Een dwangsom van 50 miljoen frank voor elke staker. Deze beslissing werd niet genomen in een derde wereldland, noch door een of ander dictatoriaal regime. Ze komt van een Belgische rechtbank naar aanleiding van de staking bij Aviapartner in Zaventem enkele maanden geleden. Bij Aviapartner werden er niet minder dan 6 rechtzaken aangespannen. De rechter die het presteerde om een dwangsom van 50 miljoen frank op te leggen heeft wellicht een nieuw record gevestigd, maar staat helemaal niet alleen.
door Karl Debbaut
Naar aanleiding van de staking bij Leonidas in Anderlecht verbood de rechter elke verhindering van de vrije toegang tot de Leonidas-vestigingen in het Brusselse en elke hindering van de vrije toegang aan de werkwilligen. M.a.w. er mocht geen stakingspiket aan het bedrijf staan en ook elke actie aan de Leonidas-winkels werd verboden. Dat de rechtspraak met twee maten en gewichten weegt, werd hier nog maar eens bevestigd. Dat de werkgever 2 beschermde delegees afdankt, is geen enkel probleem. De rechtbanken zijn trouwens helemaal niet bevoegd om beslissingen te nemen over collectieve conflicten. Dat is een zaak van het paritair comité van de sector.
Er kan nauwelijks nog naast gekeken worden, het stakingsrecht ligt onder vuur. NMBS-baas Schouppe zal de geschiedenisboeken niet halen met de manier waarop hij het treinverkeer desorganiseert, zoveel is zeker. Als stakingsbreker daarentegen heeft hij al geschiedenis gemaakt. De manier waarop hij de staking van de onafhankelijke spoorbond OVS brak, was historisch. In alle arrondissementen werden eenzijdige verzoekschriften ingediend. In Vlaanderen kreeg hij gelijk van alle rechters. In Wallonië werden diegenen die het niet goedkeurden buitenspel gezet door een Luikse magistraat. Hij gaf Schouppe het recht om over heel het land deurwaarders uit te sturen met dwangsommen van 100.000 fr. voor iedereen die staakte.
Het zal hem waarschijnlijk enkele schouderklopjes van de meerderheids- en oppositiepartijen opgeleverd hebben. De arbeidersbeweging wacht al jaren op een politiek initiatief om delegees te beschermen en het stakingsrecht te vrijwaren. Er komt niets van. Terwijl de vorige regering het nog in haar regeerakkoord had, wordt er nu in alle talen over gezwegen. In plaats daarvan voert men de druk op lonen en arbeidsomstandigheden op door de overheidsbedrijven te privatiseren en diegenen met een vast contract te vervangen door contractuelen.
Als arbeiders en vakbondsmilitanten moeten we besluiten dat we enkel op onszelf kunnen rekenen. Het is de arbeidersbeweging zelf die moet vechten voor de bescherming van delegees en het behoud van het stakingsrecht. Dit kan door de lessen te trekken uit de voorbije stakingen en de leiding van de vakbonden onder druk te zetten. Voor veel vakbondssecretarissen is de bescherming van delegees blijkbaar geen prioriteit. Een vakbondsafgevaardigde meer of minder aan de deur zal hun job niet in gevaar brengen. Voor ons is het echter een zaak van leven of dood. De aanvallen op de delegees zetten de deur open voor slechtere arbeidsomstandigheden en meer afdankingen.