Op maandag 13 januari heeft het personeel van het Brugmann Ziekenhuis en van het Universitair Kinderziekenhuis Koningin Fabiola (UKKF) het werk neergelegd om haar eindejaarspremie op te eisen. Zonder zich de moeite te getroosten om het personeel in te lichten, heeft de Irisdirectie beslist die om budgettaire redenen niet uit te betalen.

Van bij de oprichting was Brugmann een gezondheidsinstelling van het OCMW van de stad Brussel. In de tweede helft van de jaren ’90 werden alle OCMW-ziekenhuizen van het Hoofdstedelijk Gewest onder de voogdij van het OCMW gehaald en onafhankelijke entiteiten, op budgettair vlak georganiseerd in één structuur genaamd Iris. Deze ziekenhuizen moeten de taken uitvoeren van een openbare dienst (onder andere: alle patiënten aanvaarden ongeacht of ze in orde zijn met hun ziekenfonds) en tegelijk hun begroting in evenwicht houden. Een onmogelijke missie! Sinds jaren hebben wij dit neoliberaal beheer aan de kaak gesteld. Het is erop gericht het personeel, alle categorieën inbegrepen, te laten opdraaien voor de budgettaire lasten.

Door de jaren heen zijn de arbeidsomstandigheden er enorm op achteruit gegaan, onder meer omwille van het katastrofale personeelsbeleid. Het personeelstekort is zo groot dat enkele ziekenzalen gesloten moesten worden. Iedereen sleept zich naar het werk en het ziekteverzuim wegens depressie of uitputting groeit aan. Dat is heel wat andere koek dan de publiciteitscampagnes van de regering, die jongeren aanzetten tot verpleegstudies met de fabel dat het aangenaam werken is in een ziekenhuis.

Het niet uitbetalen van de eindejaarspremie is de druppel die de emmer deed overlopen. Vanaf 13 januari hebben honderden ziekenhuiswerkers van Brugmann en van het UKKF een massapiket gevormd aan de inkom en de wijk doorkruist met fluitconcerten, trommels en toeters. Op 20 januari hebben de vrijgestelden van de vakbond met de Irisdirectie onderhandeld. Ze kwamen terug met lege handen, want de directie beweert niets te kunnen beslissen zonder goedkeuring van de beheerraad (alsof men die niet had kunnen bijeenroepen tussen 13 en 20 januari). De directie wil tijd winnen in de hoop dat het personeel zal toegeven. Dat is een misrekening, want het personeel is vastberaden en de woede neemt toe. Op 20 januari hebben honderden personeelsleden de directie uitgejouwd, die moest beroep doen op politie in gevechtskledij om het onderhandelingslokaal te kunnen verlaten.

Tijdens de productie van onze krant was nog niets in orde. Toch is de sociale explosie bij Brugmann indicatief voor de ondraaglijke verslechtering van de arbeidsomstandigheden en de lonen in de Iris-ziekenhuizen.

Francine Dekoninck,
voormalig ACOD-delegee bij Brugmann