De politieke crisis in Antwerpen houdt verder aan. Met de hete adem van het Vlaams Blok in de nek beperken de traditionele partijen zich tot bijzonder onhandige pogingen tot crisismanagement.

Op dit ogenblik loopt een tuchtprocedure tegen zowat de halve Antwerpse politietop, verschillende schepenen worden bedreigd met een gerechtelijke vervolging in de nasleep van het visa-schandaal, Agalev slaagde erin een op een week tijd haar schepen Chantal Pauwels van onschuldig schaap tot grote zondebok om te dopen en dan nog eens een flauwe poging te doen om dat beeld om te draaien.

De Groenen raakten hierdoor enkel verder in de dieperik. De doorzichtigheid van de maneuvers ter verdediging van het onpopulaire beleid dat ze mee voeren, wordt door hen zelf toegeschreven aan "onhandige communicatie". Agalev-schepen Pairon blijft intussen volhouden dat zijn partij "goed bezig" is in Antwerpen. Dat maakt duidelijk dat het niet zozeer de communicatie is die verkeerd is, maar wel de boodschap - los van hoe die naar voor gebracht wordt.

SP.A-schepen Tuur Van Wallendael is erg open over de Antwepse crisis in een interview in 'Knack'. Bij een mogelijke gerechtelijke vervolging naar aanleiding van het VISA-schandaal dreigt volgens hem een implosie van het college. En voegt hij eraan toe: "We weten op dit ogenblik echt niet wat we moeten doen. (...) We hebben geen scenario klaar, omdat we ook geen greep op de gebeurtenissen hebben". Van Wallendael vult snel aan dat dit voor zijn carrière niet erg is omdat hij toch op pensioen kan gaan en zeggen: "ge kunt allemaal mijn kloten kussen". Qua perspectief kan dat tellen.

De Antwerpse perikelen maken vooral duidelijk dat de traditionele politici geen enkel antwoord te bieden hebben op de problemen waarmee ze geconfronteerd worden. Bovendien maken de schandalen een schril contrast duidelijk tussen de groeiende werkloosheid, armoede,... onder brede lagen en de luxe-uitgaven die gebeurden door het establishment. Het aantal werklozen in de provincie Antwerpen is hoger dan in 1999 en burgemeester Janssens stelde dat indien de huidige economische situatie aanhoudt, er ernstige besparingen zullen komen. Op dit ogenblik moet jaarlijks 110 miljoen Euro afbetaald worden voor de stadsschuld, terwijl de stijging van de werkloosheid leidt tot een toename van de kosten.

Dit schept een ideaal kader voor de grootste partij, het Vlaams Blok, dat geen nood meer heeft aan campagnes om steun te winnen bij diegenen die terecht ontevreden zijn met het huidig beleid. Het Blok biedt echter geen oplossingen. Zo beperkte het haar commentaren over de stadsbegroting tot de eis om minder geld te steken in het stedelijk onderwijs dat jaarlijks 50 miljoen euro "verlies" maakt. Uiteraard komt het Blok niet op voor een afschaffing van de stadsschuld , om bvb de nodige extra middelen te kunnen voorzien voor het stedelijk onderwijs. Daartoe zou immers een actieve oppositie nodig zijn die zou kunnen starten vanuit die sectoren die getroffen worden door de stedelijke besparingen: het personeel van de met sluiting bedreigde OCMW-ziekenhuizen, het personeel van de bibliotheken dat reeds maandenlang staakt op zaterdag tegen besparingen, de sociale sector die te lijden heeft onder het verdwijnen van de SIF-fondsen,...

In de gepolariseerde Antwerpse situatie stelt de noodzaak aan een socialistisch alternatief zich heel sterk. We kunnen op geen enkele van de traditionele partijen vertrouwen, die ondersteunen allemaal een besparingsbeleid dat het geld uit de arme zakken haalt terwijl ze zelf zoveel mogelijk proberen te profiteren met ons belastingsgeld. We kunnen ook niet vertrouwen op de "oppositie" van het Vlaams Blok, dat nog zwaardere besparingen eist! Er is geen nood aan een "anders gecommuniceerd" beleid, prestigieuze bals van de burgemeester, mediagenieke persconferenties zoals bij de installatie van het nieuwe college (toen dat college een slordige 2000 Euro uittrok voor een uitgebreid ontbijt met de pers in café De Bengel...). Waar er nood aan is, is een beleid dat vertrekt van de belangen van de meerderheid van de Antwerpenaren.

Wij willen LSP uitbouwen als politieke kracht die de fundamenten legt om de idee van een nieuwe arbeiderspartij breed ingang te doen vinden. Er is nood aan een politiek alternatief dat zich niet passief baseert op ongenoegen, maar dat een echt verlengstuk biedt vanuit actief verzet tegen het beleid. Werk daaraan mee en sluit aan!

Geert Cool