Op maandag 3 februari werd om 12 uur in de ruitenwisserfabriek Bosch Tienen door de vakbonden aangekondigd dat ongeveer 300 banen rechtstreeks op de tocht staan. Meer dan 100 interimmers waren hierin niet verrekend. Door minder werk voor andere afdelingen zouden er onrechtstreeks nog een massa jobs sneuvelen.

In een poging om haar winsten op te trekken wou het bestuur een deel van de productie delokaliseren naar lageloonlanden als Hongarije en Roemenië, waar men lonen van 13.000 BF per maand zou betalen! Een staking van 4 uur volgde, een 2e staking volgde van 22 tot 24 uur.

De aankondiging was geen donderslag bij klare hemel. Enkele weken eerder was er al een afdeling opgedoekt. De vakbonden konden er toen voor zorgen dat een groot deel van de arbeiders op andere plaatsen tewerkgesteld werden. Maar hierdoor werden er andere arbeiders, wiens plaats nu overbodig werd, afgedankt of verplicht om in de weekendploeg te werken.

Arbeiders van de gewraakte afdelingen mochten al een tijdje hun persoonlijke productie noteren en zich kort verantwoorden wanneer ze de hoge minimumproductie niet haalden. De laatste week van januari liep er zelfs een crisismanager rond in de vestiging. Op het moment dat er tot staking werd opgeroepen, waren er 5 bestuurders in Hongarije aangekomen om op verkenningstocht te gaan. Iedere ploeg heeft 2 uur gestaakt om het ongenoegen duidelijk te maken.

De vakbonden maakten duidelijk dat als er managers uit Oost-Europa in het bedrijf zouden aankomen, er voor een staking zou worden opgeroepen. Toen het bestuur dit via het gebruik maken van filmopnamen probeerde te omzeilen, brak er effectief een nieuwe staking los. De LSP deelde bij Bosch een pamflet uit dat de arbeiders ondersteunde, opriep voor het behoud van iedere job en voor een lokale betoging van Boscharbeiders en andere bedrijven uit de regio tegen de dreigende ontslagen.

Uiteindelijk kwam het tot een compromis met de vakbonden, waarbij er tot eind 2004 "werkzekerheid werd gegarandeerd". Dit had vooral ook te maken met het beschermen van de onmiddellijke productie aan belangrijke lijnen in het bedrijf, zoals Chrysler.

Jammer genoeg zijn de jobs van de arbeiders nooit gegarandeerd onder het kapitalisme. Het bestuur van Bosch zal ongetwijfeld vroeg of laat terugkomen op het akkoord met de vakbonden. De LSP wil mee helpen aan de uitbouw van een vakbond die via de collectieve actie van de arbeiders daar efficiënt weerwerk tegen kan bieden. Dat betekent ook de ervaring samenbrengen in een politieke partij die kan breken met de kapitalistische afbraaklogica en de strijd voert voor een andere, socialistische maatschappij.