In april voerden de gevangenisbewaarders in Vorst en Sint-Gillis staking. Op enkele weken van de verkiezingen slaagden ze erin Verwilghen zijn plannen te laten herzien. We hadden een gesprek met Laurent Glaudot, ACOD-afgevaardigde in de gevangenis van Sint-Gillis.

Wat waren de redenen voor de staking en de eisen van de cipiers in Sint-Gillis?

De staking barstte los rond het veiligheidsprobleem. Tijdens een mini-opstand in een vleugel van de gevangenis werden cipiers gegijzeld. Enkele raakten gewond. De spanning onder het personeel was erg hoog. De dag daarop hielden de aanwezige arbeiders een Algemene Vergadering (AV) waarop de veiligheidsproblemen naar voren werden gebracht: niet werkende alarmen, versleten materiaal, onvoldoende personeel gedurende de feestdagen, overbevolkte cellen. De gevangenis is voorzien op 504 detineerden. Op dat moment waren er 699.

Hoe is de beweging losgebarsten ?

Eenmaal de eisen vastgelegd waren door de AV, vroegen we de deelnemers naar de mogelijkheden van acties. De werkonderbreking werd unaniem gestemd door de ploeg van dienst in de namiddag van Paasmaandag. Voor een staking was er eveneens unanimiteit. De federale politie heeft dan het werk overgenomen. Op dat moment waren de cipiers van Vorst al een twaalftal dagen in staking voor dezelfde eisen.

Wat was de reactie van de directie en de politici?

Marc Verwilghen, justitie-minister, reageerde onmiddellijk door de staking af te schilderen als een "politieke operatie aan de vooravond van de verkiezingen". Dat was een buitengewoon provocerende en domme opmerking. Daarop volgden de recuperatiepogingen van de politici: de vorige justitieminister van de CD&V Van Parijs is zijn ding komen doen voor de gevangenis door kwaad te spreken over Verwilghen en door te beweren dat onder zijn beleid alles veel beter ging. Wat niet klopt.

We hebben ook parlementairen van de PS, Ecolo en de cdH langs zien komen. De gevangenisdirectie van haar kant heeft ons 3 keer opgeroe-pen om te onderhandelen. Elke keer is dat geblokkeerd geweest. De eerste 2 keer hebben ze gewoon naar onze eisen geluisterd. De derde keer veinsden ze vragen te stellen. Ze hebben ons een voorstel gedaan terwijl ze vroegen wat onze opmerkingen waren. Slechts de vierde keer is de minister uit zijn ivoren toren neergedaald om te komen onderhandelen. We hadden een akkoord omstreeks middernacht dat voldeed in de omstandigheden waarin het onderhandeld was, dat wil zeggen: aan het eind van de regeringsperiode.

Wat voorziet het akkoord concreet?

Achttien bijkomende cipiers, de terugbetaling van de schade die is toegebracht aan wagens van het personeel tijdens de opstandpogingen (tijdens hun vluchtpogingen sprongen enkele gedetineerden van het dak op wagens in de parking), terugkeer naar een regime van huisarrest (zonder bijkomende activiteiten die de werkdruk en de onzekerheid doen toenemen) en beperking van de gevangenisbevolking tot 620 gedetineerden.

Zijn er nog altijd 120 meer dan de 504 die eerst voorzien waren?!

Ja, maar voor de eerste keer is er een quotum vastgelegd. In het verleden zijn er situaties geweest met bijna 750 gedetineerden! Wij hebben steeds gesteld dat indien de directie zich niet zou engageren om de grens van 620 gedetineerden te overschrijden, de cipiers bereid waren om opnieuw gedurende meerdere dagen tot actie over te gaan. Het personeel zal steeds waakzaam blijven en ervoor zorgen dat de akkoorden die gesloten werden door de politici gerespecteerd worden.

Guy Van Sinoy