De aanslagen van 11 september waren het startschot voor de "oorlog tegen het terrorisme" van George Bush. De oproep van Bush vond een echo in Israël, dat geconfronteerd werd met een golf van zelfmoordaanslagen zonder voorgaande, en in India, waar de guerilla voor een onafhankelijk Kasjmir zware slagen uitdeelde, niet enkel in Kasjmir maar ook in een aanslag tegen het Indiase parlement. De Verenigde Staten eigent zichzelf het recht toe om tussen te komen in landen die "onderdak verlenen aan terroristen". Het voert nu al militaire operaties uit tegen de islamistische guerilla in Afghanistan en de Filippijnen. Dit soort operaties kan zich herhalen in Columbia tegen de guerilla van de FARC, in Jemen, Soedan,…

De "oorlog tegen het terrorisme" dient dus als voorwendsel voor het VS-imperialisme om militair tussen te komen daar waar het haar nodig lijkt. Dat wil zeggen: waar haar belangen het dicteren. Wat moet de houding van socialisten zijn tegenover guerilla en terrorisme? Moeten we het ondersteunen omdat dit "het wapen van de zwakken tegen onderdrukking en imperialisme" zou zijn? Is elke vorm van gewapende strijd terrorisme?

Turkije

“Het Turkse volk is laf. We moeten het tonen dat de Turkse staat kwetsbaar is door haar vertegenwoordigers te straffen.”

Deze woorden van een militante van de DHKP-C, een beweging die beweert een “gewapende strijd” te voeren tegen het regime in Turkije, vat de filosofie van het terrorisme perfect samen.

Volgens deze opvatting vormen de arbeiders en jongeren een passieve massa. Een “bewustmakende”, “verlichte” voorhoede stelt zichzelf tot taak om hen de weg naar de revolutie te tonen door aanslagen te plegen op ministers, gene-raals en bekende kapitalisten.

Er bestaat ook een meer cynische versie van deze redenering. Deze stelt dat het nodig is om aanslagen tegen de burgerlijke staat te plegen, erop rekenend dat de onvermijdelijke repressie die daarop volgt de massa’s uit hun onverschilligheid zal halen en in de richting van een revolte zal duwen…

De realiteit is compleet anders. De aanslagen hebben als effect dat de bevolking zich massaal achter de machthebbers schaart, wat hen in staat stelt om repressieve maatregelen te nemen, niet alleen tegen de terroristen, maar ook tegen de arbeidersbeweging, de jongeren en de nationale minderheden. De terroristen zien daar, geïsoleerd als ze zijn, natuurlijk een bevestiging in van hun vooroordelen over de onverschilligheid van de massa’s.

In Turkije wierp de guerilla van de PKK uiteindelijk de handdoek in de ring na de arrestatie van haar leider Öcalan en het verlies van haar basissen in Syrië (een land dat Libanon bezet en zijn eigen Koerdische minderheid onderdrukt). Na 20 jaar guerilla in de strijd voor onafhankelijkheid, is de Koerdische zaak, spijtig genoeg, niet dichter bij een oplossing gekomen.

De PKK heeft jammer genoeg nooit steun gezocht bij de Turkse arbeiders. Het zag in hen een achtergebleven mas-sa, onherroepelijk ingepalmd door het Turkse nationalisme. Nochtans zijn de Turkse arbeiders en middengroepen het afgelopen jaar massaal op straat geko-men om te protesteren tegen de gevol-gen van de economische crisis, na de brutale ontwaarding van de Turkse munt.

Hoewel deze beweging niet dezelfde weerklank kreeg als die in Argentinië, heeft ze net zo goed het regime door elkaar geschud. Het isolement van de organisaties die zich toelegden op guerillastrijd of individuele, terroristische aanslagen heeft hen verhinderd om richting te geven aan die beweging en haar uit te breiden.

Palestina

De agressie van Sharon heeft in Israël/Palestina een spiraal van repressie en aanslagen in gang gezet. Hoewel de populariteit van Sharon in maart nog nooit zo laag was geweest, hebben de zelfmoordaanslagen (29 doden in Netanya) hem in staat gesteld om de steun van de brede bevolking te winnen en bloedige vergeldingsmaatregelen te nemen in de Palestijnse gebieden. De operatie "verdedigingsmuur" was nauwelijks afgelopen of Jeruzalem werd opnieuw in de rouw gedompeld door nieuwe zelfmoordaanslagen. Het Israëlische leger gebruikt de zelfmoordaanslagen als voorwendsel om steeds meer gebieden te bezetten.

