"Wie niet horen wil, moet voelen" is de logica achter het verkeersveiligheidsplan van deze regering. Boetes die 3 keer zo hoog zijn als het minimumloon, de dreiging om het rijbewijs en het voertuig in beslag te nemen, speciale weekendstraffen voor jongeren die te hard en onveilig rijden, en ga zo maar door. Een pakket van in totaal 24 repressieve maatregelen om de onveilige chauffeur veiliger te doen rijden.

Deze maatregelen komen er na een reeks bewustmakingscampagnes rond verkeersveiligheid. Borden langs de weg om de aandacht te trekken van de chauffeur, de populaire Bob die geen pintjes drinkt terwijl de partner er lustig op door feest,... en laten we ook de "Wodka "-campagnes van de politie niet vergeten, die via geregelde controles de chauffeur moet controleren op overmatig drankgebruik.

Allemaal een maat voor niets geweest? Tot op zekere hoogte wel. De kans op hoge boetes heeft chaffeurs - vooral diegenen met een goed gevulde beurs - tot vandaag niet tegengehouden om verkeersregels te overtreden. De pakkans verhogen en de sancties zwaarder maken, zal niet veel uithalen.

Wat de regering voorstelt, is meer van hetzelfde. Het houdt geen rekening met de hoge stressfactor die de werkende mens tegen het plafond van zijn auto jaagt, in de strijd om op tijd thuis, op zijn werk, in de supermarkt of waar dan ook te geraken. Hoe men het ook keert of draait, flexi-België is een realiteit.

Het biedt ook geen antwoord op de verkeerde maatschappelijke keuze om vervoer individueel te organiseren. Het patronaat wil van alle walletjes tegelijk eten. Enerzijds steeds meer mensen afhankelijk maken van individueel vervoer (de auto) door het creëren van speciale tewerkstellingszones, flexibiliteit,...

Anderzijds, wanneer men dan allemaal daarop aangewezen is, uitwassen bestrijden door zwaardere boetes uit te schrijven, de dieselprijzen op te trekken, mensen tol te laten betalen op de meest drukke wegen.

Het is daarom geen kwestie van mentaliteit, maar een kwestie van beleid en maatschappelijke keuze. De enige maatregel die echt verkeersveiligheid kan garanderen is het uitbouwen van een uitgebreid, degelijk openbaar vervoersnet voor iedereen, dus gratis. Op ieder moment van de dag! Met meer personeel, betere arbeidsvoor-waarden en meer comfort. Op vlak van de organisatie van de arbeid zou de regering moeten overgaan tot een drastische arbeidsduurvermindering zonder loonsverlies, met bijkomende aanwervingen en werk in eigen streek.

Dat zou betekenen dat men arbeid en diensten ten dienste stelt van de gemeenschap in plaats van, zoals het beleid vandaag doet, de chauffeur te culpabiliseren zonder een alternatief aan te reiken.

Els Deschoemacker