Een antwoord op de vele vragen en opmerkingen van organisaties en
individuen
Het is nu bijna 3 maand geleden dat MLinks een oproep lanceerde aan iedereen die zich links van SP, PS, Ecolo en Agalev opstelt, om - als het kan naar de gemeenteraadsverkiezingen van 2000 toe - de krachten te verenigen in een Linkse Alliantie. Een dergelijk initiatief wekt natuurlijk de nodige vragen en twijfels op. In wat volgt geven wij de lezer een overzicht van wat tot nog toe bereikt werd en trachten we te antwoorden op enkele reacties. Een bundeling van alle reacties en een uitgebreid antwoord van MLinks zijn, mits bijdrage aan de kosten, verkrijgbaar op het redactieadres of ter inzage op de webpagina van MLinks (http://surf.to/militant).
door Eric Byl
Het meest opvallend zijn uiteraard de positieve reacties die we kregen van talloze “onafhankelijken”. Mensen die zich “links van SP, PS, Agalev en Ecolo” noemen, maar op dit ogenblik vinden dat links te verdeeld is. We hebben echter nog maar een fractie bereikt van deze kleine, maar groeien-de groep mensen. We hopen dat ook andere krachten zich inschakelen zo-dat het linkse potentieel volledig benut en verenigd kan worden tot een krachtig alternatief.
Essentieel in deze oproep zijn uite-raard de georganiseerde krachten. Dat we nog geen reacties kregen van vakbondsinstanties hoeft niet te ver-bazen. Er zal meer nodig zijn voora-leer zij de breuk met de sociaal-demo-cratie aandurven. Toch zijn we ervan overtuigd dat heel wat basismilitanten van zowel ABVV als ACV nu al ge-wonnen kunnen worden voor een eengemaakt links alternatief, links van SP en Agalev.
Ook anarchistische groeperingen houden de boot af. Wij hopen dat hun activiteit bij de volgende verkiezingen zich niet zal beperken tot de bewering - vorige keer op sticker - dat 1 op 4 Antwerpenaren, of 1 op 5 Gente-naars, fascisten zijn. Dat die kiezers op zoek zijn naar een alternatief en bij gebrek aan een strijdbare linkse oppositie uiteindelijk ten prooi vallen aan extreem-rechts, zien zij blijkbaar niet. MLinks blijft hen alvast uitnodi-gen in de hoop dat ze vroeg of laat toch mee zullen helpen aan de op-bouw van een kracht die werkelijk een alternatief kan bieden aan de proble-men van arbeiders en hun gezinnen.
Noch de vakbondsinstanties, noch de anarchistische groepen waren echter ons eerste doelwit. Als we syndicalisten, progressieven en onafhankelijken willen overtuigen tot een reëel engagement, zullen we met een concreet begin van alliantie moeten aankomen. Daarom richtten we ons in de eerste plaats op twee groepen: onafhankelijken en mensen uit sociale bewegingen en de diverse klein linkse groeperingen.
Wij overschatten de kracht van klein links zeker niet, toch denken wij dat zij in de huidige context een sleu-telrol kunnen spelen in de versterking van links. Niet omdat een linkse allian-tie kan bekomen worden door klein links en haar aanhangers op te tellen, maar omdat zij, door hun aanwezig-heid in heel wat strijdbewegingen, en door zelf een eerste stap in de richting van éénheid te zetten na jaren ver-deeldheid, een enthousiasme voor een linkse al-liantie kunnen op-wekken.
Mlinks heeft het voorstel gelan-ceerd met de bedoeling links te versterken. De eerste voorwaarde daartoe is dat we, in de mate waarin dat mogelijk is, onze onderlinge ge-schillen niet de prioriteit geven op de versterking van links.
Daartoe moeten we uiteraard eerst en vooral bereid zijn in debat te tre-den. Enkele klein linkse groeperingen (Leef, SAP, LIT, MdT, PC en heel even de KP) zijn hierop ingegaan. In die zin heeft de oproep resultaat opgeleverd. Anderen (PvdA, Vonk, La Lutte, PORT) bleven tot op vandaag officieel doof. Vonk “wil eerst zien of het een succes wordt”. PvdA maant haar le-den aan de oproep niet te onderteke-nen zonder de oproep zelf mee te sturen.
