De formule Paarsgroen wordt de inzet bij de verkiezingen. De regeringspartijen zweren bij hun "vernieuwend" beleid, de oppositie breekt haar tanden stuk op het "inefficiënte" gekibbel. Kritiek op de vorm. Van enige inhoudelijke discussie blijven we verstoken. De eerste debatten waren uitgesproken a-politiek.

Nochtans is de inzet niet minnetjes. Er is de nakende oorlog tegen Irak, met desastreuze gevolgen voor de bevolking in Irak en het Midden-Oosten - maar ook hier zullen we op de blaren moeten zitten. Daarnaast is er de ontwikkeling van een wereldwijde crisis, die zich ook in België laat voelen, met duizenden mensen die hun job verliezen.

Door deze thema’s weg te filteren uit het verkiezingsdebat gaat men de mogelijkheid uit de weg om politieke keuzes te maken. Als de kiezer dan - met de verkiezingen in Nederland als voorbeeld - gaat zappen, het niet meer zo goed weet of gaat stemmen voor het "mooiste kontje" of de meest "sympathieke" figuur, dan is dat niet meer dan normaal.

Verkiezingen gaan niet meer over politiek en politieke keuzes, maar krijgen amusementswaarde. Peilingen worden bepalend voor het gedrag van de politicus, en omgekeerd. Het zijn reclamebureaus die de boodschap brengen, met de politici als figuranten. Dat Sabena de deuren moet sluiten omwille van politieke keuzes wordt vakkundig weggemoffeld. Dat Cockerill Sambre dichtgaat en nogmaals zoveel mensen in de kou zet, is ook het resultaat van een politieke stellingname. De wapenlevering aan Nepal: een politieke beslissing.

De beslissing van LSP/MAS om mee te doen aan de volgende verkiezingen, met een kamerlijst in Oost-Vlaanderen en een senaatslijst in heel Vlaanderen, heeft niets te maken met de wil om in dit spektakel een rol te willen spelen. We willen de kans grijpen tot discussie over de nood aan een socialistisch alternatief op de kapitalistische afbraakpolitiek. In Wallonië hebben we jammer genoeg de krachten nog niet om een Senaatslijst in te dienen.

Werk, diensten en vrede! Dat zijn onze thema’s. Daarmee gaan we in tegen de hoofdstroom van liberaliseren, privatiseren, herstructureren en oorlog voeren om olie. Niet alleen in woorden, ook in daden proberen we een idee te geven van wat we kunnen doen.

Ieder gevecht wordt vandaag be-sloten met de conclusie dat we "niets kunnen doen". Philips gaat dicht, we kunnen niets doen. Brepols gaat dicht, we hebben er niets aan te zeggen. Het is de internationale conjunctuur! Dat er kan gebroken worden met de winstlogica en kan gekozen worden voor een socialistische politiek van productie naar behoeften, en niet naar winst, wordt vakkundig uit de weg gegaan.

Els Deschoemacker