Toen paars-groen aan de macht kwam (nadat de dioxinecrisis de CVP - nu CD&V - onderuit haalde) waren de verwachtingen bij het publiek hooggespannen, maar vroeg men zich tegelijk af of deze coalitie lang zou standhouden. De programma’s zouden te ver uiteen liggen en dat zou leiden tot instabiliteit en een eventuele, vroegtijdige val van de regering. Sommigen beweerden dat deze regering "de meest linkse ooit" zou zijn.

Een evaluatie leert ons spijtig genoeg het tegenovergestelde. Van de "socialisten" wisten we reeds dat ze tot de beste uitvoerders van het kapitalistisch systeem behoren en dus weinig weerwerk bieden tegen een neoliberaal beleid.

Voor de groenen was het evenwel af-wachten, alhoewel het toetreden tot deze regering weinig goeds voorspelde. Van deze regering werd vooral verwacht dat ze een "ander" beleid zou voeren, een beleid in het "algemeen belang".

Paars-groen zou de werkloosheid drastisch verlagen. De economische conjunctuur speelde de eerste jaren van de coalitie in haar voordeel en de werkloosheid daalde aanvankelijk. Vas-te, stabiele jobs werden echter vervangen door goedkope en flexibele jobs. Jobs die als sneeuw voor de zon verdwenen met de intrede van de wereldwijde economische crisis. Vooral in Vlaanderen werd dit zwaar aangevoeld.

Ook op het vlak van de voedselveiligheid dacht men dat het met de groenen anders zou lopen. In de voedselindustrie heeft echter alles met geld te maken. Je kunt regeltjes opleggen, een Voedselagentschap opzetten - dat voornamelijk een façade bleef waarachter de meest ernstige problemen werden weggestoken - en proberen alles binnen de perken te houden door hogere normen te handhaven, maar fundamenteel veranderde niets. De belangen van de industrie bleven centraal staan. De pcb-crisis begin dit jaar was daar getuige van. Ook toen viel Magda Aelvoet al stevig van haar voetstuk.

Op het vlak van mobiliteit kon het niet stuk met een groene minister - Durant van Ecolo - stelden de groenen. Maar de ellenlange files, duur openbaar vervoer,... zijn nog steeds dagelijkse kost.

En dan spreken we nog niet over de immense sociale problemen die slechts verder gistten onder paars-groen. Wachtlijsten in de kinderopvang, de bejaardenzorg, de gehandicaptenzorg, te weinig middelen voor het onderwijs.

Meer dan wat oplapwerk gebeurde er niet en eenzelfde drama als dat van Sa-bena staat ons nu ook te wachten bij de Post en de NMBS! Onder paars-groen werden opnieuw cadeaus gegeven aan het patronaat, zonder enige tegenprestatie. De rijken werden rijker en de armen armer - dat blijft de essentie.

Het goedkeuren en laten passeren van een wapenlevering aan Nepal, Pakistan en India, spant echter de kroon. Het aftreden van Magda Aelvoet als minister zal die wapenlevering niet meer onge-daan maken en is in die zin slechts een cosmetisch ingrijpen. Het toont vooral de hypocrisie aan van dit zoge-naamde "goed" beleid. Het opzetten van een rookgordijn om de publieke opinie te sussen, maar ondertussen doorgaan met "business as usual".

Of het nu gaat over de privatisering van onze diensten, het afbouwen van onze sociale zekerheid, of ... het leveren van wapens aan reactionaire regimes als Nepal. Het recept is altijd hetzelfde: onder schijnbaar mooie woorden en zelfs "sociale" pretenties, zit een uitgekiende afbraakpolitiek die met de ene hand dubbel terugneemt wat met de andere hand aan kruimels werd gegeven.

Het gemiddelde loon van de Vlaamse ambtenaren zou zogezegd verhoogd worden, maar dit past wel in een politiek van loon naar prestatie (die de solidariteit tussen de werkers moet breken, wat dan op termijn opnieuw moet leiden tot lagere lonen) en de uitholling van het vast statuut en de invoering van tijdelijke, meer onzekere jobs.

Het enige wat paars-groen in het zadel houdt, is het ontbreken van een georganiseerde massale oppositie. Tot dan zullen we slikken en volgen. Voor de arbeiders en hun gezinnen blijft er slechts één conclusie over: als we willen gehoord worden en dat vertaald willen zien in een alternatief politiek beleid, dan is de vorming van een nieuwe arbeiderspartij de enige mogelijke weg vooruit.

Els Deschoemacker