Sommige organisaties hebben blijk-baar meer tijd nodig. Voor de gemeen-teraadsverkiezingen in oktober kan dat een probleem worden. Op termijn denken we echter dat zelfs die groe-peringen gedwongen zullen worden de noodzaak te erkennen voor links om niet langer in gespreide orde aan verkiezingen deel te nemen.
De PvdA probeert het dus voorlopig liever alleen. Naar verluidt zou Kris Merckx in Antwerpen “maar” dubbel zoveel stemmen nodig hebben als vo-rige keer om verkozen te worden. MLinks denkt dat dit een fout is. Ener-zijds doordat hierdoor de uitbouw van een sterkere linkse alliantie alweer uit-gesteld wordt, anderzijds omdat we overtuigd zijn dat Kris Merckx veel meer kans maakt met een linkse allia-ntie, dan wanneer de PvdA er alleen voor gaat.
In zekere zin is het erger gesteld met andere klein linkse formaties. Op een ogenblik dat heel wat arbeiders en jongeren zich afkeren van de SP, dat de volkshuizen die vroeger het verzamelpunt waren van een rijk gemeenschapsleven verkocht zijn en overgelaten aan privé-uitbaters, dat partijvergaderingen geen vijfde meer op de been brengen van wat de gewoonte was in het begin van de jaren ’80, ontdekken zij de SP.
Sommigen willen een breed "éénheidsfront tegen extreem-rechts" met SP, Agalev en onafhankelijken. In Antwerpen heet dat "groen-links blok", in Gent "progressief Gent". Anderen willen alweer een eisenpakket (een "memorandum") voorleggen aan "progressieve" kandidaten op SP en/of Agalev lijsten, nog anderen stellen dat we de arbeiders moeten helpen van binnenuit te strijden tegen "hun" mi-nisters. Uiteindelijk komt het erop neer dat men het opgegeven heeft en nest-warmte zoekt bij SP en Agalev.
Van alle partijen zijn SP en PS ech-ter de coalitiepartners die het langst meedraaien, niet alleen federaal en gewestelijk, maar ook in alle grotere steden - inclusief Antwerpen en Gent. Zij worden het meest geïdentificeerd met het anti-sociale beleid dat net aan de basis ligt van het succes van het Vlaams Blok. Ze laten duidelijk ver-staan dat ze dit beleid willen verder-zetten. Dat impliceert coalities met de VLD en/of CVP.
Agalev staat te springen om op alle niveaus in het bestuursbootje te stap-pen. Dat is niet om het beleid om te keren, maar eveneens om het verder te zetten. M.a.w. van het groot pro-gressief front zal de dag na de verkie-zingen geen spaander overeind blij-ven. Willen we echt dat het Blok kan zeggen dat zij de enige oppositie is tegen het neo-liberaal beleid?
Van MdT (Mouvement des Tra-vailleurs) kregen we het verwijt ons te richten tot de "ontevredenen". Onze oproep zou hen isoleren van diegenen die nog lid zijn van PS of SP. Dit zou "slechts de leidingen helpen om hun greep op de arbeidersbasis te behou-den".
Los van het feit dat die leiders onze hulp blijkbaar niet nodig hebben, is op dit ogenblik iedereen geïsoleerd. De talloze ontevredenen omdat ze ner-gens terecht kunnen, en diegenen die nog lid zijn van SP of PS omdat ze steeds meer oudere arbeiders zien af-vallen, terwijl de jongeren wegblijven.
MLinks denkt dat we de ontevre-denen juist wel moeten organiseren zodat die paar uitzonderingen die wel strijdbaar zijn, en toch nog lid van SP, PS, Agalev of Ecolo eindelijk eens een degelijk, geloofwaardig alternatief aangeboden krijgen.
MLinks heeft nooit de illusie gehad dat het voorstel voor een linkse alliantie onmiddelijk door iedereen met open armen aanvaard zou worden. We zijn er echter wel in geslaagd een discussie op gang te brengen en denken er tevens aan naar de verkiezingen toe op een aantal plaatsen het voorstel van een linkse alliantie uit te testen. De volgende nationale vergadering is gepland voor 8 april.