Eind augustus kondigde de directie van het bedrijf Brepols in Turnhout aan dat 140 van de 467 banen zouden verdwijnen. Dit is meer dan dertig procent van het personeelsbestand. Brepols staat voornamelijk bekend voor zijn agenda's en fotoalbums. Het bedrijf staat nu onder concordaat. De banken hebben de geldkranen dichtgedraaid, waarmee een faillissement onvermijdelijk lijkt. Ooit stelde dit bedrijf 1200 mensen tewerk.

Dit sociaal bloedbad staat niet alleen in de regio Kempen. Niet toevallig in de zomer sloot de Turnhoutse wafelfabriek Cremers Wafels (dochterbedrijf van Lotus Bakeries) haar deuren (91 ontslagen). Nog in juni was er het sociaal conflict bij de roomijsfabrikant Ijsboerke in Tielen. De Kempense arbeidersgezinnen worden zwaar getroffen door de economische crisis. Op 18 oktober vond er een betoging van zo'n 1000 mensen plaats in Geel georganiseerd door de vakbonden ABVV en ACV waar vele woedende arbeiders met hun gezinnen mee opstapten die vreesden voor hun sociale zekerheid in de maatschappij.

Een arbeider (51) van Brepols: "Enkele jaren geleden werden een 29-tal arbeiders op staande voet ontslagen. Toen ze het bedrijf binnen kwamen, konden ze na de aankondiging van de personeelschef letterlijk meteen rechtsomkeer maken. Er werden nieuwe herstructureringen doorgevoerd om de productiviteitsgraad op te drijven." (dat wil zeggen meer werken met minder personeel).

"Op 22 augustus '02 werd aangekondigd dat er nog 140 naakte ontslagen zouden vallen, met een dag staking tot gevolg. Om de staking te doen stoppen heeft de directie ons enkele toegevingen beloofd : o.a. part-time werken vanaf 50 jaar met een extra premie van de directie en vervroegd pensioen op 52 jaar. De volgende dag hebben we het werk herpakt. Het ministerie stemde al toe voor de vervroegde pensioenen, we kregen de pensioensberekening al in handen met de ondertekening van de personeelschef! De vakbonden wilden dat de CAO zo snel mogelijk werd goedgekeurd. Maar daags voor de ondertekening, die de directie steeds uitstelde, draaiden de banken de geldkraan dicht. Waarom werd die ondertekening zolang uitgesteld, vroegen m'n collega's zich af. Moest het werk dan eerst buiten zijn? We zijn gewoon aan het lijntje gehouden."

"De rechter stond een gerechtelijk akkoord toe om uit de wurggreep van de schuldeisers te blijven en gaf Brepols tot 18 maart '03 de tijd om een dreigend faillissement af te weren. Dit was een opluchting voor de personeelsleden, ook al weet iedereen dat de strijd nog niet gewonnen is en dat er wellicht toch nog ontslagen zullen vallen."

"Wat zal er gebeuren met de afgedankten? De arbeiders met een leeftijd van 40 jaar en ouder liggen niet goed in de arbeidsmarkt en wat met de mensen die een huislening moeten afbetalen en/of studerende kinderen hebben. En dan zijn er de koppels op het bedrijf die plots 2 inkomens verliezen."

Nogmaals worden de arbeiders opgeofferd voor het behoud van de winsten van de grote aandeelhouders zoals Albert Frère met zijn Nationale Aandelenportefeuille die overal wel ergens tussenzit (Cremers wafels, Ijsboerke,...). Tegenwoordig regent het afdankingen in België en de wereld, in de openbare diensten en in de privé. Helaas zien we dat er geen weerstand wordt geboden vanuit de vakbonden, die zich bijna neerleggen bij de winstlogica van de bedrijven en de regering. Daardoor blijft het verzet maar geïsoleerd en kleinschalig. Ze zeggen dat ze enkel "de schade willen beperken". Dat komt neer op stervensbegeleiding.

Dat volstaat helaas niet voor de duizenden arbeidersgezinnen bij wie tegenwoordig broodroof wordt gepleegd. Daartegenover plaatsten wij een strijdbare vakbond die vecht voor elke arbeider, tegen elk ontslag en tegen elke werkplaats die sluit. Want er staan nog veel sociale bloedbaden op til: bij de Lijn, de NMBS, Alcatel, enz.

In deze "geglobaliseerde wereld" met multinationale ondernemingen is het duidelijk dat een sociale strijd niet gewonnen kan worden op één enkel bedrijf alleen. De vakbond moet de solidariteit organiseren in andere bedrijven en sectoren. De ABVV moet niet de politieke lijn van de regering of de SP.A volgen, net zomin het ACV dat van andere partijen. Wij willen met de meest politiek bewuste delegees en arbeiders/bedienden op de werkplaatsen discussiëren over een links alternatief en programma waarmee arbeiders, jongeren, werklozen, gepensioneerden een instrument hebben om hun strijd te voeren. Het patronaat heeft zo al instrumenten genoeg.

Wij eisen