Het eerste decennium van deze nieuwe eeuw zal de geschiedenis ingaan als het decennium waarin de arbeidersklasse en de jeugd zich losbrak uit de ketens van de burgerlijke ideologie, die hen na de val van het stalinisme in het vorige decennium overdonderde. Het kapitalisme was, luidens burgerlijke commentatoren begin jaren ’90, het enige werkbare systeem en ver te verkiezen boven de totalitaire stalinistische staten. Vandaag blijkt meer dan ooit dat het kapitalisme niet werkbaar is (althans voor de meerderheid van de wereldbevolking die er enkel het slachtoffer van is), dat crisis en de bijhorende ellende voor brede lagen van mensen (tegenover de gelijktijdige decadente verrijking van de rijkste bovenlaag) gevolgen zijn van hoe het systeem zelf werkt, dat democratie een ijdel woord is in de monden van kapitalistische leiders als Bush. En wat de “efficiëntie” van de economie betreft: zelfs gezaghebbende burgerlijke economen leggen vandaag uit dat men voor het begrijpen van de voorthollende wereldwijde crisis terug moet gaan naar... het Kapitaal van Marx.

Het verzet tegen het kapitalisme en de effecten ervan voor brede lagen van de bevolking groeit dagelijks aan. Voorbeelden genoeg: in Argentinië stuurden de woedende massa’s president na president naar huis, in Venezuela verhinderden de massa’s de couppoging van de Venezolaanse burgerij (met steun van de VS) tegen de populistische leider Chavez, in Peru staken de massa’s de regering stokken in de wielen toen die wou overgaan tot de privatisering van energiebedrijven,...

En ook dichter bij huis zien we het verzet van de Spaanse en Italiaanse arbeidersklasse tegen pogingen van hun respectieve burgerij om de rechten van arbeiders ernstig in te tomen. En het rommelt zo’n beetje overal.

Het verzet tegen het kapitalisme neemt ook een vervormde vorm aan, met name in bijvoorbeeld de stijgende populariteit van islam-fundamentalisme en rechtse populistische stromingen. Nagenoeg overal ter wereld wordt vandaag tegen de regerende partijen gestemd (zo verdween de sociaal-democratie nagenoeg totaal uit de regeringen in Europa) en hangen niet-democratisch verkozen regeringen aan een zijden draadje (in bijvoorbeeld Saoudi-Arabië, Pakistan,...).

Het gebrek aan een duidelijk links alternatief op de miserie die het kapitalisme voor de meerderheid der mensen heeft gecreëerd, maakt dat krachten die de belangen van de meerderheid van de bevoking niet verdedigen, maar zich wel afzetten tegen het establishment (zoals de extreem-rechtse partijen in Europa) stemmen kunnen werven die in andere omstandig-heden gewonnen kunnen worden voor het socialisme.