De aankondiging van de definitieve sluiting in 2005 van de warme fase van Cockerill Sambre door de directie van Arcelor is een drama voor duizenden gezinnen in de regio. Het betekent het verlies van bij de 2.500 arbeidsplaatsen in de betrokken afdelingen en in de gemeenschappelijke diensten van warme en koude fase.

Bij dat banenverlies komt nog eens een verlies van 5.000 arbeidsplaatsen bij onderaannemers. Dat is zonder de duizenden banen die verloren zullen gaan in de handelszaken en de horeca mee te tellen. Uiteindelijk zullen 10.000 gezinnen getroffen worden, en dat in een regio die nu al een werkloosheidsgraad van 22% kent. Wie garandeert het voortbestaan van de koude fase indien de hoogovens gesloten worden? De directie van Arcelor? Die heeft juist haar belofte over de vernieuwing van de hoogovens gebroken!

Indien Cockerill sluit betekent dat het uitdoven van heel de regio. Het is immers de productieve arbeid die de rijkdom voortbrengt waardoor de dienstensector kan bestaan. De inkomsten van de lokale overheden en de diensten aan de bevolking, waarin al flink gesnoeid was, zullen verpletterd worden.

Alle herstructureringen, die al meer dan 20 jaar bezig zijn, het plan Delta en andere, zullen tot niets gediend hebben. Met de sluiting van Cockerill gaat de rijkdom geproduceerd door generaties arbeiders op in rook. Het kapitalisme laat zich alweer gelden: zodra de winsten op zak gestoken zijn, slaan de patroons de deur achter zich dicht.

Het zou zelfmoord zijn zich hier bij neer te leggen. De kapitalisten hebben dan wel de macht en het geld aan hun kant, maar de arbeiders hebben hun aantal, de solidariteit en de vastberadenheid. De geschiedenis van de arbeidersstrijd heeft aangetoond dat de patroons tot toegevingen gedwongen kunnen worden, dat tijdelijke overwinningen mogelijk zijn. Tijdelijk, omdat in het kapitalistisch systeem, de patroons erop uit zijn beetje bij beetje terug te nemen wat ze onder druk van de arbeiderssolidariteit hebben moeten afstaan. Het is daarom dat enkel een democratische socialistische maatschappij, die beheerd wordt in functie van de behoeften en niet in functie van de winsten, een toekomst kan garanderen aan iedereen.

Het gaat er nu om de strijd te organiseren om de sluiting tegen te gaan. De arbeiders van Forges de Clabecq hebben 6 jaar geleden, onder andere met de 70.000 arbeiders op de multicolore mars, bewezen dat het mogelijk is tienduizenden arbeiders en hun gezinnen te mobiliseren voor het behoud van de installaties. Door hun vastberadenheid zijn ze erin geslaagd de heropening van Forges af te dwingen ondanks het feit dat ze door hun vakbondsleiders in de steek gelaten werden.

De arbeiders van Cockerill kunnen niet rekenen op de politici uit de regio, maar zullen zelf hun lot in handen moeten nemen. Enkel massastrijd biedt een uitweg. Er is behoefte aan algemene vergaderingen om een actieplan te bediscussiëren. Wat nodig is, is de geleidelijke mobilisatie van alle arbeiders van Cockerill (warme en koude fase), vervolgens van de metaal en dan van heel de regio om op te bouwen naar een regionale algemene staking. Er is nood aan pikketten om de afvoer van afgewerkte producten te verhinderen.

De enige eis die het behoud van een geïntegreerde staalnijverheid in Luik kan verzekeren is de nationalisatie onder arbeiderscontrole van Cockerill zonder schadeloosstelling. Geen euro schadevergoeding voor Arcelor!

Guy Van Sinoy