De werkloosheid in Vlaanderen is het afgelopen jaar sterk gestegen. In augustus waren er 18 procent meer uitkeringsgerechtigden dan in dezelfde periode van vorig jaar. Nog altijd zijn er meer vrouwen (10,2 procent) werkloos dan mannen (6,6 procent). De zwaarst getroffenen zijn echter de jongeren. Er zijn 31.750 -25 jarigen werkloos, dat is 26 procent of 6.500 meer dan vorig jaar.

door Simon Van Haeren

In het begin van de paarsgroene regeerperiode daalde volgens de regering het aantal werklozen. Dit was meer schijn dan werkelijkheid. Ouderen, langdurig werklozen en PWA’ers die meer dan 18 uur per week werken zijn uit de boeken geschrapt om de balans positief te doen uitslaan. De nieuwe cijfers zijn echter niet meer te verbloemen.

De stijgende werkloosheid is een rechtstreeks gevolg van de economische crisis en de neoliberale besparingspolitiek die in heel Europa wordt gevoerd. Sinds 1995 is tijdelijke arbeid op de Vlaamse arbeidsmarkt enorm toegenomen ten koste van vast werk. Interimarbeiders en mensen met een tijdelijk contract worden nu het eerst op straat gezet omdat zij de minste syndicale rechten hebben. De jongeren die recent hun intrede op de arbeidsmarkt maakten, moesten veelal flexibele nepjobs aannemen.

De actieve welvaartstaat blijkt een ander woord voor een asociaal beleid, ingegeven door de werkgevers. Honderden miljoenen euro’s werden al cadeau gedaan aan de bedrijven in de vorm van lastenverlagingen. Die zouden de Belgische economie ten goede komen, wat "vanzelf" voor werkgelegenheid moest zorgen. Die bewering kan onmogelijk overeind blijven. De werkloosheid stijgt en ondertussen wordt bespaard op de sociale uitgaven.

In de begroting voor 2003 is er volgens paars-groen geen plaats voor een verhoging van de sociale uitkeringen. De gemiddelde werkloosheidsuitkering is tussen 1980 en 2000 met 40,8 procent in waarde gedaald tegenover het gemiddelde inkomen. De invaliditeitsuitkering is verhoudingsgewijs met 30,5 procent achteruit gegaan en het pensioen met 25 procent. De werklozen zijn dus dubbel de dupe van de crisis.

Maar er is wel geld. De RSZ heeft een spaarpot van 2,5 miljard euro. Wat ontbreekt is de politieke wil om die ook voor sociale voorzieningen te gebruiken, en niet voor de afbetaling van intresten op de overheidsschuld.

Halfweg november beginnen ook de onderhandelingen voor het Interprofessioneel Akkoord (IPA). Het patronaat heeft de aanval geopend op het tijdskrediet, het brugpensioen en de lonen. Het UNIZO stelde in september al voor "in ruil voor het tijdskrediet" de 60-urenweek (tot 12u per dag!) in te voeren en het brugpensioen op te trekken. Mia De Vits weigert een cijfer te plakken op een loonstijging, waarmee ze alvast de verwachtingen van de arbeiders en hun gezinnen probeert te temperen.

We zullen ons zo efficiënt mogelijk moeten organiseren tegen de kapitalistische uitbuiting. Sluit aan!