Dat de oorlog een catastrofe zal betekenen voor het door het embargo reeds enorm verarmde Iraakse volk lijdt geen twijfel. Doel van het embargo was het regime op de knieën te krijgen; resultaat was een versterking van het regime en de moord op belangrijke delen van de Iraakse bevolking, de armsten eerst.

door Anja Deschoemacker

Ook in de nieuwe oorlog zullen de armste lagen in Irak de hoogste prijs betalen. En heel het Midden-Oosten zal in de klappen delen. Van Saoudi-Arabië tot Israël/Palestina staan ijzervreters als Sharon en islam-fundamentalistische groeperingen klaar om op basis van nieuwe ontwikkelingen hun eigenbelang op te dringen aan de bevolking.

Maar ook de VS-bevolking zal betalen. Nu reeds zijn de defensie-uitgaven van de VS enorm gestegen. Geld dat niet gebruikt kan worden voor broodnodige sociale uitgaven. Nu reeds is de VS bijvoorbeeld het tweede land, na India, wat betreft kinderarbeid (in absolute cijfers). Kinderarbeid vindt men daar waar de lonen van volwassenen niet volstaan om de gezinsuitgaven te financieren.

Bovendien is de kans op slachtoffers onder de Amerikaanse soldaten groot. Het zijn niet de zoontjes van de machtigen die daar als kanonnenvlees worden opgeofferd. Saddam van de macht drijven en een nieuw regime installeren, zal niet lukken met een korte interventie.

Dit zijn rechtstreekse gevolgen van een nieuwe oorlog, maar de onrechtstreekse gevolgen zullen de ganse wereldbevolking raken. Nu reeds is de olieprijs gestegen tot bijna 30$ per vat, een stijging met 10%. Ook België zal niet ontsnappen aan de nefaste gevolgen.

Niet iedereen lijdt onder een oorlog...

Oorlog is niet voor iedereen slecht nieuws. Bijvoorbeeld voor de wapenhandelaars en speculanten zijn het gouden tijden. Trotsky beschreef dit proces ten tijde van de Eerste Wereldoorlog als volgt:

“Reusachtige vermogens ontstonden uit het bloedbad. Het gebrek aan brood en brandstof in de residentie belette de hofjuwelier Faberget niet te snoeven, dat hij nog nooit zulke goede zaken gedaan had.”...

“Niemand was bang teveel uit te geven. Een gouden regen stroomde onafgebroken neer. De society hield handen en zakken op, de aristocratische dames namen de rokken op, allen waadden door het bloedbad, bankiers, intendanten, industriëlen, tsaren- en grootvorstenballerina’s, ... allen haastten zich zoveel mogelijk bijeen te stelen en te verbrassen, uit angst dat de milde regen zou kunnen ophouden, en allen wezen de smadelijke gedachte aan een voortijdige vrede verontwaardigd van de hand.”
(Geschiedenis der Russische Revolutie, deel 1, p. 53-54).

We zien vandaag reeds hoe dit proces werkt met de aanpassing aan de “oorlog tegen het terrorisme” in de budgetten van de Europese regeringen: zowel in Frankrijk als in Nederland worden zware besparingen in de sociale uitgaven en openbare diensten voorzien om ruimte te maken voor hogere defensie- en repressie-uitgaven.

Met de Nepal-crisis werd het argument van de tewerkstelling bovengehaald. LSP/MAS denkt inderdaad dat je niet zomaar FN kunt sluiten, zonder te verzekeren dat de FN-arbeiders nieuwe jobs aan dezelfde of betere voorwaarden krijgen.

Maar als de bazen in de wapensector dit argument naar voor schuiven, is voorzichtigheid geboden. De directie is er helemaal niet om de jobs te redden, maar om de winsten te incasseren. Indien we de jobs van deze mensen willen bewaren, zullen we dat enkel kunnen door te rekenen op de kracht van de arbeidersklasse zelf om een reconversie af te dwingen die niet in het nadeel van de arbeiders is.

... maar wij wel

Met het uitbreken van de oorlog is een olieprijsstijging van 50% absoluut niet uitgesloten. Hoewel de olieprijsstijging in 1973 niet de oorzaak was van de wereldwijde crisis, was ze wel de directe aanleiding, het punt waarop de overproductiecrisis haar gevolgen openlijk liet voelen.

Ook vandaag zit de wereld-economie niet in goede papieren. Het wordt steeds duidelijker dat de crisis zal moeten uitgezweet worden. Een olieprijsstijging van het te verwachten formaat zal ook nu een extra duw geven aan de ontwikkeling van een economische wereldcrisis.

In ’74-’75, toen de crisis ook België bereikte, zorgde dat op een jaar tijd voor een verdubbeling van de werkloosheid van 150.000 naar 300.000 - we zijn sindsdien nooit meer onder dat niveau geraakt.

