Al jaren doen de ondernemingen in de privé (BBL , Continental, Electrabel,...) en de openbare diensten meer en meer beroep op burgerlijke rechtbanken om dwangsommen op te leggen aan stakingspiketten. Hierdoor moeten vakbondsmilitanten astronomisch hoge bedragen betalen als ze hun stakingspiketten niet opgeven.

Tijdens de strijd bij Sabena ging het nog verder: de stakers waren veroordeeld tot het betalen van zware dwangsommen... als ze doorgingen met de staking (zelfs zonder piketten). Anders gezegd: de staking werd verboden!

De vakbonden zouden zich tegen dergelijke maatregelen kunnen verzetten door een algemene beweging te lanceren tegen dwangsommen. Maar in plaats van acties, bvb. een algemene 24-uren-staking of regionale acties, verkiest de leiding om zich te beperken tot sociaal overleg.

Er was recent een initiatief van Laurette Onkelinx om het stakingsrecht aan te pakken. De arbeidsrechtbanken zouden exclusief bevoegd worden om tussen te komen bij stakingen. Dit betekent concreet dat het stakingsrecht zou geregle-menteerd worden waarbij bovendien inmenging van de burgerlijke rechtbanken en strafgerechten bij een staking mogelijk blijft.

Heel wat basismilitanten van de vakbonden hebben hun ongenoegen geuit over de voorstellen van Onkelinx. Onder druk hiervan heeft de vakbondsleiding een akkoord gesloten met het patronaat. Dat akkoord voorziet dat de patroonsfederatie zich inzet om haar leden aan te bevelen geen eenzijdige verzoekschriften te gebruiken bij een sociaal conflict... als de vakbond haar leden oproept om geen spontane stakingen meer te houden of “geweld” te plegen bij stakingen.

De patroons kunnen echter nog steeds beroep doen op de burgerlijke recht-banken (voor dwangsommen) en de strafrechtbanken (voor veroordelingen) en hebben bijgevolg altijd een stok achter de deur.

Daarenboven is er momenteel een enorme bedreiging voor de arbeidswereld. Voor de eerste keer wordt artikel 66 uit het Strafwetboek toegepast. Op deze basis maakt de Brusselse rechtbank zich klaar op de vakbondsdelegees van Forges de Clabecq te vervolgen en te veroordelen. Roberto D’Orazio en Silvio Marra worden in het bijzonder geviseerd: zij riskeren veroordeeld te worden tot zware straffen, niet omdat ze persoonlijk deelgenomen hebben aan een incident tijdens het conflict van Clabecq, maar omdat ze het woord hebben genomen op verschillende bijeenkomsten.

Dit is een terugkeer naar de justitie van de 19e eeuw. Het vereist een antwoord van heel de arbeidersbeweging. Daarom roepen we op om deel te nemen aan de protestactie aan het Justitiepaleis te Brussel op 4 maart om 8u30.