Nog voor de oorlog begonnen is, staan duizenden mensen wereldwijd op straat. Instinctief wordt aangevoeld dat een oorlog tegen Irak niet in het belang is van de Iraakse, noch van de Amerikaanse bevolking, wat de Amerikaanse regering ons wil doen geloven. Deze oorlog komt enkel de Amerikaanse politieke en economische elite van olie-, wapen-, en andere baronnen goed uit. Brede lagen van de bevolking formuleren een scherpe twijfel en kritiek. Het is dan ook geen toeval dat de anti-oorlogscampagne van LSP/MAS bijzonder goed onthaald wordt aan de scholen, stations, universiteiten,...

Deze oorlog houdt immens veel gevaren in voor de heersende klasse van de VS en de rest van de wereld. De mogelijkheid van massale opstanden in het Midden-Oosten en regimewissels in landen waar de VS mee samenwerken zoals, Pakistan, Saoudi-Arabië, Egypte,... is reëel. De heersende klasse, wereldwijd, is bijgevolg sterk verdeeld over het al dan niet steunen van de VS in hun oorlogsre-toriek. Ook de regering-Verhofstadt spreekt zich voorlopig uit tegen een oorlog. De belangrijkste reden daarvoor is de twijfel of deze oorlog al dan niet de toekomstige (zaken)belangen van de heersende elite’s, wereldwijd, zal schaden.

Deze beide elementen maken dat het niet 100% zeker is of die oorlog er werkelijk komt. Speculatie daarover mag de anti-oorlogsbeweging echter niet verlammen. Het is net de kracht en het potentieel van deze anti-oorlogsbeweging die de heersende klasse kan tegenhouden.

Het opzetten en verder uitbouwen van de anti-oorlogscomités is dan ook van groot belang. In een aantal scholen en steden werden reeds comités opgestart. Er zijn plannen om in twee volkswijken in Gent een comité op te zetten en een vakbondsman aan de VUB heeft het initiatief genomen er één op te zetten met personeel en studenten van de VUB. De Beweging voor vakbondsvernieuwing van Brussel heeft het initiatief genomen om syndicalisten tegen de oorlog te organiseren. Er wordt opgeroepen om acties op te zetten tegen de oorlog en er wordt gewerkt met een petitie. Aan de ULB organiseerde het anti-oorlogscomité reeds een eerste actie met een dertigtal studenten en in Luik riep de vredesbeweging op voor een lokale betoging op 8 november.

Deze anti-oorlogscomités moeten in de eerste plaats mobiliseren naar de nationale betoging van 17 november te Brussel. Hoewel deze betoging geen duidelijk anti-kapitalistisch standpunt inneemt, daarvoor zijn het aantal organisaties die het platform ondertekend hebben politiek te divers van aard heeft deze betoging de mogelijkheid zeer groot te worden. Binnen deze mobilisatie willen wij een anti-kapitalistische anti-oorlogsstroming uitbouwen. Massale druk zal niet voldoende zijn, ook het programma is belangrijk en het uitbouwen van een politiek instrument.

Voor en na de betoging wij willen deze en andere discussies voeren op de anti-oorlogscomités. Deze comités moeten bijgevolg niet als loutere actie-instrumenten worden opgezet, maar ook als instrumenten om het bewustzijn aan te scherpen. Diegenen die zeggen dat discussie niet nodig is, vergissen zich en laten het initiatief over aan de burgerij om de situatie in hun voordeel uit te leggen.

We moeten ervoor zorgen dat deze oorlog niet kan starten. Tegelijkertijd willen we de discussie voeren over hoe kapitalisme onvermijdelijk leidt tot oorlog. Op wie kunnen we rekenen om ook deze strijd te voeren? Zullen de VN een uitweg bieden? Moeten we vertrouwen op de regeringspartijen om onze belangen, en deze van miljoenen andere arbeiders, te verdedigen in dit conflict? Of moeten we ervan uitgaan dat we politieke instrumenten moeten uitbouwen die onaf-hankelijk staan van de heersende elite?

Arbeiders en jongeren kunnen volgens ons slechts op hun eigen kracht rekenen. De anti-oorlogscomités kunnen een belangrijke rol spelen in het uitbouwen van zo’n krachtsverhouding.

Els Deschoemacker