Het bezoek van Powel aan het Midden-Oosten heeft niet opgeleverd. De brutale vernietiging van de Palestijnse maatschappij in zijn totaliteit gaat verder. Powels bezoek kón ook niets opleveren, de "eisen" van de "internationale gemeenschap", zowel de VS als de EU als de Arabische landen, werden door niets dan woorden ondersteund.

door Anja Deschoemacker

Nochtans komt het door Sharon georganiseerde bloedbad de VS slecht uit. Indien ze enige reële controle over Sharon zouden hebben, dan zouden ze hem cynisch gevraagd hebben het nog eventjes uit te stellen, namelijk tot de aanval op Irak een feit zou zijn. Ondanks hun uitspraken over een “onafhankelijke Palestijnse staat”, zou de totstandkoming ervan op een min of meer leefbare basis en met democratische structuren voor hen het spookbeeld oproepen van nog grotere woelingen in het Midden-Oosten.

Geen enkele van de Arabische staten kan democratisch worden genoemd en het ongenoegen van de bevolking, zowel over hun eigen levensomstandigheden als over de onwil van hun staatsleiders om een reële tussenkomst te doen in het Israëlisch/Palestijnse conflict, groeit met de dag.

Het is dit ongenoegen dat hun staats-leiders dwingt lippendienst te bewijzen aan de Palestijnse strijd. Zelf behandelen zij de Palestijnse vluchtelingen binnen hun grenzen als tweederangsburgers en vaak als “staatsvijandige elementen”.

Het vooruitzicht van een massale be-weging in het Midden-Oosten, die een aantal van de dictatoriale regimes op de knieën zou dwingen, bezorgt alle heersende elites ter wereld nachtmerries. De wereldolietoevoer zou zo aan hun controle kunnen ontsnappen. De VS en de Arabische elites zullen er alles aan doen om dit te voorkomen.

Al bij al tonen de huidige ontwik-kelingen het onvermogen van de VS aan om de hele wereld in hun pas te doen lopen. Uiteraard beschikken de VS over een overweldigende militaire macht, maar zoals Israël/Palestina, Afgha-nistan, Kosovo, Bosnië-Hercegovina,... aantonen, kan militaire macht alleen geen oplossing brengen. Binnen het kader van de wereldwijde economische crisis kan iedere toezegging van financiële steun voor “heropbouw” afgedaan worden als een propagandastunt, waar-bij veel grote woorden de nietigheid van de reële hulp moeten bedekken.

Binnen een dergelijke onstabiliteit kiezen alle heersende elites welbewust voor hun eigen belang, zelfs tegen de belangen van hun systeem in het algemeen. Sharon is daar een prototype van. Ten koste van de volledige afglijding naar een open oorlog met een steeds groter dodental onder Israëlische soldaten en burgers, probeert hij zijn eigen vel te redden.

Als de “internationale gemeenschap” hem laat begaan, wat waarschijnlijk is, zal Sharon de Palestijnen zijn “vrede” opleggen: een “Palestijnse staat” als Israëlische openluchtgevangenis in een beperkt gebied dat economisch nauwelijks levensvatbaar zal zijn. Jordanië zou onder druk gezet kunnen worden om een deel van haar grondgebied af te staan voor zo’n staat.

Maar daarmee zal geen einde komen aan het conflict. De vastberadenheid van de Palestijnse bevolking is ijzersterk: ze zal geen genoegen nemen met minder dan volle nationale en sociale rechten. Het niet toekennen ervan zal het de VS steeds moeilijker maken om in de regio haar wet op te leggen. Een aanval op Irak kan en zal waarschijnlijk deze heksenketel doen overstromen.