Op dinsdag 7 mei begon eens staking bij de afval- ophalingen en verbranding bij de Intercommunale IVAGO. De CAO-onderhandelingen waren op dat moment aan de gang. Op maandag 13 mei werd een stemming georganisseerd waarbij 53,6% van de arbeiders voor de verderzetting van de staking stemde.

De eisen van het gemeenschappelijk vakbondsfront tijdens de onderhandelingen werden door de directie alles behalve ingewilligd, o.a. : een lineaire loonsverhoging van 10%, vakantiegeld op 92% en einderjaarspremie op 65% van de bruto maandwedde. Optrekken van ploegpremie tot 36% van het uurloon.

We spraken met Freddy Wychuyse over het verloop van de staking.

DM: Het leek in de media op een spontane staking, hoe is ze juist ontstaan.
"We waren volop in onderhandelingen. Ondanks eerdere beloften kwam de directie op de proppen met een lager voorstel waarbij over de premies en over de einderjaarspremie niet meer werd gesproken. De lineaire loonsverhoging van 10% die we vroegen werd een 4% verhoging op 2 jaar en de eis i.v.m. het vakantiegeld werd gespreid over drie jaar. Daarbij moesten we ook nog eens 3 jaar sociale vrede garanderen. Er was geen sprake dat we dit voorstel gingen aanvaarden, maar de onderhandelingen waren nog bezig. Op dinsdag 7 mei wordt ik ’s morgens opgebeld door één van m’n militanten dat er een staking is gestart, wellict op initiatief van ACOD en VSOA. Onze militanten waren op dat moment aanwezig op een vorming van de CCOD. Toen ik toekwam bij IVAGO hingen de rode en blauwe vlaggen reeds aan de poort."

DM: Wat was het doel van de staking?
"Wel blijkbaar was het voor de ACOD en de VSOA hoofdzakelijk de bedoeling om wat stoom af te blazen. Maar het stakingswapen daar kan je niet zomaar mee spelen, het is een ultiem middel dat kan gebruikt worden. Eens een staking begint moet je er 100% voor gaan. De CCOD heeft dan ook een stakingsaanzegging van onbepaalde duur ingediend. Op dat moment konden we onze volle kracht gebruiken. De verbrandingsovern lag ook stil en dit kwam vooral ten nadele van de privé-partners in IVAGO. Wij hebben op dat moment het mandaat gekregen van onze militanten om voor ons volledige eisenpakket te gaan. Op vrijdag werd het CAO-voorstel van de directie met 71% verworpen, hiervoor was een 2/3 meerderheid nodig. Dit voorstel werd door de ACOD en VSOA verdedigt, ik heb de keuze gelaten aan de leden, omdat ik dit voorstel niet kon verdedigen. Op maandag werd dan normaal gestemd over de verderzetting van de staking, waar normaal maar de helft + 1 voor nodig is. Maar de ACOD en VSOA stonden erop dat er opnieuw over de CAO zou gestemd worden, waar er sinds vrijdag niets aan verandert was. Ze hadden blijkbaar ook heel wat bedienden opgetrommeld om te komen stemmen, bedienden die geen onderwerp uitmaakten van het voorliggende voorstel. Van de 226 aanwezigen stemden 121 tegen de CAO en 105 voor. Normaal gezien ruim voldoende om verder te staken, maar aangezien er opnieuw over de CAO werd gestemd, was hij aanvaard, want geen 2/3 tegen. Op dat moment werd de staking beëindigd."

DM:Het stadsbestuur wou blijkbaar zo snel mogelijk een einde aan de staking zien. Heeft de nauwe band tussen de ACOD en de SP van burgemeester Beke een rol gespeeld.
"Wel als je een staking organiseert dan moet je weten wat je doet. Wij kunnen enkel en alleen conclusies trekken uit hetgeen we zien gebeuren hebben. Sinds de staking zijn 31 werknemers overgegaan om lid te worden van de CCOD, allemaal puur op eigen initiatief. Ze weten dat wij tot het laatste moment hun belangen verdedigt hebben en dat wij weten wat er leeft onder de basis. We hebben zeker en vast een kater opgelopen bij het verloop van de staking, maar we hebben voor de toekomst onze handen vrij. We zijn niet gebonden aan de toezegging voor sociale vrede. Het CCOD is traditioneel gezien een overlegsyndicaat, maar wanneer er aktie wordt georganiseed dan zijn wij voor de actie."

DM: In 1994 werd IVAGO opgericht als intercommunale met Destelbergen en 49,99% privé, wat zijn de gevolgen hiervan geweest voor het personeel. De bevolking herinnert zich natuurlijk voor de 50fr vuilniszakken die op 1juli 1998 werd geïntroduceerd.
"De privé-partners Indaver, Seghers en Watco hebben de laatste jaren grote dividenden opgestreken. De situatie voor het personeel is er zeker niet op verbeterd, zowel wat betreft verloning als werkomstandigheden. De werkdruk is meer dan verdubbeld. En er zijn verschillende richtlijnen die spreken over de manuele lasten voor werknemers. In België zijn die nog niet concreet omgezet. Maar het is duidelijk dat het werk enorm fysiek belastend is met alle gevolgen vandien. Er zijn inderdaad hoofdzakelijk laaggeschoolden die bij IVAGO werken die tevreden zijn als ze brood op de plank te krijgen, een netto-wedden van een kleine 1.000 euro is niet veel. In die zin waren onze eisen niet zo spectaculair. Wij denken dat een overheid een belangrijke functie te vervullen heeft om deze mensen te beschermen, maar ook om ervoor te zorgen dat een openbare dienst gebruikt wordt voor de diensteverlening aan de bevolking en niet voor de winsten van de privé. De afvalophalers hadden zoals postbodes ook een sociale functie, maar dit is gedaan. Er wordt veel controle uitgeoefend op hun doen en laten. Ze mogen geen babbeltje slaan met de bevolking, moeten tijdens hun middagpauze in hun camion blijven zitten, daar staan dus sancties op die zelfs tot ontslag kunnen leiden."