In de districtsraad in Deurne werd door 2 andere raadsleden met het Vlaams Blok meegestemd en ook een VLD-parlementslid stemde voor een Blok-resolutie. Ward Beysen en diens 'Liberaal Appel' zeggen niet hoog op te lopen met het cordon en sluit een coalitie niet uit. Dit zijn slechts een aantal elementen die erop wijzen dat het cordon sanitaire rond het Blok begint te wankelen of toch alleszins in vraag gesteld wordt.

LSP/MAS heeft altijd gesteld dat het cordon geen antwoord biedt op de groei van het Blok, maar dat wij de eersten zouden zijn om in actie te komen als het Blok ergens aan de macht deelneemt.

Het Vlaams Blok is voor namelijk geen normale rechtse partij, maar het is een partij die zich beroept op de traditie van het fascisme. In Duitsland in de jaren '30 zagen we hoe de nazi's op basis van de nederlagen van de arbeidersbeweging (revoluties van 1918 en 1924) en de economische crisis (na de beurscrash van 1929) erin slaagde om een massapartij op te bouwen die in staat was om de arbeidersbeweging met fysiek geweld te breken, vooral wegens een te zwak antwoord van die arbeidersbeweging. De leiding van de sterke Kommunistische Partij was van mening dat de nazi's een gewone burgerlijke partij waren, of correcter: dat de andere partijen een 'socialere' versie van de fascisten waren. Dat standpunt leidde tot een gebrek aan tegenkanting waardoor de nazi's zich konden organiseren en een krachtsverhouding konden opbouwen om zich enorm te versterken op een ogenblik dat ontgoochelde lagen uit de middenklasse op zoek gingen naar een alternatief.

Het Blok probeert vandaag eveneens een krachtsverhouding op te bouwen, ook al is dit veel beperkter dan bij de nazi's. Ze slagen er niet in om gelijkaardig grote groepen mensen actief te krijgen. Dat blijkt bijvoorbeeld uit de studie van de VUB over het Blok. Terwijl bij SP-A of CD&V meer dan 10% van de kiezers ook lid zijn en betrokken bij de partij, is dat bij het Blok 2%. In Gent bijvoorbeeld haalde het Blok in 1999 56.447 stemmen, maar heeft het "slechts" 882 leden. En van die leden weet de partij in veel gevallen niets, van de helft van de leden wist het Blok in 1999 niet eens de leeftijd. Ze zijn bijgevolg gedwongen om zich voornamelijk te baseren op een populistische methode om passieve kiezers aan zich te binden.

Dat maakt dat we het Blok vandaag omschrijven als "neo-fascistisch". Maar dat maakt hen niet "ongevaarlijk". Het Blok zal alle kansen grijpen om verder te gaan dan de afwachtende houding die ze vandaag gedwongen worden in te nemen. Het zal proberen om de middenklasse te mobiliseren voor een gewelddadige politiek, elementen daarvan hebben we al gezien (bijvoorbeeld bij de Vlaams Blok studenten, het NSV). Het Blok is dus geen normale rechtse partij en bijgevolg moeten we ons verzetten indien ze er kunnen in slagen om een sterkere krachtsverhouding op te bouwen vanuit een deelname aan de macht.

Het Blok kan groeien als een schimmel op het rotte systeem dat we kennen. Ze kunnen gebruik maken van ontevredenheid en wanhoop. De burgerlijke partijen hebben daar geen antwoord op. Of zoals Herman Decroo (VLD) het omschrijft: "Kiezer na kiezer terughalen is wel wat moeilijker dan een cordon sanitaire afspreken of procederen om hun geld af te pakken."

Onze taak moet net iets ambitieuzer zijn dan de doelstellingen van burgerlijke politici als Herman Decroo. Wij willen wel de kiezers terugwinnen door aan te tonen dat wij wel een alternatief te bieden hebben op het huidig systeem en dat niet enkel met woorden, maar ook met concrete campagnes en acties. Die uitdaging is enorm. Zoals Trotsky zei kan de "contra-revolutionaire wanhoop" (fascisme) slechts overwinnen na een ontgoocheling van de revolutionaire hoop op een weg vooruit.

Geert Cool