrorisme" heeft ook het regime van Saoedi Arabië verzwakt. Voor de eerste keer werd Saoedi Arabie beschouwd door de VS als de bron van de problemen en niet als een slachtoffer. De Saoedi afkomst van Bin Laden en sommige terroristen van 11 september, de vrijheid waarmee veel religieuze leiders de Amerikaanse bezetting van de heilige grond van Arabië aanklagen, de steun aan het Taliban-regime hebben het imago van het land beschadigd. Saoedi Arabie moest de Taliban loslaten en zijn imans beter controleren. Maar de publieke opinie, die de aanwezigheid van niet moslim-troepen niet aanvaard, ziet er een nieuwe capitulatie van het regime in. In zo'n situatie kan een ineenstorting van de Palestijnse Autoriteit en een onvermogen van de Arabische elites om op te treden tegen Israel het Saoedisch regime afmaken.

Nieuwe schurkenstaten

Na hun schijnbare succes in Afghanistan willen de VS nu nieuwe terroristennesten vernietigen. Ze lijken te aarzelen tussen de Filippijnen, Jemen, Somalie, en Colombia. Irak en Iran zijn van dat lijstje afgevoerd, wat wijst op de beperkingen van de VS-macht. Niets is nochtans opgelost in Afghanistan. Ten minste 25 miljard $ is noodzakelijk om Afghanistan herop te bouwen. Maar de VS en hun bondgenoten zijn niet bereid om meer dan 5 miljard $ uit te geven. Dat is genoeg om de hoofdstad Kaboel stabiel te maken, maar niet de rest van het land waar de krijgsheren weldra tegen de Westerse troepen zullen vechten.

Oorlog om olie?

Veel extreem-linkse organisaties zagen in de oorlog in Afghanistan een oorlog om olie. Wij hebben altijd gezegd dat deze oorlog gevoerd werd om de autoriteit van het imperialisme te herstellen. Ons standpunt wordt nu bevestigd. Waarom India en Pakistan, het Midden-Oosten en vooral Saoedi Arabie - de eerste olieproducent en trouw bondgenoot van de VS - overhoop gooien om een ellendige oliepijp? Het imperialisme zorgt er zelfs niet voor dat de Afghaanse provincie en bijgevolg een mogelijke oliepijp veilig wordt.

Maar het imperialisme kan de toestand niet beheersen ondanks zijn arrogantie. De Amerikaanse bommen kunnen hetzelfde effect hebben op het nieuwe evenwicht na de val van het stalinisme als de vliegtuigen op de WTC-toren. De vrede is onmogelijk onder het kapitalisme, dat een steeds onstabielere wereld veroorzaakt. De anti-oorlogsbeweging kan een nieuwe start vinden na de tijdelijke achtergang, te wijten aan de schijnbare Amerikaanse overwinning. Om succesrijk te zijn moet de anti-oorlogsbeweging hand in hand met de antikapitalistische beweging marcheren en uiteindelijk socialistische conclusies trekken.