In het Vlaams parlement is de discussie gevoerd over het verlenen van eerherstel aan nazi-collaborateurs die hun excuses aanbieden. Daarmee lijkt de discussie over amnestie naar de koelkast verdwenen. Maar er zitten toch wat addertjes onder het gras.

Amnestie betekent dat een misdrijf geacht wordt nooit te hebben bestaan. Diegenen die voor amnestie opkomen stellen dus eigenlijk dat het geen misdaad was om Joden aan te geven aan de nazi's zodat die hun uitroeiingspolitiek krachtiger konden doorvoerren, dat het geen misdaad was om verzetsstrijders te verklikken en te laten vermoorden,... In feite komt amnestie neer op het goedkeuren van het nazisme. Het is dan ook geen toeval dat het Vlaams Blok zich opwerpt als verdedigers van algemene amnestie voor nazi's. Ze worden daarin achterna gelopen door de NVA van Geert Bourgeois. De NVA benadrukt dat het Blok niet de enige erfgenamen zijn van de collaboratie. Blijkbaar wil de NVA kost wat kost aansluiting vinden bij de traditie van het fascisme?

"Eerherstel" betekent dat de gevolgen van de bestraffing van misdrijven wordt uitgewist. Het gaat dus minder ver dan amnestie omdat het niet raakt aan het misdadig karakter van de gepleegde feiten. Waarom ze dit nodig vonden is onduidelijk, maar het Vlaams parlement was reeds verschillende maanden aan het werken rond een voorstel om een vorm van eerherstel toe te kennen aan nazi-collaborateurs. Daarmee willen ze de spons vegen over het verleden. Dat lijkt ons een bijzonder gevaarlijke redenering die er enkel gekomen is onder druk van diegenen die het nazisme goedpraten en amnestie eisen. Waarom wordt enkel eerherstel verleend aan nazi-misdadigers? Waarom zou die groep plots een "slachtoffer" geworden zijn?

De nazi-collaborateurs waren verantwoordelijk voor hun wandaden. Die zijn na de oorlog terecht gestraft voor wat één van de grootste misdaden tegen de mensheid van de 20e eeuw is geweest. Daarover kun je toch niet zomaar de spons vegen? Moest vandaag een gelijkaardige regeling worden voorgesteld voor hedendaagse moordenaars en verkrachters, dan zouden de verdedigers van eerherstel en/of amnestie de eersten zijn om te protesteren. Maar voor criminaliteit die plaats vond begin jaren '40 zou er voor sommigen blijkbaar geen harde aanpak mogen zijn, laat staan nultolerantie... Is dat toeval?

Wij zijn geen voorstander van blinde repressie. Er zullen wellicht onschuldige slachtoffers gevallen zijn na de tweede wereldoorlog. Maar dit weegt niet op tegen de duizenden onschuldige slachtoffers die vermoord werden of gevangen gezet werden door het toedoen van nazi-misdadigers. Het was logisch dat na de oorlog werd opgetreden tegen die misdadigers. Jammer genoeg zijn veel collaborateurs kunnen ontsnappen naar landen als Argentinië zodat ze niet publiekelijk konden geconfronteerd worden met hun medeplichtigheid aan de bestialiteiten van het Hitler-regime.

Het is onmogelijk om zomaar te doen alsof die misdaden nooit zouden plaats gevonden hebben. In heel deze discussie wordt vergeten om de mening te vragen van diegenen die hun leven ingezet hebben in de strijd tegen de fascistische dictatuur. De mening van de anti-fascistische verzetsstrijders weegt blijkbaar niet meer op tegen die van de collaborateurs? Het wordt zelfs voorgesteld alsof zij de agressors waren! De aandacht wordt in de huidige discussie eenzijdig gericht op diegenen die mee verantwoordelijk waren voor de ravage die het nazisme heeft aangericht. Daarmee kunnen wij niet akkoord gaan.