De Franse presidentsverkiezingen betekenden een heuse schok voor velen. Het groot aantal niet-stemmers, het feit dat geen enkele kandidaat 20% van de stemmen haalt en natuurlijk de aanwezigheid van Le Pen in de tweede ronde, zijn een uitdrukking van de diepgaande politieke aardverschuiving die plaats vindt.

Sinds verschillende maanden voerden Chirac en Jospin campagne rond het thema van onveiligheid. Daarbij werd met een beschuldigende vinger gewezen naar de jongeren of de migranten. Hierdoor moest Le Pen het thema van de veiligheid niet meer op de agenda plaatsen.

In de volkswijken kregen de arbeiders geen enkel antwoord van de belangrijkste kandidaten op de sociale problemen waarmee ze geconfronteerd worden: de werkloosheid, ontslagen, de voortdurende aftakeling van de levens- en werkomstandigheden. Door zich zelf voor te stellen als "links op sociaal gebied", door een campagne te voeren zonder directe aanvallen op migranten en zelfs zonder enige racistische uitspraak, kon Le Pen rekenen op een grote openheid bij kiezers die de corrupte politici een slag wilden toebrengen.

De echte redenen voor de groei en de doorbraak van het Front National, zijn de miserie en de werkloosheid, gecombineerd met het verraad van partijen als de PS (Parti Socialiste) en de PCF (Parti Communiste) die jarenlang veel arbeiders organiseerden maar sinds een aantal jaren vanuit de regering de belangen van de kapitalisten kritiekloos verdedigen. Zij waren ook de eersten om de discussie te lanceren over een tolerantiedrempel tegenover migranten.

Le Pen heeft in vergelijking met 1995 slechts 200.000 stemmen gewonnen. Maar nu werd Le Pen meer gezien als een kandidaat van de uitgeslotenen, de armsten,... Al diegenen op wie neergekeken wordt door Chirac en Jospin en hun politieke bondgenoten.

De regering is de enige verantwoordelijke voor haar nederlaag

Dit geeft aan dat hij vooral heeft kunnen profiteren in een sterk afgenomen populariteit van Jospin. Tijdens de campagne kondigde Jospin aan hetzelfde beleid verder te zullen zetten. Dit betekent dat hij aankondigde verder een beleid te voeren gericht op privatiseringen, passiviteit tegenover ontslagen,... Veel arbeiders hebben in het stemhokje getoond dat ze de PS niet meer zien als een partij die hun belangen verdedigt.

Toen op een bepaald ogenblik Arlette Laguiller van Lutte Ouvrière in de peilingen op de derde plaats kwam, ontstond een ware hetze tegen haar in de media en door de partijen van "la gauche plurielle" (PS, PCF en de Groenen). Dit kon niet verhinderen dat radicaal- links ongeveer 11% van de stemmen haalde. Dit toont aan dat het aantal mensen dat het kapitalisme verwerpt toeneemt, ondanks het gevaar van extreem-rechts dat op 20% staat. Meer en meer mensen verwerpen het winstsysteem en de aftakeling van de levens- en arbeidsomstandigheden dat dit systeem met zich mee brengt.

De nooit geziene nederlaag van de PCF, lange tijd de grootste partij die opkwam voor de arbeiders en jongeren, is het resultaat van haar kapitalutie tegenover de logica van electorale afspraken en regeringen met de PS.

De noodzaak van een nieuwe politieke kracht die de arbeiders en jongeren vertegenwoordigt en organiseert

Vandaag is het duidelijk dat er de mogelijkheid is van een nieuwe politieke kracht die de belangen van de jongeren en arbeiders verdedigt en die resoluut opkomt tegen het kapitalisme. Een kracht die strijdbewegingen ondersteunt en bijeenbrengt en daarbij een alternatief op het kapitalisme naar voor brengt: een samenleving gebaseerd op de behoeften van iedereen en niet op de winsten van een kleine minderheid, een samenleving waar de economie democratisch georganiseerd wordt de arbeiders zelf. M.a.w. een echte socialistische samenleving die niets te zien heeft met het sociaal-liberalisme van de 'socialist' Jospin of de katastrofe van het stalinisme dat in Oost-Europa heerste.

