Op 29 maart werd Steve Stevaert met 97,6% van de stemmen tot nieuwe voorzitter van de SP.A verkozen. Alle journalisten hadden het natuurlijk gretig over een “stalinistisch” verkiezingsresultaat. Waarop Stevaert met zijn gezond verstand antwoordde: “wel ja, het is toch goed dat er weer wat socialisme komt”. Na zo’n antwoord staat zelfs de meest ervaren journalist wel even met de mond vol tanden.

Alles wat Steve aan de man brengt is dus “socialisme”. Gratis openbaar vervoer = socialisme. Afschaffen kijk- en luistergeld, een minimale verhoging van de pensioenen = socialisme. En dat iedere keer met als conclusie: SP.A = socialis-me. De lezer kan zich afvragen of dit niet wat overdreven is.

Met Stevaert komt er immers niet zomaar een nieuwe voorzitter aan de leiding van de SP.A.

Als we de geschiedenis van die partij sinds het begin van de jaren 1970 bekijken, zien we dat hier een lang proces officieel bezegeld wordt. De SP werd omgevormd van een partij voor uitsluitend “loontrekkenden” (werkers) naar een partij die ook de “middengroepen” kan aantrekken..

In de congresteksten ter voorbereiding van het Ideologisch Congres van 1974 stond deze omvorming met zoveel woorden te lezen, maar die werden door het congres toen massaal weggestemd ten gunste van een linkser programma. De partijleiding heeft daar wel haar lessen uit getrokken. Het was zowat de laatste keer dat er nog met echte congresteksten werd gewerkt.

Onder het voorzitterschap van Vandenbroucke waren er wel nog teksten, maar... de afdelingen mochten ze niet meer amenderen! Nog later kreeg je (als je naar het congres ging) alleen nog de tekst met de speech van de voorzitter uit de persmap voor de journalisten. Maar zelfs toen werden de pogingen van Vandenbroucke nog verschillende keren door de basis van de partij teruggefloten.

De leiding gooide het dan maar over een andere boeg en stelde de partij voor een voldongen feit. Zo zette Willy Claes (ex-voorzitter van de SP, ex-voorzitter van de Navo) een zekere Stevaert (door de wol geverfde middenstander met een reeks goed draaiende cafés in het Hasseltse) als eerste plaatsvervanger op de SP-lijst. En met succes! Het bewijs was geleverd: met een middenstander op de lijst krijg je meer stemmen, dus meer macht.

Maar met de middenstand haal je ook een andere ideologie binnen. Waarover klaagt een middenstander altijd maar weer? Over het werkvolk dat zo duur is. En wat is de enige manier voor een  middenstander om te overleven? Zwartwerk, studentenwerk, leercontracten,... En wat is de politiek van de SP.A-leiding? Zij noemen het de “actieve welvaartstaat”, maar het komt vooral neer op een verlaging van de patronale bijdrage aan de sociale zekerheid (en dus lagere lonen).

Dit is het concrete resultaat van wat de marxisten uitgelegd hebben als het proces van verburgerlijking van de SP.A. Het gevolg is niet een partij “voor loontrekkenden én middengroepen”, maar een voor beter betaalde middengroepen tout court.

Een voorzitter van zo’n partij is niet iemand die zijn sporen heeft verdiend als voorbeeldig militant aan de basis, maar een manager. Patrick Janssens kreeg 7 miljoen Bfr. in een statuut van zelfstandige. Als burgemeester van Antwerpen zal het iets minder zijn, maar zijn vrouw heeft al gezegd dat ze het “daar dan wel mee zullen doen!”

Zolang de economie in de jaren ‘90 een uitzonderlijke groei doormaakte, werden de problemen weggewuifd. Maar dat is ondertussen veranderd: iedere dag gaan er 100 jobs verloren (40.000 gedurende de laatste 12 maanden). De Rijksdienst Voor Arbeidsvoorziening heeft al 205 miljoen euro bijgevraagd. Volgens het VBO zal er dit jaar een tekort zijn van 630 miljoen euro in de sociale zekerheid. Dus, zegt het VBO, moet er drastisch bespaard worden!

Dit wordt niet tegengesproken door Vandenbroucke (huidig Minister van Sociale Zaken). In een interview met “De Werker” heeft hij het alleen maar over de vorige regering, waarin hij “geprobeerd heeft nooit loze beloften te doen”. “Je mag niet met de voeten spelen van gepensioneerden, van zieken, van werklozen,... Als Minister van Sociale Zaken moet je 100% doen wat je zegt”. Maar over de besparingsmaatregelen die ons boven het hoofd hangen: geen woord.

Idem voor Minister van Begroting Johan Van de Lanotte: zijn slogan voor de verkiezingen is “Voor meer werkgelegenheid: 160.000 nieuwe jobs!”. Terwijl hij goed genoeg weet dat de economie niet met de verwachte 1,4% maar heel wat minder, of misschien helemaal niet, zal groeien en dat er dus eerder jobs zullen verloren gaan in de plaats van dat er zullen bijkomen.

Er bestaan geen wondermiddelen of witte ridders die het voor ons gaan doen. Sinds ’95 komt de LSP op voor de idee van een nieuwe, brede arbeiderspartij die alle stromingen die de afbraakpolitiek bestrijden, maar vooral ook een massa frisse lagen, kan organiseren.

We zullen, net als de pioniers van onze beweging, weer tegen de stroom van alle vooroordelen en boycot moeten ingaan om zo’n nieuwe partij op te bouwen.

LSP/MAS zou als coherente stroming met haar eigen programma in zo’n formatie tussenkomen.  Indien we er niet in slagen dit alternatief in de komende strijdbewegingen op te bouwen, zullen we moeten toezien hoe hetzelfde type mensen met mooie woorden onze belangen voor enkele borden linzen zal verkopen.

François Bliki