Ondanks de moeite die het VS - imperialisme deed om de gemoederen in het Midden-Oosten voor eventjes te bedaren - zo zou Bush zich hebben uitgesproken voor een Palestijnse Staat en zou daarbij een gezant - diplomaat Zinni sturen op uiterst belangrijke vredesmissie - , zijn de grondvoorwaarden voor eender welk akkoord ver zoek. Het ver doorgedreven nationalisme aan beide kanten en de achteruitgang van de sociale omstandigheden (rekening houdend met een economische catastrofe bij de Palestijnse Autoriteiten (PA)) heeft ervoor gezorgd dat het wantrouwen tegenover de onderhandelingen en de welbekende ‘overeenkomsten op papier’ telkens groter worden.

We hebben er in het verleden altijd op gewezen dat de neerwaartse spiraal van de levensstandaard van de Palestijnse massa’s, de voortdurende aanwezigheid van Israëlische checkpoints en het groeiend aantal nederzettingen zich zou uiten in massale woede. Het heeft uiteindelijk geleid tot de tweede Intifada. Na een jaar harde repressie vanuit Israëlische kant en sinds de mislukking van de Oslo – akkoorden, hebben de hongerlijdende en onderdrukte Palestijnse massa’s weinig vertrouwen in de alombekende onderhandelingen tussen Arafat’s kliek en Sharon’s regering.

Hoe groter elke nieuwe golf van Israëlische invasies wordt, en hoe meer Arafat op pathetische wijze lobbiet bij andere regeringen om een beetje steun, hoe meer de massa’s vervreemd geraken van de PA door hun dagelijkse strijd tegen afschuwelijke levensomstandigheden. Bovendien hebben de PA zich volledig overgegeven aan de vergevorderde Israëlische invasie. Na de moord op de Israëlische minister Ze’evi, lijkt het voor de palestijnse massa’s alsof de islamitische militanten, de PFLP en plaatselijke Tanzeem-militanten de enigste zijn die "iets doen" aan de situatie. Het resultaat is dat de Palestijnse massa’s vandaag deze gewapende strijd passief steunen, ook al moeten er burgerslachtoffers vallen.

De "Peres-way" (diplomatie ten alle koste ) is trouwens langs Israëlische kant volledig bankroet. Onder de bevolking is er heel weinig hoop in een opflakkering van de Oslo – akkoorden, ondanks de angst voor een ruimere oorlog en de onveiligheid op straat.

De moord op Hamas-militant Abu-Hanoud, net wanneer Zinni zijn bezoek begon, kan worden gezien als een duidelijke provocatie vanwege Sharon’s regering: ze wisten ontegensprekelijk wat voor antwoord ze zouden terugkrijgen. Vreemd genoeg verklaarde Sharon op 29/11 (twee dagen voor de zelfmoordaanslagen in Jeruzalem) dat hij een "oplossing had gevonden" voor het terrorisme.

Een beschamende mislukking voor de VS-diplomaten.

Wanneer de VS - administratie hun speciale gezant stuurden om een staakt-het-vuren te bereiken, wisten ze dat het niet gemakkelijk ging worden. Maar Bush en Powell verwachtten niet zo’n grote vlaag van terroristische aanslagen terwijl Zinni in de buurt was. Het VS – imperialisme beziet die massamoorden als een uitdaging voor haar beleid. Die terroristische acties waren een geheugensteuntje voor degenen die dachten dat de "oorlog tegen het terrorisme" overal op de wereld is gewonnen. Samen met het verlies aan belang van de "coalitie tegen het terreur" en de zelfzekerheid van de Amerikaanse administratie na de geboekte successen in Afghanistan zorgt ervoor dat Israël groen licht krijgt voor een hard antwoord.

Alles lijkt in ieder geval toegelaten: Sharon heeft in de voorbije weken Arafat verscheidene keren als irrelevant bestempeld. Om Arafat nu te onttronen is het nog te vroeg volgens sommige militairen van het Israëlisch leger en volgens de Amerikaanse administratie. Toch ziet men dat sinds de ‘overwinning’ op de Taliban, Bush van positie is veranderd en dus duidelijk vijandiger is opgesteld tegenover Arafat. Bush verklaarde onlangs dat hij teleurgesteld was in Arafat en dat hij Israël’s beleid om het hoofdkwartier van Arafat aanhoudend te blokkeren begreep.

