Yuval is een jong lid van Maavak Sozialisti (Socialistische Strijd), de Israëlische afdeling van het Committee for a Workers’ International.

"De regering hielp ons toevallig met hun nieuw economisch plan. Je kan politieke discussies aangaan telkens je sigaretten koopt aangezien die nu duurder zijn. Er is een grote woede op straat en het idee dat wij moeten betalen voor de oorlog, zowel met ons leven als met ons geld.

"De oorlog neemt een aandeel van 13 miljard shekels voor haar rekening op een begroting van iets meer dan 200 miljard. Dat maakt dat bijna niets overblijft voor sociale zekerheid, onderwijs of gezondheidszorg.

"Onze campagnes zijn anders dan die van de orthodoxe "linksen" die eigenlijk helemaal niet links zijn, maar zich baseren op de middenklasse en op liberale ideeën. Zij stappen naar de mensen met moralistische standpunten en raken niet verder.

"Wij benaderen mensen op het punt van de basisbehoeften - veiligheidsbehoeften en economische thema's - en niet op basis van utopische standpunten. Wij verspreidden bijvoorbeeld een pamflet tegen de begrotingsplannen van de regering waarin we uitleggen dat de gewone man opdraait voor de oorlog.

"Voor de invasie van de Westelijke Jordaanoever legden we in onze pamfletten uit dat de regering het voorstelt alsof zij niet bang zijn, maar dat wij juist wel bang zijn. De politici kunnen ons geen veiligheid bieden en we moeten kijken naar de redenen daarvoor.

"Er is een radicalisatie in Israël naarmate duidelijker wordt dat de kapitalisten geen enkele oplossing kunnen aanbieden. Het is soms moeilijk om tussen te komen omdat velen de oorlog steunen. Sommigen denken dat de oorlog een oplossing zal vormen, anderen denken dat het geen oplossing is maar zien geen alternatief. Het is moeilijk om daardoor te breken, maar met onze manier van tussenkomen is het alvast gemakkelijker om gehoor te vinden dan met de moralistische argumenten waarmee traditioneel links naar voor komt.

"De meeste leden van onze organisatie zijn jong, maar de radicalisatie gaat verder dan enkel de jongeren. We zijn tussengekomen in stakingen zoals die van de drukkers bij het grootste dagblad Yedioth Aharonoth, of bij een waterbedrijf.

"We kwamen tussen in de spoorstaking in het zuiden en de staking van de dokwerkers waar onze hulp op enorm veel respect kon rekenen.

"De voorzitter van Histradut (de vakbondsfederatie) moest onder druk van de basis radicale geluiden laten horen en de dreiging naar voor brengen om te staken tot de finish, niet enkel tegen de besparingsplannen maar tegen de regering.

"De Communistische Partij en de arbeiderslijst binnen Histradut stellen dat arbeiders geen 15 dagen meer zouden moeten wachten vooraleer ze legaal kunnen staken en verdedigen het idee om direct in staking te kunnen gaan.

"Er is ook een strijd van doven en gehandicapten aangezien de levensstandaard van deze mensen nog harder aangepakt wordt. De strijd van de gehandicapten kan rekenen op de steun van 90% van de Israëli's.

"Er zijn verschillen tussen de jongeren en de ouderen, ook al komt dit niet altijd tot uiting bij de verkiezingen.

"Een opvallend gegeven onder jongeren is de enorme toename van het gebruik van drugs. Dienstplichtige soldaten roken weed, ook al zitten ze midden in een oorlogssituatie. Dat is een uiting van de enorme demoralisatie, de wanhoop en de zoektocht naar een utiweg.

"De meeste jongeren waarmee ik in contact kom zijn tegen de oorlog. De discussie daar gaat niet over al dan niet steun geven aan de oorlog, maar wel over hoe we de strijd ertegen kunnen voeren.

"Oudere mensen willen weg uit Israël - ze zien wel dat er geen kapitalistisch alternatief is, maar zien ook niet hoe een socialistisch alternatief kan bereikt worden.

"Wij leggen aan zowel de Israëlische als de Palestijnse arbeiders uit dat enkel het socialisme een uitweg kan bieden."