Ook in de aanloop naar de Interprofessionele onderhandelingen gaat het patronaat ongestoord verder met het lanceren van aanvallen op onze moeizaam verworven sociale en vakbondsrechten. Na het voorstel om het aantal beschermde werknemers te beperken en het ter discussie stellen van de index bij de IPA-onderhandelingen, liggen nu ook de collectieve acties onder vuur.

En nu is het de beurt aan de wegblokkades, zoals die tijdens de Antwerpse dokwerkersstaking op 7 juni. Dat was trouwens een gedeeltelijke overwinning door het uitstel van de privatisering van de havenarbeid. Die actie zat de grote havenbaronnen duidelijk dwars. In september raakte bekend dat de Anwerpse procureur Bart Van Lijsebeth een rondzendbrief had rondgestuurd naar alle politiediensten in het land over wegblokkades, nadat op "‘t schoon verdiep" burgemeester Detiège met de politie, het parket en de directeur-generaal van het Havenbedrijf een lijst van "vitale" wegen had opgesteld die voortaan niet geblokkeerd mogen worden.

"Bij een blokkade moet de politie de daders identificeren en met hen onderhandelen over de opheffing van de blokkade. De actievoerders moeten te horen krijgen dat ze straffen en schadeclaims riskeren. (!)" (De Standaard, 13/9). De Vits en Cortebeeck zijn hierrond opvallend stil. Denken zij dat hun "herenakkoord" de politie en rechters zal tegenhouden om piketten en weg-blokkades te breken?

Zelfs het Europees Comité voor Sociale Grondrechten oordeelde in juli dat België te streng is bij het aan banden leggen van stakingsposten en bedrijfsblokkades. Om het groeiend patronaal en neoliberaal offensief te kunnen stoppen, moet de vakbondsleiding ophouden met hun theekransjes bij Verhofstadt en de bazen op een moment dat basis-militanten vaker onder druk worden gezet als ze zich verzetten tegen de asociale afbraaklogica.

Emiel Nachtegael