In januari ging de zoge-naamde regularisatie-campagne van de Belgische overheid van start, het zoethoudertje voor de basis van Agalev en Ecolo. Een bemerking wordt onmiddel-lijk duidelijk als men Minister van Binnenlandse Zaken Antoine Duquesne (PRL) bezig hoort op de persconfe-rentie van 6/1/2000: "De mensen moeten beseffen dat er na een enrstige en objec-tieve procedure ook weige-ringen zullen zijn en dat die mogelijk gevolgd zullen worden door een uitwijzing". Die boodschap is blijkbaar be-grepen. De meeste onafhanke-lijke organisaties adviseren enkel diegenen die, volgens de vage criteria, in aanmerking komen om zich effectief kenbaar te maken. Nu, op nagenoeg het einde van de periode, dienden nog steeds slechts een 13.000 mensen een dossier in. En gelijk hebben ze! Zelfs tij-dens de campagne zelf laat Du-quesne het niet na zijn repressie-ve wensdromen waar te maken. De grenzen werden afgezet met ellenlange files tot gevolg, in de grote stations liep het vol "orde-handhavers" die iedere als sans-papier "verdachte" mens om zijn papieren "vroegen". Maar de belangrijkste vraag waarmee we geconfronteerd worden is: waarom is de regering overgegaan tot deze regularisa-tie? Dat het niet afhangt van het pluimgewicht van de Groenen in de regering, zal iedereen onder-tussen wel weten. Dat de libe-ralen niet wakker liggen van de angst van de Groenen eenzelfde electorale klap te krijgen als hun geestesgenoten in Duitsland werd al eerder duidelijk. Dat ook de Groenen de betekenis van het woord breekpunt niet kennen als het gaat om te breken met de goedbetaalde postjes in de regering, is dat evenzeer. Is de regularisatie dan een ge-volg van de asielrechtenbewe-ging - m.a.w. van een voldoende druk vanuit de bevolking die zich achter de eisen van die bewe-ging stelt? Militant Links denkt van niet, wat anders was bij bij-voorbeeld de regularisering in Frankrijk die volgde op een zeer brede beweging die de steun ge-noot van de meerderheid van de bevolking zolang die strijd aanhield. Hoewel we denken dat de meerderheid van de Belgische bevolking niet tegen regularisa-tie is, denken we echter ook niet dat ze er voorstander van is. De campagne vindt plaats temidden van onverschilligheid over een anders toch zeer heet politiek thema. De VN-bevolkingsafdeling (UNPD) heeft een rapport klaargestoomd dat in maart openbaar zal worden ge-maakt. Daarin stellen ze dat Europa binnen de 25 jaar 135 miljoen nieuwe migran-ten zal nodig hebben om haar actieve bevolking op het huidige peil te houden. Deze aanbevelingen komen op een moment waarop de klacht over "het tekort aan ar-beidskrachten" - ondanks toren-hoge werkloosheid - in alle Euro-pese landen van de lippen van de bazen rolt. De Europese Centrale Bank (ECB) stelde in haar bulletin voor januari 2000 dat "een krappere arbeidsmarkt al zichtbaar is in verschillende landen". En ze zeggen meteen ook waarom dat hen verontrust: dat zou kunnen leiden tot "een grotere druk op de lonen". Een voorbeeld: in de Duitse metaalsector stellen de bazen dat ze nood hebben aan 120.000 bijkomende geschoolde arbeids-krachten. Niet toevallig op een moment dat de Duitse metaal-bond een looneis stelt van 5,5% tegenover de 2,5% die de bazen voorstellen. Een lage werkloos-heid leidt er immers toe dat de arbeiders zelfvertrouwen heb-ben om te vechten - ze riskeren in zo'n situatie niet zo snel een afdanking. Ook in België wordt constant gepalaverd over de openstaan-de vacatures. Daarbij wordt uite-raard verzwegen wat iedereen kan zien als hij/zij de jobaanbie-dingen in de pers leest: de bazen stellen in hun vacatures toren-hoge voorwaarden, waarvoor ze uiteraard het laagst mogelijke loon willen uitbetalen. In Spanje is reeds overgegaan tot de "invoer" van nieuwe Marokkaanse gastarbeiders. Vreemd genoeg om in Andalusië te werken, de Spaanse provincie met de hoogste werkloosheids-graad. In het verleden - de "golden sixties" - werden hele contin-genten gastarbeiders aange-trokken. Dat gebeurde in een periode van quasi volledige te-werkstelling, steeds verder stij-gende lonen en beter wordende arbeidsomstandigheden,... waarin uiteraard niemand zich geroepen voelde om de smerige en laagbetaalde jobs uit te voe-ren. Vanaf de oliecrisis in '73-'74 verandert de situatie totaal: door de recessie verdubbelt de werk-loosheid in België. Ze is nooit meer onder dit peil gedaald. De meeste Europese landen kon-digen een migratiestop aan. De aankondiging van de VN wil duidelijk de bazen aan het denken zetten over hun beleid. Niet omdat er een volledige te-werkstelling zou zijn of omdat ze dit verwachten in de komende jaren - de daling van de werk-loosheid is in de meeste landen immers net als in België meer het gevolg van statistisch gesjoemel dan van reële jobcreatie die het jobverlies in de industrie en de openbare diensten zou compen-seren - maar omdat de burgerij een kwalitatieve stap verder wil gaan in het afbouwen van de lonen en de arbeidsvoorwaar-den. De laatste jaren zijn we al ge-woon geraakt aan interimwerk, deeltijdse en slechtbetaalde jobs, PWA's en nepstatuten,... maar de beruchte "vaste job" bestaat nog steeds, evenals de weliswaar zwaar gehavende sociale zekerheid, en ze willen ervan af. Mensen die terecht ijveren voor de mensen zonder papieren moeten rekening houden met deze ontwikke-lingen. Wanneer de VN in de komende jaren erin slaagt inderdaad meer geschoolde migranten aan te trekken (want daarover gaat het hem in het VN-rapport), zal dat vooral bij kansarme, laag-geschoolde Belgen veel kwaad bloed zetten. Dé uitdaging voor de bewe-ging is dan ook hoe ze de arme bevolking hier zal overtuigen van het feit dat migranten niet hun concurrenten en vijanden zijn, maar hun bondgenoten. Dat, wanneer ze niet willen dat mi-granten door hun goedkopere ar-beid hen van de arbeidsmarkt concurreren en de lonen in het algemeen verder dalen, ze zullen moeten ijveren voor politieke, so-ciale, economische en syndicale rechten voor migranten. De beweging moet beseffen dat dit inzicht slechts kan over-gebracht worden wanneer ook de rechten van die mensen verde-digd worden. Een strijd tegen werkloosheid en voor arbeids-duurvermindering zonder loon-verlies en zonder verlies aan so-ciale zekerheidsbijdragen, tegen stadsverloedering en voor een grootscheeps programma van sociale woningbouw en stads-renovatie met de creatie van gra-tis recreatiecentra e.d. om het buurtleven weer op gang te bren-gen, voor gratis en degelijk on-derwijs en gezondheidszorg op alle niveaus, tegen privatiserin-gen en voor uitgebreide en kwali-teitsvolle diensten,... kortom een strijd voor een beleid dat voor alle arbeiders en hun gezinnen, Bel-gen of andere nationaliteiten, een einde kan maken aan de huidige miserie en wanhoop, zal nodig zijn om een ommekeer teweeg te brengen inzake racisme.
door Anja Deschoemacker