Producenten van wapens eigenen zichzelf technologie toe om hun wapens te verbeteren. Dit laat een ontwikkeling van de markt toe, op basis van het voortdurend vernieuwen van de uitrusting voor defensie - bedoeld om een militaire voorsprong te nemen op mogelijke tegenstanders.

In dit soort markten komen de kapitaalstromen maar van één kant. Het is de staat die met overheidsgeld de wapenindustrie financiert. Hoe meer verfijnd de technologie, hoe meer er moet betaald worden, ten koste van de reële behoeften van de mensen. Vandaag wordt dikwijls de idee van een "propere oorlog" naar voor gebracht. Het inzetten van spitstechnologie wordt verkozen boven het sturen van troepen. Maar daar waar er geen steunpunten zijn, zijn de imperialisten verplicht om soldaten te sturen. Met het risico dat er doden vallen en de bevolking zich tegen de oorlog keert. Dat is wat begin jaren ’90 in Somalië gebeurde, waar de VS-interventie een pijnlijke aftocht moest blazen.

Vandaag vinden veel conflicten plaats in regio’s waar de economie is ingestort. Enkel de oorlogsindustrie telt er zijn winst. Aan het einde van een oorlog openen de markten voor heropbouw zich.

In ex-Joegoslavië verdeelden Frankrijk en Duitsland eerst de bewapeningsmarkten onder elkaar, nadien die van de heropbouw. De burgerijen van deze 2 landen, al enige tijd concurrenten van elkaar, begrepen dat het in hun voordeel was om hun conflict te verplaatsen buiten het eigen grondgebied.

De oorlogen van armere staten creëert een nieuw gegeven: men plooit terug op terrorisme of minder dure wapens, die dikwijls een biologisch karakter hebben (saringas, microben zoals anthrax,...).

Arno en Sylvain,
Gauche Révolutionnaire