De Palestijnse organisaties (Hamas, Islamitische Jihad, Tanzim-Fatah, PFLP) rechtvaardigen de zelfmoordaanslagen als een “wapen van de zwakken”, het enige dat Israël tot toegevingen kan dwingen.

Dit argument wordt ook verdedigd door een deel van de verdedigers van de Palestijnse zaak in Europa. Zij roepen de begrijpelijke wanhoop in van de Palestijnen om de fatale, menselijke “bommen” te rechtvaardigen.

We begrijpen deze wanhoop van mannen en vrouwen die hun huizen of velden verwoest zagen door Israëlische tanks, ouders en vrienden zagen neerschieten als honden, die hun werk en hun hele bestaanszekerheid verloren door de overrompeling door het Israëlische leger. We denken echter dat dit meevoelen geen vervangmiddel mag zijn voor het uitdenken van een politieke strategie.

Bovendien houdt dit “meevoelen” geen rekening met de ongerustheid van de Israëlische arbeiders en jongeren die, in afwezigheid van een reële oplossing en in rouw na de zelfmoordaanslagen, momenteel geen ander alternatief zien dan front te vormen met “hun” rechtse regering.

De beweging van “refuzniks”, Israëlische soldaten die weigeren om te dienen in de Palestijnse gebieden, wordt hierdoor geïsoleerd. Veel soldaten weigeren om zich bij hen aan te sluiten, omdat ze menen een oorlog te voeren tegen het terrorisme.

De regering-Sharon profiteert van dit klimaat van “nationale eenheid” om een reeks anti-sociale maatregelen door te drukken die in andere omstandigheden een enorme protestbeweging onder de Israëlische arbeidersklasse zou hebben veroorzaakt: besparingen in de sociale voorzieningen (gezondheidszorg, onderwijs,…), verhoging van de belastingen en de bustarieven,…Dat alles in een land dat al een massale werkloosheid kent en waar 1,5 miljoen inwoners (van de 6 miljoen!) onder de armoedegrens leeft.

Een massabeweging van de Israëlische bevolking tegen de armoede, de besparingen en de oorlog, gecombineerd met de uitbreiding van de beweging van de “refuzniks” in het Israëlische leger, zou de situatie voor de Palestijnen volledig veranderen. De zelfmoordaanslagen zijn een obstakel in dit proces.

Strijd van de massa van de bevolking

Socialisten verwerpen niet principieel de gewapende strijd. Maar “gewapende strijd“ helpt ons niet vooruit wanneer het een vervangmiddel is voor de strijd van de massa’s zelf, in het bijzonder de stedelijke arbeidersklasse. Dat is het geval bij alle guerillabewegingen vandaag in de wereld (Colombia, Nepal, Turkije, Palestina,…).

Hoewel de gewapende Palestijnse groepen een brede steun heb-ben onder de bevolking, blijft die steun passief. Deze milities beslissen zelf over de te volgen strategie, de doelwitten, etc. Het is de Palestijnse bevolking die ten volle de bezetting en de vergeldingsmaatregelen van het Israëlische leger ondergaat. Het is daarom van enorm belang dat de Palestijnse jongeren, arbeiders en de brede lagen van de bevolking in het algemeen de controle over de gewapende strijd van de geïsoleerde milities overnemen.

Het is de Palestijnse bevolking zelf die moet beslissen - via haar eigen, democratisch verkozen comités en los van de pro-kapitalistische Palestijnse Autoriteit - over de strategie, taktieken en doelstellingen van de gewapende strijd. Die comités zouden een ruimte bieden om de islamisten en nationalisten van de op massa-strategie gerichte socialisten te scheiden.

Socialisten zouden uitleggen dat de Israëlische regering haar kracht put uit de steun die ze nu nog krijgt van de Israëlische arbeidersklasse. We moeten de noodzaak uitleggen om deze immense kracht voor de Palestijnse zaak te winnen. Daarmee kan worden begonnen door de gewapende strijd te beperken tot zelfverdediging tegen de bezetting door het Israëlische leger en extremistische kolonisten.

Ze zouden deze zelfverdediging combineren met een actieve propaganda in de bezette gebieden. De comités zouden hun, verkozen en op elk moment afzetbare, vertegenwoordigers opdragen om een initiatief te nemen naar de Israëlische arbeiders toe, met de bedoeling de nationale conflicten en de sociale problemen op te lossen op basis van een samenwerking tussen twee arbeidersstaten - de ene met een Arabische meerderheid, de andere met een joodse meerderheid - die al de middelen van hun economieën in dienst zouden stellen van het welzijn van de hele bevolking, zonder onderscheid van religie of afkomst.

Thierry Pierret

Lees ook:
Waarom marxisten individuele terreur afwijzen (door Leon Trotsky)