Frank Vandenbroucke (sp.a), minister van Sociale Zaken, drijft het aantal problemen voor de zieken en de sociale verze–keringen verder op. Zo is de bijkomende bijdrage van de ziekenfondsen in 2002 gestegen. Het is uiteraard gemakkelijker om de sociale verzekeringen aan te pakken dan de farmaceutische industrie. Frank wil blijkbaar rechtvaardig zijn. Diegenen die niet over de middelen beschikken om in orde te zijn voor het ziekenfonds worden ook extra belast!

Vandenbroucke besloot onlangs de patiënten die rechtstreeks naar de spoedgevallen trekken zonder eerst een huisdokter te raadplegen, 45 Euro te doen betalen net als het niet om een noodgeval gaat. Die 45 Euro (waarvan er 16 niet wordt terugbetaald door de ziekenfondsen) stemt overeen met de honoraria voor een nachtelijke oproep van een huisarts. Totnogtoe kostte de raadpleging van een dokter in een ziekenhuis 22 Euro (tenzij het om een onderzoek ging). De prijs van een doktersbezoek is hierdoor gestegen met 2 Euro en dat van het remgeld met 3 Euro. Die 45 Euro zou in de praktijk moeten betaald worden telkens je niet doorverwezen werd door een huisarts, de hulpdiensten of de politie.

Want wat is een noodgeval? Blijkbaar denkt Vandenbroucke dat sommigen zich voor hun plezier aanmelden bij de spoedgevallen. Er is nochtans niets onpersoonlijker dan die spoeddienst waar je niet weet welke arts je zal behandelen.

We zien echter in de praktijk dat in veel grote steden meer beroep gedaan wordt op de spoedgevallen van grote ziekenhuizen door de armsten. Daklozen, mensen zonder papieren, drugs–verslaafden, alcoholiekers, verstoten van werk en werkloosheidsuitkeringen. Kortom, iedereen die geen toegang heeft tot een huisarts wendt zich tot de spoedgevallen. Het gaat daarbij niet altijd om medische problemen, veel ook om sociale problemen.

De wijze waarop Vandenbroucke dit wil aanpakken zegt veel over zijn opvatting over de gezondheidszorg: hij beschouwt de dokter als een technicus en niet als een gezondheidswerker met een sociale missie.

Maar ook voor wie geen financiële problemen heeft, zal de maatregel van Vandenbroucke effect hebben. Zo gebeurt het geregeld dat mensen met een dringend probleem in het weekend of ‘s nachts eerder beroep doen op de spoedgevallen dan een speurtocht te ondernemen naar de dokter van wacht.

Wellicht zal Vandenbroucke binnen enkele jaren trots met statistieken naar voor komen die aangeven dat er minder gebruik gemaakt wordt van de spoed–gevallen. Maar die cijfers zullen vooral aantonen dat een deel van de bevolking zich niet meer naar de spoedgevallen kan begeven en zich helemaal niet meer laat verzorgen.

Besparingen in de kinesitherapie

Een andere belangrijke maatregel van Vandenbroucke is de besparingsronde in de kinesitherapie. Er zal enkel terugbetaling door het Riziv zijn voor 18 behandelingen per jaar. Voor oudere mensen die aan artrose lijden en geregeld naar de kinesist moeten, is zo’n maatregel een bijzonder zware klap. En dit geldt niet enkel voor de ouderen. Meer en meer werknemers hebben rug–klachten en moeten beroep doen op een kinesist.

Ook voor de tewerkstelling van de kinesisten zullen de besparingen enorme gevolgen hebben. Er wordt geschat dat één vierde van de 20.000 kinesisten zal moeten verdwijnen.

Regering zit in de zakken van de zieken Sinds 1995 beschouwt men de ziekenfondsen als mee verantwoordelijk voor het tekort in de ziekteverzekering. De aangesloten leden moeten hierdoor een extra bijdrage betalen. In 2001 was dit ongeveer 2,23 Euro bij het christelijke ziekenfonds en 3,72 bij het socialistische. Voor 2002 zijn die bedragen verdubbelend tot verdrievoudigd! Voor 2003 is reeds aangekondigd dat de bijdrage zal toenemen tot 11 Euro. Tegenover deze bijdrage hebben we toch enkele opmerkingen: 1. Het is een onrechtvaardige bijdrage aangezien iedereen dezelfde bijdrage betaalt, onafhankelijk van zijn inkomen. 2. Er is een probleem voor de financiering van de gezondheidszorg door de lage patronale BTW-bijdrage. 3. Waarom het tekort van de ziekteverzekering niet tegengaan door op te treden tegen de multinationals van de farmaceutische industrie die hun zakken enorm aan het vullen zijn?

Er wordt zelfs een premie van 12.500 Euro voorzien voor wie vrijwillig van beroep verandert. Voor Magda Aelvoet komt dat alvast goed uit, zij is immers wanhopig op zoek naar verzorgend personeel dat bereid is om onder erg slechte arbeidsvoorwaarden te werken.

De regering-Dehaene besliste dat er vanaf 2005 niet meer dan 450 kinesisten per jaar zouden toegelaten worden. Maar aangezien het onderwijs een regionale materie is, wordt gewoon doorgegaan met het opleiden van kinesisten. Er studeren er ongeveer 1.000 af per jaar. Magda Aelvoet, altijd wel goed voor een briljant idee, kwam op een originele oplossing. Ze stelde voor om voor die 450 erkende plaatsen een loting te organiseren!

Wanneer volgt een loting voor de ministerposten?

Francine Dekoninck