Op 1 mei worden de rode vlaggen nog eens afgestoft, zingt men de Internationale en komt een kopstuk van de SP.A de “verwezenlijkingen” van de regering bewieroken. Jaar na jaar verkleinen en vergrijzen de traditionele 1 mei-vieringen. Wat is de reden?

Het leidt geen twijfel dat de officiële socialistische beweging heel wat van haar pluimen heeft gelaten. Sinds de val van de Berlijnse muur in 1989 heeft de leiding een ongeziene ruk naar rechts genomen. Figuren als Tony Blair zijn een voorbeeld voor Verhofstadt, die in een donkerblauw verleden nog door het leven ging als “Baby Thatcher”. De leiding van de SP.A heeft, zoals de meeste van haar zusterpartijen in Europa, definitief de kaart getrokken van het neoliberalisme.

Laat ons eens kijken welk verschil de SP.A in de regering heeft gemaakt... Ondanks de stijgende kosten in de sociale zekerheid heeft men een lastenverlaging ingevoerd voor de bedrijven. Tegelijkertijd is men begonnen met de afsplitsing van die sociale zekerheid met de “Vlaamse Zorgverzekering”, waarvoor we extra moeten bijbetalen. Tijdens de EU-top in Barcelona werd beslist dat men 5 jaar langer moet werken, een volgende privatiseringsgolf kondigt zich aan met o.a. de privatisering van de energiesector.

Om haar neoliberale politiek op het sociaal-economische vlak te maskeren, gebruikt men wat “progressieve standpunten” op het ethische vlak als bliksemafleiders. Men is pro-migrantenstemrecht, men stelt de aanwezigheid van kernbommen op Kleine Brogel in vraag... Verder hebben SPA’ers de rol van moraalridder van de CD&V overgenomen (de verontwaardiging rond de “schandalige” reclame van een internetbedrijf met de opgestoken middenvinger, een kwaliteitslabel voor relatiebureaus,...) Hier liggen de mensen niet wakker van en met moralistisch gezwam smeert men geen boterham.

1 mei is als strijddag begonnen... Op 1 mei 1886 staakten in de VS 340.000 werkers voor de 8-urige werkdag, een nooit gezien succes. De nasleep van deze staking was ook spectaculair: 6 arbeiders werden in een betoging door de politie neergeschoten. 1 mei werd een internationale stakingsdag voor het bekomen van de 8-urendag. Geleidelijk aan evolueerde 1 mei echter van symbool tegen de kapitalistische uitbuiting naar een gezellig samenzijn, waar de sociaal-democratische leiders komen vertellen wat ze in de regering hebben bereikt... en van die 8-uren werkdag blijft er in de praktijk ook al niet veel over!

Binnen de antiglobaliseringsbeweging worden de methoden van de traditionele arbeidersbeweging overgenomen: massamobilisatie gekoppeld aan directe actie. Een hele laag van jongeren en militante arbeiders hebben in die beweging een plaats gevonden sinds de leiding van de officiële arbeidersbeweging deze methoden heeft afgezworen (of enkel nog toepast onder druk van de basis).

Internationaal grijpen de antiglobalisten 1 mei aan om op straat te komen. De antiglobaliseringsbeweging krijgt van de autoriteiten en de pers dezelfde behandeling als de beginnende socialistische beweging: een strategie waarbij men het criminaliseren, verzwijgen en recupereren handig combineert. De houding van de vakbondsleiding tegenover die antiglobalisten is zeer ambigu: ze rekenen zichzelf tot de “andersglobalisten”, maar weigeren systematisch met de andere antiglobalistische groeperingen gezamenlijk in actie te treden.

Vandaag staat massamobilisatie terug op de agenda: 500.000 antiglobalisten die tegen het Europa van het kapitaal betoogden in Barcelona, 3 miljoen betogers in Rome tegen de politiek van Berlusconi voorafgaand aan een algemene staking van 12 miljoen... Zeker in Latijns-Amerika zien we mobilisaties: denken we maar aan de volksopstand in Argentinië, de gebeurtenissen in Venezuela... De ideeën van strijd, solidariteit en socialisme zullen samen met de massamobilisaties terug ingang vinden bij bredere lagen van de bevolking. Het is met deze boodschap en met de nieuwe generatie van activisten dat we van 1 mei terug een strijddag kunnen maken.

Bart Vanderbiest