De nationale anti-oorlogsbetoging in Brussel werd immens. De media stelden op voorhand dat 20.000 tot 30.000 betogers verwacht werden. Het werden er meer dan dubbel zoveel. De betogers bleven toestromen in Brussel. De politie heeft het over 50.000, maar het waren er veel meer, wellicht zelfs het dubbele (100.000)!

Onder de betogers veel ongeorganiseerden, van velen was het de eerste betoging in lange tijd of zelfs de allereerste betoging ooit. Vanuit heel het land waren er jongeren die zich beginnen te organiseren tegen de oorlog, deelnemen aan lokale anti-oorlogscomités of de afgelopen dagen en weken deelnamen aan lokale acties tegen de oorlog. Daarnaast waren er ook heel veel migranten aanwezig.

Betoging als steun aan Belgisch regeringsstandpunt?

Uiteraard probeerden een aantal regeringspartijen zich sterk te profileren. De Brusselse burgemeester had op de lokale televisie opgeroepen om te komen betogen. Er waren delegaties van de sociaal-democraten (PS en SP-A) en de groenen (Ecolo - Agalev). Vooraf schreven een aantal media dat de betoging gezien werd als een steun aan het Belgische standpunt in de NAVO waar de regering samen met Frankrijk en Duitsland dwars ligt voor steun aan een VS-oorlog zonder VN-mandaat.

Uiteraard moeten we vaststellen dat de Belgische regering daarbij enkel Frankrijk en Duitsland achterna loopt. Het is geen toeval dat Frankrijk dwars ligt gezien de belangrijke economische banden met Irak. Dit heeft niets te maken met een sterk anti-oorlogsstandpunt, maar alles met hun economische belangen. Daarnaast houden die landen rekening met het enorme anti-oorlogsverzet dat wereldwijd aan het groeien is.

Ook de Belgische regeringspartijen kunnen enkele maanden voor de verkiezingen niet voorbij aan het feit dat volgens peilingen zo'n 82% van de bevolking tegen een oorlog is zonder VN mandaat en een 70% tegen een oorlog tout court. Nu kan de regering zich wegstoppen achter Frankrijk en Duitsland om niet te moeten ingaan tegen de mening van de meerderheid van de bevolking. Anderzijds zijn ze wel vollop betrokken in het verlenen van praktische steun aan de oorlog, bijvoorbeeld door de wapentransporten langs de Antwerpse haven. Daar worden duizenden militairen en een enorme hoeveelheid militair materieel van de Verenigde Staten verscheept naar de Golf.

Als de Belgische regering een echt vredesstandpunt zou innemen, zou het toch zichzelf niet medeplichtig maken aan de VS-oorlog. We hebben niet genoeg aan grote woorden, veilig ingedekt door de grote buren Frankrijk en Duitsland, er moet ook gekeken worden naar de daden.

In die zin was de betoging voor ons absoluut geen teken van steun aan de regering, maar wees het eerder op de enorme sterkte van de anti-oorlogsbeweging. Het is die sterkte die de Belgische regering verplicht om zich voorzichtig op te stellen.

Strijdbare betoging

Het werd een erg strijdbare betoging. Met LSP, Internationaal Verzet en een aantal lokale anti-oorlogscomités vormden we een delegatie. We werden aanvankelijk naar het einde van de betoging weggemaneuvreerd, maar pasten daar een mouw aan door naar voor te trekken. We riepen luidkeels slogans tegen de oorlog. Populaire slogans waren: "Geen oorlog om olie, stop Bush en Blair", 'Verzet, verzet, internationaal, tegen de oorlog van het kapitaal", "Hey Bush, we know you, daddy was a killer too", "Say hey, say ho, say no to war", "België uit de NAVO, de NAVO uit België",...

We waren met een sterke groep jongeren die tussen 13u30 en 18u30 bleven roepen en enthousiast hun verzet tegen de oorlog naar voor brachten. Door de massale omvang van de betoging bleef het immers lang duren.

Intussen was ook een uitgebreide groep leden actief met de verkoop van stickers en ons maandblad in de betoging. We haalden voor zo'n 1.500 euro strijdfonds op met de verkoop van stickers (er is een nieuwe sticker met de slogan 'No War for oil'). Eén lid slaagde erin om op zijn eentje voor 250 euro stickers te verkopen! We verkochten ook veel nummers van onze krant. Er zijn er nu reeds meer dan 150 afgerekend, maar nog niet alles is binnen.

Naar het einde van de betoging werd vanop onze vrachtwagen een korte toespraak gehouden met de melding van de enorme betogingen in het buitenland: een miljoen betogers in Londen, twee miljoen in Rome, een half miljoen in Berlijn,... Dit werd op luidkeels goedkeuren onthaald door de Belgische betogers die als deel van een internationale protestbeweging hun steentje bijdragen aan het internationale verzet. Er werd ook opgeroepen om mee te werken met de campagne voor Dag X, de dag dat de oorlog begint. Op die dag willen we overal acties organiseren als deel van een internationale oproep. Met International Socialist Resistance (ISR, overkoepeling waartoe Internationaal Verzet behoort) en het Committee for a Workers' International (CWI, internationale organisatie waartoe LSP/MAS behoort) worden die dag honderden acties georganiseerd. We zijn nu bezig met overal sterke anti-oorlogscomités uit te bouwen hiervoor.

Verder bouwen op succesvolle betoging

De betoging van vandaag mag geen eindpunt zijn. Het zal ook geen eindpunt zijn, maar we moeten ons inzetten om van het succes van vandaag gebruik te maken om de anti-oorlogsbeweging ook lokaal te versterken. In de scholen, bedrijven, universiteiten, wijken,... overal moet het verzet aanwezig zijn op een georganiseerde manier. Werk daaraan mee! Sluit aan bij Internationaal Verzet!

Geert Cool