Het Midden-Oosten en Noord-Afrika is een regio getekend door dictaturen, verarming en massale werkloosheid bij brede lagen van de bevolking. De gemiddelde, officiële werkloosheid ligt er op 15% van de beroepsbevolking. In de realiteit ligt dit, zeker bij jongeren, nog een pak hoger. Een groot deel van de werklozen is bovendien hoog opgeleid.

De precaire situatie van alle Arabische regimes, maar specifiek Egypte en Saudi-Arabië, is bepaald door de achteruitgang van de economische situatie, enorm verergerd door een omhoog schietend geboortecijfer, en de vernedering die gevoeld wordt in de hele Arabische regio omwille van de behandeling van het Palestijnse en Arabische volk.

Bij gebrek aan een socialistisch alternatief dreigt de inmenging van het VS-imperialisme te zorgen voor de groei van het islam-fundamentalisme. Dit is echter niet zomaar “cultureel bepaald”. In de jaren ’50 en ’60 ontstonden er massale Communistische Partijen in landen als Egypte, Syrië, Irak en Libanon. De fouten van de stalinistische leiding, onder andere illusies die werden gezaaid in “burgerlijke anti-imperialisten”, zorgden voor een desillusie en lieten een opening voor de opkomst van de “politieke islam”.

In Israël/Palestina voeren de leden van onze zusterorganisatie - Maavak Sozialisti - een moedige strijd voor solidariteit tegen de gemeenschappelijke kapitalistische onderdrukker. Enkel de oprichting van massapartijen met een echt socialistisch programma, die vechten voor een socialistische confederatie van het Midden-Oosten, is in staat om de race tegen de barbarij te winnen en de regio politiek en economisch te laten herleven.