In haar drang om Ecolo te profileren op haar groene standpunten ging Durant over tot het verbieden van nachtvluchten tussen 1 en 5 uur. Daarmee kwam ze tegemoet aan de eisen van buurtbewoners om een einde te maken aan het immense lawaai dat nachtvluchten veroorzaken. Reactie blijft niet uit. DHL (het transportbedrijf) en BIAC (de luchthavenexploitant) protesteren. Indien Durant deze maatregel niet ogenblikkelijk intrekt, zal worden overgegaan tot delokalisatie en gerechtelijke stappen, dreigen ze. Uit schrik voor jobverlies, trekken de arbeiders, uiteraard, en masse de straat op tegen deze maatregel. Resultaat: Durant trekt haar staart in,Verhofstadt neemt de controle over en stelt een werkgroep samen. De verschillende belangen zullen nog eens op een rijtje gezet worden maar de uitkomst van deze werkgroep zal ons niet verrassen. Tegen de regels van de vrije markt zal niet worden ingegaan, met als voornaamste argument de bescherming van de concurrentiepositie. Wat moeten we anders verwachten? Het is volkomen normaal dat DHL, indien ze haar bestaans-reden - winst maken - wil be-houden, vecht tegen een verbod op nachtvluchten. DHL kan niet anders dan geluidsnormen, be-tere arbeidsomstandigheden, enz. zoveel mogelijk uit de weg gaan. Binnen het kapitalisme zijn kapitaal en arbeid en kapi-taal en milieu niet te verzoenen. Wil dit nu zeggen dat de poli-tiek niet anders kan dan steeds weer door de knieën te gaan voor deze logica? Helemaal niet. Een groene en sociale politiek zou sociale en ecologische ei-sen laten voorgaan. Ze zou DHL zeggen: "ver-trek... maar je hoeft je inboedel niet mee te nemen. Je hebt jaren winst gemaakt op de kap van de arbeiders, de buurtbewoners en het milieu. Het is genoeg ge-weest. Wij gaan over tot natio-nalisatie en zullen een politiek voeren in het belang van de mens en de natuur. We garan-deren iedereen een job, we ga-randeren een drastische beper-king van de geluidsoverlast en we garanderen respect voor het milieu. We garanderen enkel gebruik te maken van dag-vluchten, zelfs als dat een ern-stige inkrimping van de winst betekent en we desnoods een tijdlang met verlies moeten wer-ken, want.... gezondheid en te-werkstelling komen bij ons op de eerste plaats". Dat zou pas een sociaal en groen precedent scheppen en bovendien een enorm enthou-siasme genereren met gevolgen die de grenzen van het kleine België ver overschrijden. Binnen Europa zouden ongetwijfeld bondgenoten gevonden worden. Denken we maar aan de vele ar-beiders en bedienden die omwil-le van bovenstaande logica steeds meer verworvenheden moeten prijsgeven omdat ieder perspectief ontbreekt. Zo zou een krachtsverhouding kunnen opgebouwd worden die de neo-liberale politiek een halt toeroept. Arbeiders en buurtbe-woners zouden niet zoals nu, mee door de politiek van de groenen en de vakbonden, te-genover elkaar komen te staan, integendeel. Hun gemeen-schappelijke belangen zouden hen verenigen. Een werkelijke oplossing zou in het verschiet liggen en de groenen zouden een aantrekkingspool worden voor iedereen die zich wil ver-zetten tegen de winstlogica. Dat is wat wij denken dat de groenen zouden moeten doen. Dat is wat wij in ieder geval in hun positie zouden doen om dui-delijk te maken dat een sociale én ecologische - lees socialis-tische - politiek niet zo irreëel is als velen denken of ons willen doen geloven.