Op 18 oktober stemde 87% van de leden van de FBU (de vakbond van de brandweerbrigades) voor stakingsacties. Het is al enkele maanden dat de brandweerlieden een loonsverhoging eisen van 40%, wat hun loon vergelijkbaar zou maken met dat van de politiemannen. Veel van hen zijn nu verplicht om er nog een tweede job bij te nemen, om hun familie te kunnen onderhouden.

Het voorstel van de regering van 4% dit jaar en 7% volgend jaar, op voorwaarde dat er “gemoderniseerd” (lees: geherstructureerd) wordt, werd verworpen door de FBU als “bespottelijk en beledigend”. Wat begon als een actie voor meer loon, is nu ook een actie ter verdediging van de werkomstandigheden en de veiligheid.

Op 13 november begon een eerste 48-uren staking. Verschillende vakbonden stuurden steunbetuigingen. Roger Bannister van UNISON (vakbond van de openbare diensten) zei: “De houding van de brandweermannen is volledig gerechtvaardigd. Onze leden zullen solidariteitsacties en geldomhalingen organiseren.”

Gemeenteraadsleden van onze zusterorganisatie, de Socialist Party, hebben moties ingediend waarin ze eisen dat de regering de eisen van de brandweermannen volledig inwilligt. Heel veel mensen bezochten de stakerspiketten en kwamen eten, drinken en geld brengen.

Op 7 december was er een strijdbare betoging in Londen van 20.000 brandweermannen, hun gezinnen en de vakbonden. Nieuwe acties zijn gepland, als de onderhandelingen tijdens de kerstperiode niets opleveren. De brandweermannen zijn voorbereid op een lange harde strijd.

De regering is vastberaden om voet bij stuk te houden, om aan de werkgevers te bewijzen dat ze de vakbonden kan aanpakken en om een voorbeeld te stellen naar de andere arbei-ders in de openbare diensten. Ze weten dat een overwinning voor de brandweermannen kan leiden tot een golf van acties en stakingen in alle sectoren.

De laatste staking van de brandweerkorpsen dateert van 1977. Ook nu kunnen de brandweermannen op massale steun rekenen. Hun strijd wordt gezien als de strijd van iedereen tegen lage lonen. De laatste weken hebben leerkrachten, ambtenaren, verplegers, spoorarbeiders,... acties gevoerd tegen lage lonen. Een algemene 24-uren staking in de openbare diensten voor een leefbaar loon zou deze steun kunnen concretiseren. Momenteel zijn de vakbondsleiders van de andere vakbonden echter niet bereid om tot actie over te gaan. Maar als de situatie verder escaleert zullen ze, door een groeiende druk van onderuit, gedwongen worden om verder te gaan dan steunbetuigingen.

Deze staking is veruit de belangrijkste sinds de mijnwerkersstakingen in 1984-85. Ze is de uitdrukking van de groeiende oppositie tegen Labour. Ondertussen wordt de positie van Labour als “arbeiderspartij” steeds meer in vraag gesteld. Veel brandweermannen en vakbondsmilitanten weigeren om nog geld te geven aan de vakbondsfondsen voor de Labour Party en eisen dat de vakbonden die fondsen stopzetten.

Het wordt steeds duidelijker dat de Labour Party niet meer teruggewonnen kan worden door de arbeiders. De eis voor de vorming van een nieuwe arbeiderspartij krijgt steeds meer gehoor. De arbeidersklasse heeft een partij nodig die haar belangen verdedigt, niet alleen in Groot-Brittannië, maar wereldwijd. Dit is waar het CWI voor vecht.

Dagmar Walgraeve