In augustus verscheen een ophefmakend bericht in de media: een aan TBC lijdende man had de benen genomen uit een ziekenhuis, na 10 dagen vermist te zijn. Het betrof een Georgische “illegale” asielzoeker die 2 maanden eerder was opgepakt en opgesloten in het gesloten centrum van Brugge. Daar werd tuberculose vastgesteld, een besmettelijke ziekte. De dienst Vreemdelingenzaken schortte het bevel “het grondgebied binnen de 5 dagen te verlaten” niet op. De mensen van het centrum zochten vervolgens een ziekenhuis voor de man. Uit angst om na behandeling uit België uitgewezen te worden, ging hij er vandoor. 10 dagen later meldde hij zich weer vrijwillig aan in een Brussels ziekenhuis.

Er kwamen uiteenlopende reacties, zoals een verbod op uitwijzingen voor mensen met een besmettelijke ziekte tijdens hun behandeling. Anders gezegd: opsluiting in een gesloten centra zolang de behandeling duurt. Het hele gebeuren werd toegeschreven aan een “lacune in de wetgeving”, terwijl dit net de belichaming van een veel groter probleem was.

Europa vangt de vluchtelingenstroom met zo streng mogelijke asielwetten en zo weinig mogelijk hulp op. Omdat de kans op regularisatie zo klein is, melden veel asielzoekers zich niet meer aan bij Vreemdelingenzaken en kiezen ze meteen voor de illegaliteit. Ze zijn constant bestaansonzeker, worden slachtoffer van huisjesmelkers, prostitutie, doen zwartwerk aan een hongerloon, enz. Maar de toestand in hun thuisland is vaak nog erger. Terugkeren is uitgesloten, ook omdat ze door het ontvluchten van hun land vaak alles hebben opgegeven.

TBC is een ziekte van de armen. Als het immuunsysteem zwak is door slechte voeding en onhygiënische leefomstandigheden heeft men meer kans op besmetting. In bijna alle ontwikkelingslanden vormt deze ziekte nog steeds één van de voornaamste doodsoorzaken. Dit terwijl de multinationals superwinsten maken, er een voedseloverschot is en de defensie-uitgaven van de grootmachten voldoende zijn om heel de aarde van sanitaire voorzieningen, gezondheidszorg en onderwijs te voorzien.

Alleen via massaal protest van arbeiders, jongeren en migranten tegen oorlog en uitbuiting is een duurzame oplossing te bereiken. Laat de multinationals de opvangkosten betalen, terwijl het uiteindelijke doel van de strijd een menswaardige toekomst in ieders thuisland moet zijn. Vecht voor een democratisch systeem dat naar de behoeften van allen produceert. Vecht voor een socialistische wereld!

Simon Van Haeren