In 1993 legde de toenmalige rooms-rode regering ondanks massaal verzet de arbeiders de gezondheidsindex op: voortaan zouden de lonen niet meer worden aangepast aan prijsstijgingen van o.a. tabak en... benzine!

Talloze arbeiders zijn voor hun woon-werkverkeer verplicht zich per auto te verplaatsen. Met de oorlog is het niet uitgesloten dat aan de pomp zo’n 50 à 60 fr./liter wordt gevraagd, zonder een aanpassing van de lonen hieraan. Andere noodzakelijke gezinsuitgaven zullen moeten wijken om die factuur te betalen.

Ook voor de bedrijven zal een olieprijsstijging ernstige gevolgen hebben. De inflatie - en dus een daling van de koopkracht - zal toenemen naarmate de bedrijven de hogere energierekening doorrekenen in de verkoopprijs van hun producten. Verder zullen bedrijven de gestegen energiekosten proberen te compenseren door een verdere daling van de kosten voor arbeid.

De gevolgen van de oorlog zullen toeslaan in een situatie waarin nu al enorme groepen van mensen zijn uitgesloten van de maatschappelijke rijkdom. Op de voorpagina kun je lezen in welke mate de burgerij er hier al in is geslaagd de armste lagen te laten opdraaien voor de verrijking van een kleine minderheid van kapitalisten.

De VS-oorlogsstokers gaan uit van zeer optimistische vooruitzichten. Nochtans zal niet enkel de kost voor de oorlog zelf moeten worden opgehoest, maar ook de kost voor de heropbouw van Irak. We hebben gezien dat de wereldkapitalisten niet snel zijn om aan heropbouwwerk te doen. Ondanks alle beloftes zijn slechts zeer kleine sommen besteed aan voormalige oorlogsregio’s als Bosnië-Hercegovina, Kosovo, Afghanistan,...

Irak (potentieel de tweede olieproducent) braak laten liggen, ligt al heel wat moeilijker, zeker indien in Saoudi-Arabië (de grootste olieproducent) een VS-vijandig regime aan de macht komt. Als de VS echter denken dat ze daar wel snel orde op zaken zal stellen, gaan ze voorbij aan de enorme haat van de Arabische bevolking voor het VS-imperialisme.

Indien Saoudi-Arabië en Irak moeilijkheden opleveren, gaan we onvermijdelijk naar een nieuwe beurscrash en kan de reeds ingezette economische wereldcrisis niveaus als de crisis in 1929 bereiken.

De Amerikaanse schrijver Charles Bukowski beschreef in zijn boek "Ham on Rye" hoe hij als kleine jongen tijdens de Grote Depressie opgroeide in een doodgewone arbeiderswijk: iedereen in de straat was werkloos en kon enkel overleven op basis van voedselpaketten waarvoor je in de rij moest staan.

Wat te doen?

Kortom: het zou een misvatting zijn te zeggen dat die oorlog je koude kleren niet raakt, tenzij je uiteraard een steenrijke speculant of wapenhandelaar bent. Het zal de werkende bevolking van de wereld zijn, die zal betalen voor de oorlog van het VS-imperialisme in de vorm van werkloosheid, lage lonen o.b.v. een grote arbeidsreserve, besparingen in de sociale uitgaven, hogere belastingen om de oorlog en de heropbouw van Irak te bekostigen,... en uiteraard zullen het mannen, vrouwen en kinderen uit de arbeidersklasse zijn die zullen sneuvelen in het oorlogsgeweld. De arbeidersklasse wereldwijd kan haar belangen slechts verdedigen door tegen deze oorlog in actie te treden.

Op militair vlak raakt Saddam Hoessein nog niet aan de enkels, zelfs niet aan de tenen van de VS. De steun onder de Iraakse bevolking voor het regime is zwak. Saddam is een bloedige dictator die slechts aan de macht kan blijven door een enorme repressie... en door het embargo waardoor de schuld voor de katastrofale sociale situatie op de VS kan worden afgewenteld.

Maar Vietnam heeft aangetoond dat de VS gedwongen kunnen worden het oorlogsgeweld te staken. Hoewel het enorme verzet van de Viet-namese bevolking een harde noot was om te kraken, kunnen we stellen dat de VS die oorlog heeft verloren op het thuisfront: het is daar dat een beweging ontstond - van Amerikaanse jongeren en arbeiders - die de VS dwong om zich terug te trekken.

Massale publieke protesten van een anti-oorlogsbeweging die wereldwijd op gang komt, kan de leidingen van de vakbonden wereldwijd dwingen de kracht van de arbeidersklasse in te zetten om die oorlog te stoppen door bijvoorbeeld de weigering om militair materiaal en troepen te vervoeren, door stakingen en algemene stakingen. De taak voor socialisten nu is de opbouw van die anti-oorlogsbeweging.