Naar het schijnt werd Sharon bovendien gevraagd tijdens een meeting met Bush, Rice en Powell om Arafat niet meteen fysiek te liquideren. Deze voorzorgsmaatregel is niet genomen uit medelijden, maar uit angst voor de reactie van de Arabische massa’s. Dit laatse zou kunnen leiden tot een chaos bij de omliggende Arabische regimes. Men heeft Sharon er ook op gewezen dat een oorlog met andere Arabische regimes de "oorlog tegen het terreur" eens serieus zou kunnen.

Bewustzijn op verschillende niveaus bij de Israëliërs en ons socialistisch alternatief.

Met elke nieuwe golf van zelfmoordaanslagen, escaleert het conflict telkens verder. In ieder geval zijn de meningen in Israël verdeeld over welke aanpak. Zo zitten universiteitsstudenten niet meteen te wachten op de zogenaamde bruine brieven die meedelen dat je het vaderland weer moet gaan dienen. Jongeren hebben schrik om op café te gaan in het centrum van Jeruzalem. Op die plaatsen was trouwens de laatste dagen niemand te bekennen, behalve dan extreem - rechtse demonstranten en de massale aanwezigheid van politie.

Iedereen houdt er rekening mee dat het wel eens zou kunnen dat er een bredere oorlog in de regio in de maak is. Vele Israëli’s zijn van plan het land te verlaten, en degenen die toch blijven zeggen dat het een financieel probleem is om het land achter te laten.

Sharon moet vandaag ook een oorlog uitvechten in z’n eigen land. Om slechts een beeld te schetsen van hoe erg de recessie in Israël wel is; toerisme is met 60 à 70% gedaald, de bouwsector (!) met 50% en er zijn zo’n 155,000 jobs minder wegens ‘herstructureringen’.

Bovendien heeft het ministerie van financiën aangekondigd dat een groei van 4% in 2002 onhaalbaar is. Wat er oorspronkelijk werd voorspeld als besparing van 3 miljard shekels, is vandaag verdubbeld. Er zal bovendien ook 3 % worden bespaard op onderwijs gezondheidszorg …

In Israël leven er nu 1,5 miljoen mensen onder de armoedegrens, waaronder 1 op 4 kinderen. Er wordt voorspeld dat het aantaal tegen volgend jaar zal groeien met 30%. Deze doorgedreven economische recessie zorgt voor onzekerheid en wanneer dit gepaard gaat met fysieke onzekerheid kan men vandaag wel stellen dat er onder de bevolking weinig hoop voor de toekomst in zit.

De meeste mensen geloven vandaag niet echt meer in een diplomatieke oplossing en gezien dat politiekers en de media een campagne is voert om te doen uitschijnen dat de Palestijnen niets liever zouden hebben dan "alle Israëli’s in de zee" te drijven, is er een deel van de bevolking er van overtuigd dat er nog een hardere militaire aanpak zou moeten worden uitgeoefend in de bezette gebieden. Maar dit laatste heeft eerder te maken met emoties die in het verlengde van wraakgevoelens liggen – want niemand gelooft dat die spiraal van terreur en repressie ooit een langdurige oplossing zal bieden.

Een kleinere minderheid die niet gelooft in zowel diplomatieke als militaire oplossingen en die toch niet bereid zijn om het midden oosten in vlammen te zien opgaan, staat open voor socialistische ideeën. Onze analyse en ons programma door middel van onze pamfletten zijn daar enorm welkom, vooral bij jongeren.

Ons programma dat er een is van geen steun te verlenen aan de corrupte politici en de nood om zich te organiseren tegen onderdrukking van jongeren en arbeiders, brengt geen illusies naar voren. Integendeel het toont aan dat er wel degelijk een oplossing bestaat voor armoede, oorlog en terreur die slechts een van de vele gezichten zijn van dit systeem. We doen ook absoluut geen toegevingen aan het Israëlisch nationalisme. We eisen een spontane terugtrekking van het leger uit de bezette gebieden.

Een volwaardige toekomst kan enkel worden bereikt als de Israëlische arbeiders en jongeren werken aan een nieuwe arbeiderspartij die tegemoet kan komen aan alle terreur die het kapitalisme met zich meedraagt en daartegenover een socialistisch alternatief stellen. De Palestijnse massa’s moeten hun toekomst in eigen handen nemen door hun corrupte leiders omver te werpen en marginale terreuracties te veroordelen.

Enkel op deze basis kan er en kwalitatieve verandering komen in de levensstandaard van de massa’s in het Midden Oosten; Een socialistisch Palestina en Israël die deel uitmaken van de Socialistische Confederatie van het Midden Oosten.

Micha Teller