Als revolutionaire socialisten willen we oorlogen uitbannen en komen we op voor wereldvrede. Maar onze analyse verschilt van "traditionele" pacifisten of anarchisten. Het is nodig om elk type van oorlog apart te bekijken, in de mate dat bepaalde oorlogen een vooruitstrevend of onvermijdelijk karakter hebben. Oorlogen van de massa van de bevolking tegen een feodaal systeem, tegen slavernij of dictatuur,… Als we deelnemen aan vredesbewegingen dan is het in het besef dat geen enkele vrede onder het kapitalisme duurzaam is.

Burgeroorlogen plaatsen onderdrukkers tegenover onderdrukten. Dit was het geval met de Franse revolutie tegen de feodale adel en veel oorlogen in de 19e eeuw. Na de Russische revolutie van 1917 legden de westerse kapitalistische machten een burgeroorlog op aan de bolsjevieken.

We verdedigen het recht van onderdrukte naties op zelfbeschikking en ondersteunen de nationale bevrijdingsoorlogen tegen de dwang van imperialistische landen om de plundering van hun rijkdommen in stand te houden. Dit soort oorlog vond plaats in Algerije tegen de Franse staat, en in Congo tegen de Belgische staat. We beklemtonen hierin de rol van de arbeidersklasse en het gebruik van tactieken als straatprotesten, stakingen,… naast het recht op militaire zelfverdediging.

In het conflict in Israël/Palestina, bijvoorbeeld, verdedigen we het recht van de Palestijnen op een eigen staat en komen we op voor een gemeenschappelijke strijd van arbeiders, jongeren en arme boeren in de Palestijnse gebieden en Israël tegen de kapitalistische staat Israël, die de Palestijnen ge-welddadig onderdrukt en een neoliberale politiek voert tegen de bevolking in Israël. Volgens ons moet die strijd onder een arbeidersleiding gebeuren, wil men een fundamentele - d.w.z. socialistische - oplossing bereiken.

De 2 wereldoorlogen waren imperialistische oorlogen tussen de dominante landen om de wereld te verdelen. In dit soort oorlogen hebben de arbeiders er geen belang bij om een van de imperialistische kampen te steunen, die er enkel op uit zijn om hun mogelijkheden om uit te buiten te vergroten. Ze moeten, integendeel, de strijd keren tegen hun eigen regering, de enige manier om de oorlog te stoppen en een socialistisch systeem te vestigen. Conflicten tussen 2 regionale machten als India en Pakistan over de controle van Kasjmir moeten veroordeeld en bestreden worden. Dit is wat onze kameraden in de regio actief doen, in straatprotesten tegen de dreigende oorlog.

De nieuwe imperialistische oorlogen (ex-Joegoslavië, Afghanistan) zijn eerder oorlogen die de groot-machten toelaten om zich beter te positioneren op geo-politiek vlak, om hele regio’s te controleren.

De Balkan was altijd een bron van conflicten tussen Europa en de VS op strategisch vlak, vanuit zowel economische als politieke redenen. Het doel van de oorlog in juni ’99 in ex-Joegoslavië was niet om te vechten "voor democratie, tegen de dictatuur van Milosevic". Hij had als doel de invloed van de VS in de regio veilig te stellen. Hetzelfde geldt voor Afghanistan, waar de VS erin geslaagd zijn een regering te vestigen die haar orders opvolgt.

Virginie Prégny,
Gauche Révolutionnaire