Op 17 april trokken meer dan 2500 arbeiders naar Luxemburg om er te betogen tegen de geplande sluiting van de warme lijn. Leden van LSP/MAS betuigden er hun solidariteit.

Na het aankomen van de autocars trok de betoging met veel lawaai naar de grondig beschermde hoofdzetel van Arcelor. In het korte traject daarnaartoe werden talloze voetzoekers gelanceerd, maar zeer weinig slogans. De sfeer was donker, de woede en de ontreddering stond op de gezichten van veel betogers te lezen, alsook de walging over het politieke discours en de patronale logica. Nochtans waren - voor de situatie ontaardde - de meeste arbeiders enkel daar om hun woede op vreedzame wijze te uiten, ondanks het economisch geweld waarvan ze het slachtoffer waren.

Bij de aankomst stonden de Luxemburgse " ordediensten " klaar, die slechts weinig ervaring hebben met grote betogingen. Ze maakten intensief gebruik van het waterkanon en traangas. " Het is laag om ons op die manier te verwelkomen ", zei een vakbondsactivist, " we zijn slechts hier om onze job te verdedigen ". Tegenover de agressieve houding en de repressie vanwege de politie begonnen sommigen met aardkluiten te gooen, waarna ook enkele straatstenen eraan moesten geloven. De reactie van de politie was totaal buiten verhouding : twee pantserwagens kwamen in volle vaart aan om de betoging uiteen te jagen. We moesten de kameraden opzijduwen die zich als verlamd op de route van de pantserwagens bevonden. De pantserwagens reden met volle kracht in op de radiowagen van het ABVV.

Op dat moment heerstte een totale verwarring. Slechts weinig vakbondsverantwoordelijken waren daar om richting te geven aan de betogers. De politie reageerde op het verzet van de arbeiders met een charge waarbij er lustig op los werd geslagen met de matrak en waarbij ook rubberkogels werden afgevuurd. Zo hebben ze ons terug naar de autocars " begeleid ". Zeven betogers waren gewond, waaronder een die gewelddadig in botsing kwam een pantserwagen.

De media toonden enkel beelden van het verzet van de arbeiders, de repressie en de brutaliteit van de politie kwam niet in beeld. De bedoeling daarvan kan enkel de criminalisering van de arbeiders zijn. Bovendien werden foto's gepubliceerd die nu mogelijk door de politie kunnen worden gebruikt om een proces op te starten tegen die arbeiders die zich verdedigden tegen de aanval.

We hebben geen enkele illusie in de burgerlijke pers die volledig in handen is van het patronaat. Maar we verwachten toch een minimum aan deontologie vanwege journalisten die zichzelf als " neutraal " of " objectief " voorstellen. Het zijn dergelijke uitschuivers van de burgerlijke pers die ons duidelijk tonen dat een arbeiderspers die onafhankelijk is van de burgerij noodzakelijk is voor de strijd.

Nicolas Croes