De anti-oorlogsbeweging neemt massale vormen aan. Massa’s jongeren komen voor de eerste keer op straat. Honderdduizenden uiten hun woede tegenover de oorlogspolitiek van Bush.

Tegelijkertijd zien we dat de Belgische regering er alles aan doet om deze beweging te recupereren. Verhofstadt stelt dat iedere anti-oorlogsbetoging de noodzaak van een Europees leger benadrukt. Eigenlijk pleit hij ervoor om een Europees imperialisme tegenover het Amerikaanse imperialisme te plaatsen. Hij is in staat om dit te doen bij gebrek aan een politiek antwoord vanuit de anti-oorlogsbeweging.

Minister van Buitenlandse Zaken Louis Michel en Flahaut (Defensie) stelden dat ze de wapentransporten door België en de Amerikaanse vluchten boven ons grondgebied wilden verbieden. Als verkiezingsstunt kon dit tellen. Zoals verwacht krabbelden ze beiden enkele uren later terug.

En op de nacht van 19 op 20 maart vonden er weer wapentransporten plaats door de haven van Antwerpen. De enorm hypocriete houding van de Belgische regering werd nog duidelijker bij de levering van Minimi-supermachinegeweren aan de Britse troepen in Koeweit. De Waalse gemeenschap is meerderheidsaandeelhouder in FN Herstal. In woorden zijn ze tegen de oorlog, maar als er winst op kan worden gemaakt, twijfelen ze geen moment.

Een ander voorbeeld van het dubbele gezicht van de regering was de repressie en het preventief arresteren van de vredesactivisten op de trainstopping-actie te Melsele. 150 activisten werden 12 uur lang vast-gehouden en om 2 u ’s nachts in een uithoek van Gent weer vrijgelaten. Ook hier zien we dat, als er belangrijke transporten moeten gebeuren, de Belgische regering er geen moment aan twijfelt om haar loyaliteit aan de VS te bewijzen door de grootst mogelijke repressie.

Het is duidelijk dat we als arbeiders en jongeren enkel maar kunnen vertrouwen op onze eigen krachten. Betogen alleen zal niet voldoende zijn. We moeten de oorlogsstokers raken waar het pijn doet: in hun winsten. Hiervoor hebben we een bewuste strategie nodig naar de vakbonden en de militanten in de bedrijven toe. De massaal opgevolgde sta-kingsoproepen in Italië en Griekenland geven aan wat mogelijk is.

Tevens is er nood aan een ideologisch debat in de beweging over welk programma in staat is de oorlog te stoppen. Willen we antwoorden op de recuperatiepogingen van de regering, dan zullen we moeten bouwen aan een politiek verlengstuk voor de beweging.

Willen we oorlog de wereld uit bannen, dan zullen we komaf moeten maken met het systeem waar oorlog een onontkoombaar onderdeel van is!

Nikei Depooter