Begin januari was het weer zover: honderden gezinnen, in alle delen van België, die dikwijls niet voor de eerste keer hun woonkamer en keuken zagen onderlopen. Voor de getroffenen een financieel en emotioneel drama. De media was alom present, zeker als er prinsen het rampgebied bezoeken. De ministerraad besliste ondertussen om de overstromingen als ramp te erkennen zodat het Rampenfonds kan tussenkomen. Deze keer worden er zo’n 8000 schadedossiers verwacht. Er liggen echter ook nog 4000 dossiers van de vorige overstromingen op behandeling te wachten. Dat mensen vergoed worden is maar normaal, maar definitieve oplossingen blijven uit.

Zelfs bij deze problemen speelt geldgewin een belangrijke rol. Vroegere overstromingsgebieden worden nu verkaveld, hoewel de gemeenten weten dat er een groot risico is op overstromingen. Maar verkavelen brengt geld in het laatje.

In het beste geval worden de gronden opgehoogd, maar dit heeft enkel tot gevolg dat het probleem zich verplaatst naar lager geleden gebieden. De mensen die een huis bouwen in de buurt worden natuurlijk niet op de hoogte gebracht van deze zaken. Zeggen dat men niet alles kan rechttrekken wat in het verleden misliep, is niet van toepassing. Het gaat immers gewoon door. Het herinrichten van overstromingsgebieden zal waarschijnlijk op zich laten wachten of een stille dood sterven.

Daarnaast vragen de milieubewegingen al jaren de gescheiden afvoer van regenwater en afvalwater. Nu komt al dat water samen. Bij wateroverlast kunnen de buizen de hoeveelheid water niet slikken, waardoor het water gewoon via de voorziene openingen terug in de straten terechtkomt. De afgevaardigd bestuurder van Aquafin weet echter te melden dat op het huidige financierings-tempo een gescheiden riolering binnen 50 jaar een feit zal zijn.

De rivieren uitbaggeren wordt al jaren niet gedaan omdat men geen raad weet met het giftige slib en verwerking te duur zou zijn. Ook hier is hetzelfde probleem dat men geen middelen wil vrijmaken om fundamentele oplossingen mogelijk te maken. Fiscale cadeaus geven aan de bedrijven maakt echter wel al jaren deel uit van het beleid.

Het kortzichtige beleid op vlak van ruimtelijke ordening is al jaren een probleem (verkeerd aangelegde wegen, open ruimtes die volgebouwd worden, Brussel dat overgelaten wordt aan bouwpromotoren,...). Ook op andere vlakken wordt de dramatische situatie in de huisvesting duidelijk. Het wordt ge-woon steeds moeilijker om een degelijke woning te vinden. In Antwerpen zijn nu al 15.000 woningen onbewoonbaar. Huisjesmelkers kunnen nog steeds hun gang gaan, zonder zich veel aan te trekken van de boetes die hen opgelegd worden. Bewoners hebben een groot risico op elektrocutie of CO-vergiftiging. Wie zich wel een eigen woning kan permitteren, betaalde in het 3e trimester van 2002 gemiddeld 8,2% meer voor een woning.

Drastische verhoging van het aantal sociale woningen (nu slechts 6% van de totale woningmarkt), massale renovatieprojecten om huizen op te knappen en het aanpakken van huisjesmelkers zijn thema’s die LSP-MAS ook zal aankaarten bij de volgende verkiezingen.

Het is duidelijk dat de traditionele politici ook hier te weinig doen. Voer samen met ons die strijd voor degelijke woningen voor iedereen.

Koen Vanbrabandt