Begin april staakten de Brugse cipiers opnieuw tegen het beleid van de gevangenisdirectie en slechte arbeidsomstandigheden. Wij gingen praten met één van de stakers die mee de staking tot een goed einde bracht.

“De gevangenis van Brugge, het paradepaardje van justitie, moest kost wat kost uit de negatieve belangstelling weg: stakingen, gevangenen met tuberculose,... Daartoe werden drie jaar geleden de directieleden Vandecandelaere en Declercq aangetrokken om “de boel recht te trekken”. Declercq kreeg daarvoor 5% weddeverhoging, terwijl er “geen geld” is om de weddes van de cipiers te verhogen!

“Declercq had in de gevangenis van Gent een aantal hervormingen doorgevoerd. Bedoeling was dit te herhalen in Brugge. Gezien het personeel daar op hun hoede was, moest de directie “subtiliteit” aan de dag leggen. Er volgde een verdeel-en-heers-tactiek door het opsplitsen van de gevangenis in verschillende units.

“Dit leidde tot zotte toestanden: mensen konden minder zondagsdiensten doen met alle financiële gevolgen vandien, collega’s moesten verplicht verlof nemen terwijl anderen rustdagen werden afgenomen,... Het ongenoegen groeide. In zo’n omstandigheden zijn er altijd een aantal machtswellustigen die de kans zien om zelf te profiteren. Zo ondermijn je natuurlijk compleet de solidariteit.”

Wat was de concrete aanleiding voor de staking?

“De acties waren een gevolg van de jarenlange houding van de vorige en huidige directie. Maar de concrete aanleiding was de organisatie van een soort theatervoorstelling samen met gedetineerden, genaamd Dogtroep. Om Dogtroep te realiseren, moesten twee werkplaatsen van de gedetineerden omgebouwd worden tot een theater. Duur: vier maand, kostprijs: 100.000.euro. Dit terwijl de afdelingen en de cellen dringend een nieuwe laag verf nodig hebben en terwijl het bewakingspersoneel geen degelijke stoelen heeft! Voor Dogtroep werden te pas en te onpas collega’s ingezet. De gedetineerden kwamen zeer laat terug op cel wat maakte dat om 22u niet iedereen naar huis kon omdat de mensen van Dogtroep de inrichting nog niet hadden verlaten.

“Eind maart zou minister Verwilghen Dogtroep bezoeken. Wij dachten aan een ludieke actie, waarbij we de minister een eisenpakket zouden overhandigen. Op woensdag waren er onderhandelingen waarbij de directie constructief meewerkte: er mocht vergaderd worden over de units zonder de plaatselijke directie noch de penitentiaire assistenten en wanneer daar geen oplossing uit voortkwam, zouden de units opgeheven worden. Op donderdag was er nog een informeel gesprek, waar alles bevestigd zou worden. Op vrijdag zou alles op papier gezet worden. Verwilghen zond op donderdag zijn kat. Het onderhoud op vrijdag ging gewoon door. Maar eens het gevaar van een actie tijdens het bezoek van de minister geweken was, bleef van die toegevingen niets over: de directrice deed alsof ze onze eisen voor het eerst hoorde, de unitsvergadering zou doorgaan met de plaatselijke directie en de PA’s, over stopzetting of verandering was geen sprake, de verloven zouden gegeven worden zoals het de directie uitkwam en het probleem van de overbevolking werd gewoon van de tafel geveegd. Kortom, alles bleef bij hetzelfde.

“Op 3 april was er een algemene ledenvergadering waar beslist werd over te gaan tot stiptheidsacties. We zouden staken van 18u tot 22u en de Dogtroep niet laten doorgaan. Onze eisen waren zelf te kunnen bepalen wanneer we verlof nemen, een einde aan de units, toegang van de delegees tot alle afdelingen en een oplossing voor de overbevolking

“Na een korte vergadering aan de poort gingen de meesten weg met de belofte om 18u terug te keren om te voorkomen dat Dogtroep zou doorgaan. De genodigden wisten van niets en er werd alles aan gedaan om de voorstelling toch te laten doorgaan. Wij bleven bij ons standpunt: eerst onze eisen inwilligen, dan pas een optreden. Aan de poort werd afgesproken om de volgende middag om 12u opnieuw het werk neer te leggen en opnieuw voor de late shift af te spreken over de verder te volgen strategie. Om 12u ging bijna iedereen van het bewakingspersoneel naar buiten, ook de mensen van de bezoekdienst, wat maakte dat de directie samen met enkele leden van de federale politie en van de civiele bescherming zelf het middagmaal moest uitdelen. De mensen die in een unit werken, zagen de noodzaak niet in om mee actie te voeren. Ze werden dadelijk ingezet om de bewaking uit te voeren.

“Op donderdagnamiddag waren er onderhandelingen in Brussel, ook over de nieuwe CAO. Daarom werd beslist om de rest van de dag over te gaan tot staking. Naargelang de uitkomst van de onderhandelingen zouden we dan aan de poort beslissen over verdere acties. De onderhandelingen in Brussel werden een maat voor niets. Het conflict zat in een impasse: de nachtploeg ging ook spontaan in staking. Dogtroep ging niet door, de directie had de genodigden op voorhand verwittigd.

“De actiebereidheid was groot. De laatste jaren is de personeelsbezetting fel veranderd, met veel nieuwe mensen en jongeren. Sommigen hadden een jarenlange traditie van strijdbaarheid meegemaakt op hun vorige werkplaatsen, voor anderen was het hun eerste job. Zij hadden het verraad van de vakbondsleiding nog niet meegemaakt.”

Jullie hebben de staking uiteindelijk gewonnen?

“Uiteindelijk heeft het hoofdbestuur toegeven op de eisen. Uiteraard zijn hiermee niet alle problemen opgelost: het overbevolkingsprobleem zal blijven spelen. Maar wij hebben onze slag thuisgehaald ten aanzien van de directie, die nu in haar hemd staat, vooral dan Declercq.”