De arbeidersklasse en de socialistische revolutie Hoe de samenleving veranderen? Wat is de rol daarbij van de arbeiders? Hoe kunnen we de link leggen tussen radicaliserende jongeren en de arbeiders? Hoe kunnen we ons op een democratische en efficiënte wijze organiseren? Dat zijn een aantal belangrijke vragen waarop wordt ingegaan in een aantal artikels die gisteren en vandaag op deze site verschijnen.

De betogingen tegen de top in Seattle gaven het startschot voor de anti-globaliseringsbeweging. Sindsdien kunnen de staatshoofden van de grote kapitalistische landen of de vertegenwoordigers van het IMF nauwelijks nog samenkomen voor hun toppen zonder massale protestbijeenkomsten uit te lokken.

De protestmarsen hebben echter niet allemaal dezelfde toon. De bureaucratische leiding van de vakbonden organiseerde meermaals een symbolische bijeenkomst aan de andere kant van de stad om "provocaties" te vermijden. De geradicaliseerde jongeren, die lak hebben aan symbolische acties, proberen betogingen te organiseren om de "top te blokkeren".

Op bijna iedere top ging dit gepaard met een beperkte groep gemaskerde betogers die ruiten vernielden van luxe-winkels en banken, die gezien worden als symbolen van het kapitalisme. Ruiten kapotslaan heeft op zich echter nooit iets bereikt, behalve werk verschaffen aan de ruitenmakers.

Het belangrijkste is niet de concrete manier waarop jongeren, studenten en arbeiders in confrontatie gaan met de gevestigde orde. Het belangrijkste is dat dit begrepen en aanvaard wordt als gerechtvaardigd door bredere lagen van de bevolking. We moeten contact houden met degenen die radicaliseren in de strijd, maar we mogen ons tegelijkertijd niet afsnijden van de meerderheid van de arbeiders en jongeren.

Een goed voorbeeld? Toen de delegees van Forges de Clabecq, tijdens de strijd tegen de sluiting van hun fabriek, voorstelden om te betogen en symbolisch een oprit van de snelweg te bezetten, hebben ze dat niet op een samenzweerderige manier gedaan. Ze hebben er openlijk met alle arbeiders over gediscussieerd op een algemene vergadering.

Ze hebben zelf de politie, die het conflict volgde, belast met de toelating om te betogen, om alle maatregelen te nemen om accidenten te vermijden. Heel de regio steunde hen. Op het parcours van enkele kilometer tussen de fabriek en de snelweg stond iedereen aan zijn deur om hen toe te juichen: de arbeiders van de drukkerij Meurice, de schoolkinderen, de omwonenden. Toen ze aan de rand van de snelweg kwamen, zagen de arbeiders van Clabecq dat de politie, ondanks de toestemming om te betogen, uit de bosjes tevoorschijn kwam om ze in de rug aan te vallen met traangasgranaten en waterkanonnen.

De arbeiders hebben zich verdedigd met wat ze in handen hadden. Tegenover de traangasgeweren, schilden en matrakken hadden zij enkele stokken. Tegenover de waterkanonnen en pantservoertuigen van de rijkswacht hadden zij een aantal bulldozers. De rijkswacht had de krachtsverhouding slecht ingeschat, niet enkel op militair vlak, maar vooral ook politiek. Bijna direct, onder het oog van de camera’s, kreeg de rijkswacht een onvergetelijke pandoering. Tijdens het proces van de rijkswacht tegen 13 arbeiders van Clabecq bleven duizenden arbeiders en jongeren hen ononderbroken steunen. Dit toont aan dat hun actie populair was. Dit is de eerste voorwaarde waaraan een radicale strijd moet voldoen: zich niet afsnijden van het merendeel van arbeiders en jongeren.

Maar als we dit gedaan hebben, hebben we nog maar de helft van de weg afgelegd. Het belangrijkste is de oriëntatie die we aan de strijd geven. Vanuit de onmiddellijke bekommernissen van de arbeiders en jongeren die tot strijd overgaan (herstructurering, lonen, werkomstandigheden, studiekosten,…) is het noodzakelijk om eisen naar voor te schuiven die de strijd voorthelpen. Onder meer ook overgangseisen die vertrekken vanuit de onmiddellijke bekommernissen, overeenkomend met de onmiddellijke belangen, maar die onaanvaardbaar zijn voor de burgerij omdat ze het kapitalisme in vraag stellen. Dit zijn eisen zoals arbeiderscontrole over de productie, het publiek maken van de boekhouding van bedrijven, opheffing van het bankgeheim. Men vindt een volledige uiteenzetting over het naar voor schuiven van overgangseisen in het "Overgangsprogramma", het oprichtingsprogramma van de Vierde Internationale dat grotendeels werd samengesteld door Leon Trotsky.