Uit een enquête in opdracht van de Gazet van Antwerpen (GVA) bleek dat 66% van de Antwerpse bevolking zich uitsprak tegen het behoud van het cordon sanitaire. Hiermee wordt het antwoord van de traditionele politieke partijen op de opkomst van het Vlaams Blok in vraag gesteld. Zij waren er na Zwarte Zondag (1991) van overtuigd dat ze een beleid konden voeren dat de verdere groei van het Vlaams Blok kon stoppen. Ondertussen is het Vlaams Blok nog niet aan de macht geweest maar zijn ze wel verkiezing na verkiezing blijven groeien en in een stad als Antwerpen de grootse partij geworden. Zowel de opéénvolgende regenboogcoalities in Antwerpen als de paars- groene federale coalitie stelden zich als doel om het Vlaams Blok terug te dringen. Alles wijst er op dat ze daar niet zullen in slagen. Het is duidelijk dat het Vlaams Blok kan blijven groeien omdat ze mensen aantrekken die tegen het beleid van de traditionele politiek willen stemmen. Dat is ook de reden waarom een populist als Pim Fortuyn bij de recente gemeenteraads-verkiezingen in Rotterdam opeens zo een grote score kon behalen.

Ward Beysen van de VLD, die er de rechtervleugel aan het organiseren is, grijpt de resultaten van de enquête door de GVA en het succes van Pim Fortuyn aan als excuus om zelf een nog rechtsere politiek te kunnen gaan voeren. Hij meent dat de Antwerpse coalitie geen krachtdadig beleid kan voeren door de tegenstellingen die er binnen dergelijke coalitie bestaan. Waar de VLD volgens Beysen opnieuw voor zou moeten staan, en wat nauw aansluit bij de oplossingen die het Vlaams Blok aanreikt, is: meer blauw op straat, een strenger asielbeleid, inburgeringscriteria voor migranten,… Vandaag wil hij enkel maar gezegd hebben dat het cordon sanitaire een slechte strategie is gebleken. Over hoe het verder moet, dient een open discussie gevoerd te kunnen worden. Het feit dat het cordon sanitaire meer en meer in vraag gesteld wordt, is een teken dat de politici twijfelen aan het beleid dat ze vandaag voeren.

Elke rechtgeaarde anti-fascist wil het Blok niet aan de macht zien komen en neemt liever het risico niet om de fascisten hun ‘vingers te laten verbranden’ aan de macht. Om het Blok terug te kunnen dringen kunnen we niet rekenen op de traditionele partijen. Zij falen erin een degelijk sociaal beleid te voeren. Enkel een echt geloofwaardige linkse socialistische oppositie in daden, niet enkel in woorden op 1 mei, kan dit. Voor iedereen die de verdere groei van het Blok angstvalling volgt, komt het er op aan te bouwen aan een links politiek alternatief dat zowel op lokaal als nationaal vlak strijdt tegen het neoliberale beleid en op basis van campagnes aantoont het vertrouwen van de bevolking waard te zijn. Dit is een begin om stemmen van het Blok terug te winnen.

Rik Lampaert