Naar aanleiding van het WEF werden 2 betogingen georganiseerd door het Salzburg Social Forum: één tegen de strenge migratiepolitiek van de Oostenrijkse regering en één tegen het WEF. Beide betogingen waren groter dan verwacht, respectievelijk 800 en 5000 betogers. Vooral radicale jongeren waren aanwezig, de vakbonden totaal afwezig. Internationaal Verzet en LSP/MAS waren ter plaatse met een 2-talige delegatie, waaronder studenten uit Brussel - VUB en ULB - en uit Mechelen.

Nochtans was de inzet niet onbelangrijk. Net één week na de val van de regering, onder druk van het extreem-rechtse FPÖ, kwam de patronale denktank WEF samen. Op de agenda stond de uitbreiding van de Europese Unie. Niet dat we veel verslag van deze meeting kregen. De samenkomst van kapitalisten uit de financiële- en bedrijfswereld vond achter gesloten deuren plaats. Toch is het van uitzonderlijk belang om deel te nemen aan deze protesten. Vooral de arbeidersbeweging heeft er veel bij te winnen, zij zal het eerste slachtoffer worden van hun maatregelen.

De delegaties van ATTAC en de Oostenrijkse « Grunen » droegen bordjes mee met als slogan: « WEF is DEAF to basic needs » (het WEF is doof voor basisbehoeften). Andere groepen maakten van de gelegenheid gebruik om op te roepen voor het Europees Social Forum dat zal doorgaan in november in Firenze, Italië. De meest gedragen slogans waren slogans tegen het kapitalisme. Onze boodschap was dat een actieve oppositie moest worden opgebouwd, en dat een socialistische wereld noodzakelijk is. Grootse bezorgdheid was er over een mogelijke oorlog tegen Irak, maar ook over thema’s minder ver van huis, zoals de val van de regering en hoe nu verder.

SLP, de Sozialistische LinksPartei, de Oostenrijkse zusterorganisatie van LSP/MAS, vormde een delegatie in de betoging en had een speciaal bulletin over de verkiezingen en de nood om een oppositie uit te bouwen. Nieuwe verkiezingen bieden immers nieuwe kansen om de nood aan een politiek alternatief aan te tonen.

Waarover is deze regering gevallen?

De regering viel nadat Haider, de belangrijkste voorman van de extreem-rechtse FPÖ, een buitengewoon congres bijeenriep om de steun aan de regering - waaraan de FPÖ zelf deelnam - op te geven. Dit om een crisis binnen de partij te vermijden en de dalende steun voor het FPÖ om te keren.

Haider voerde met zijn partij een dubbele strategie: één van deelname aan de regering waarbij hij schijnbaar een stap opzij zette om zijn partij aanvaardbaar te maken voor het establishment. Anderzijds een politiek van constante oppositie en kritiek op het werk van de regering. Hoewel zo’n spel niet eeuwig kan worden gespeeld, kan het de FPÖ zich tijdelijk bevestigen in haar anti-establishment retoriek. Een consequente strijd tegen deze partij zal nodig zijn om de reactionaire invloed van deze partij op het bewustzijn van veel mensen tegen te gaan.

Hoe en op welke manier strijd voeren?

Op de betoging tegen het WEF was een opvallende delegatie van Jong Socialisten aanwezig. Dit is de eerste keer dat op een anti-globaliseringsprotest de sociaal-democratie, weliswaar in naam van haar jongerenorganisatie, zo duidelijk aanwezig was.

Deels valt dit te verklaren door het politieke klimaat, waarbij de rechtse regering wordt afgestraft omwille van de politiek die ze de afgelopen periode heeft gevoerd. De SPÖ gaat in de opiniepeilingen lichtjes omhoog. Anderzijds is het van belang te erkennen dat mensen bewust een stem gaan uitbrengen op de SPÖ om de FPÖ uit een volgende regering te houden. Een deel van de jeugd is daar gevoelig voor en dit na meer dan 2 jaar van protest tegen de FPÖ. De vraag is uiteraard: zal deze strategie in staat zijn om de FPÖ af te blokken?

Hoewel wij de beweegredenen begrijpen die uitgaan van deze stemoproep, willen wij tegelijkertijd waarschuwen voor de resultaten. Uit geen enkele uitspraak van de SPÖ in de oppositie blijkt dat deze partij wil breken met het neoliberaal beleid dat mensen in de armen van extreem-rechts drijft. De enige kritiek die ze het afgelopen jaar maakten, was er één op de vorm en niet op de inhoud.

Het lijkt de CD&V wel in het begin van paars-groen: de regering is een kiekenkot met weinig eensgezindheid en veel gekakel. Inhoudelijke kritiek over welke keuzes deze regering zou kunnen en moeten maken, daar wordt niet op ingegaan.

Hoewel ons bezoek te kort was om een echte weerspiegeling te krijgen van wat er gaande is in Oostenrijk, was het zeker en vast de moeite waard. Eén van ons werd gevraagd om de betoging toe te spreken, over de ervaringen die wij hebben in de strijd tegen het Blok. De Blokbuster-sticker « alles wat ons verdeeld, verzwakt ons. Stop racisme ! » werd ook in Salzburg volop meegedragen.

Els Deschoemacker