Vanaf nu is het belangrijk dat in de strijd tegen rechts en extreem-rechts, bij de ondersteuning van stakingen, bij de voorbereiding van de volgende verkiezingen, al diegenen die gemiliteerd hebben of gestemd hebben voor anti-kapitalistische kandidaten kunnen samenkomen om de strijd te organiseren en voorbereid te zijn voor toekomstige kansen. We zitten in een situatie dat het FN zich probeert op te werpen als het politieke alternatief waarnaar veel arbeiders en jongeren op zoek zijn. Al diegenen die het kapitalisme verwerpen, en opkomen tegen het winstsysteem, miserie en uitbuiting moeten kunnen samengebracht worden. Het is de verantworodelijkheid van Lutte Ouvrière (LO), de Ligue Communiste Révolutionnaire (LCR) en diegenen die opkomen tegen de politiek van de regering, om hiertoe iniatieven te ondernemen. Daaraan wil Gauche Révolutionnaire meewerken met de mogelijkheden die het heeft.

Welke oplossing voor de tweede ronde?

De "keuze" in de tweede ronde gaat tussen klassiek rechts (Chirac) en extreem-rechts (Le Pen). Chirac liet zich in het verleden meermaals racistische uitspraken ontvallen, zo had hij het over de overlast van lawaai en de reuk van migranten, was hij verantwoordelijk voor de aanval op de Saint-Bernard kerk waar vluchtelingen zonder papieren in 1996 actie voerden,... Op sociaal vlak neemt hij het op voor privatiseringen, voor een aanval op de uitkeringen,...

Tegenover Chirac vinden we Le Pen die de populistische kaart trekt door zich te richten tot al diegenen "die lijden onder dit onrechtvaardige systeem, dat de arbeiders en de volkswijken verdrukt". Natuurlijk zou Le Pen eens hij verkozen is niet langer opkomen voor de meest onderdrukten, hij is niet voor niets een miljardair. In Oostenrijk of Italië zien we dat extreem-rechtse regeringsdeelname leidt tot een verdere aanval op de verworvenheden van de arbeiders en onderdrukten.

We kunnen begrijpen dat heel wat mensen uit bezorgdheid voor het behoud van de democratische rechten, zullen kiezen voor het minst erge alternatief en daarom voor Chirac zullen stemmen. Dat is echter niet wat wij zullen doen. Wij willen niet kiezen tussen twee burgerlijke politici die enkel en alleen de arbeiders en onderdrukten willen doen opdraaien voor de kapitalistische crisis.

Maar diegenen die toch voor Chirac zullen stemmen in de tweede ronde moeten dit zonder illusies doen. Chirac is verzekerd van een overwinning in de tweede ronde en de sterke resultaten van rechts en extreem-rechts kunnen een somber beeld schetsen van de politieke situatie. Het is enkel door strijd te voeren dat we onze eisen zullen kunnen afdwingen en dat we kunnen verhinderen dat de Le Pens en de Chiracs hun politiek kunnen opleggen. Wij verzetten ons tegen die twee ultraliberale politici en roepen op om blanco te stemmen in de tweede ronde.

Het zal enkel door strijd te voeren zijn, dat we zaken zullen kunnen afdwingen en het ultra-liberaal beleid kunnen blokkeren en een alternatief naar voor kunnen kunnen schuiven tegenover het kapitalisme. We roepen daarop om de strijd voor te bereiden tegen racisme, ontslagen, miserie, privatiseringen,... Succesvolle strijdbewegegingen zullen het mogelijk maken om Le Pen effectief te verslaan.