Het is geen nieuws meer: in Antwerpen en sinds kort ook in Gent, Mechelen, ... scoort het Vlaams Blok elektoraal beter dan de liberalen, de socialisten en de christen-demokraten. Het recente Antwerpen-rapport (De Standaard) licht ons een tipje van de sluier: op amper tien jaar tijd kromp het personeelsbestand in Antwerpen met een derde; investeringen vielen terug tot nog geen derde. Het crisisbeleid ging gepaard met een fusiebeweging: mandatarissen vervreemden van de bevolking. Het Vlaams Blok ging van twee Antwerpse gemeenteraadszeteltjes in ‘87 naar 18 van de 55 vandaag. Hoboken, waar in ‘82 het gemeentebestuur nog homogeen SP kleurde, ziet vandaag zwart (40%).

Opposie tegen de opkomst van het Vlaams Blok, vooral van de jeugd, was massaal. Hoewel deze beweging zeker en vast overwin-ningen boekte, toonde ze een dui-delijke zwakte: ze werd niet gevolgd door de georganiseerde arbbeiders-beweging, waardoor meer funda-mentele resultaten konden geboekt worden.

Deze zwakte lag echter niet bij de jeugd, maar bij de sociaal demo-cratie en de leiding van de vakbon-den om een ernstige dam op te wer-pen tegen het te volgen crisisbeleid.

Meer dan dat, de sociaal demo-kratie bouwde zichzelf om tot een partij die geloofwaardig is voor de ondernemer en werd één van de beste uitvoerders van het beleid dat tot op de dag van vandaag domi-neert. De derde weg, oftewel de ac-tieve welvaartstaat, is immers niets anders dan een opgekuiste versie van dezelfde politiek.

Het bedje van het Blok werd ge-spreid door de onwil bij de "socialis-ten" om te vechten voor de belangen van de arbeiders en hun gezinnen. In plaats van mee het globaal plan goed te keuren (en uit te voeren), hadden ze de mensen moeten uit-leggen dat er aan de winstlogika helemaal geen einde komt.

Wilden ze het Vlaams Blok een halt toeroepen, dan hadden ze de kant moeten kiezen van de arbei-ders van Clabecq, Renault, Lee, Carnoy,... en mee met hen op straat moeten staan tegen hun bazen.

Het racisme van het Blok hadden ze kunnen tegengaan, hadden ze een reële strijd gevoerd tegen de besparingsmania.

Het kan nu wel zo zijn dat het begrotingstekort werd weggewerkt, waardoor er een zekere regeerruimte aanwezig is. We mogen ons hier echter niet vergissen: de putten werden opgevuld door vele duizenden andere putten te maken: putten in de zakken van de gewone mensen.

Vandaag moord en brand schreeuwen en waarschuwen voor een nieuwe pikzwarte zondag, zon-der de hand in eigen boezem te steken, is hypocriet. Niet dat wij nog iets anders verwachten van SP/PS en ook niet van Agalev. Zij zullen verder de weg bewandelen die ze hebben ingeslagen, zoveel is dui-delijk.

Daarom dan ook onze oproep aan iedere socialist, activist en syndicalist om een beweging op te bouwen rond linkse allianties, links van Agalev en SP, in de verschillende steden en gemeenten. Om het met de woorden van Verhofstadt te zeggen: “extreem rechts kan enkel bestreden worden door een beter en ander beleid te voeren”.

Maar dan geen ander beleid in het belang van de patroon, maar een socialistisch beleid, een beleid dat fundamenteel kiest voor een economie georganiseerd en gecontroleerd door en voor de arbeidersklasse.

Op 1 mei 1886 staakten in de VS 340.000 werkers voor de 8-urige werkdag, een nooit gezien succes! Dit was het resultaat van 2 jaar propaganda en mobilisatie door de nieuwe Federation of Organized Trades and Labor Unions.

Op sommige plaatsen werd deze eis ingewilligd maar op an-dere, zoals bij de maaimachine-fabriek Mac Cormick in Chicago, reageerden de bazen met lock-outs en lieten ze door de politie werkwilligen en stakingbrekers uit de omliggende dorpen aan-voeren. Toen de werkers hierte-gen op 3 mei betoogden, schoot de politie: 6 doden.

Op de protestmeeting van 4 mei kwamen 15.000 mensen op-dagen, maar een bomaanslag koste het leven aan 7 politie-mensen. 8 arbeidersleiders wer-den opgepakt en ter dood ver-oordeeld, niet omdat bewezen was dat zij het gedaan hadden (er zijn trouwens genoeg rede-nen om aan te nemen dat dit een opgezette provocatie was) maar “omwille van de economische en politieke ideeën die ze verspreid hadden”. De Belgische burgerij was dus niet echt origineel met haar wet!

De oorsprong van 1 mei ligt dus in de Verenigde staten waar op die dag (“Moving day” genoemd)

alle overeenkomsten en contracten gesloten of verbroken worden. Met de gebeurtenissen van mei 1886 kreeg deze dag een speciale betekenis voor de Amerikaanse arbeiders die op hun volgende vakbondscongres van december 1888 besloten om 1 mei 1890 als strijddag voor de 8-urendag in te stellen.

Aan deze kant van de oceaan hadden de Europese arbeiders zich ondertussen hersteld van de zware nederlaag die ze met het uitmoorden van de Commune van Parijs in 1870-’71 geleden hadden. In die omstandigheden vonden de leiders van de Internationale Arbeiders Associatie het beter de organisatie tijdelijk te ontbinden. Maar zoals Marx voorspelde, hadden de werkers geen andere keuze dan te vechten en zich te organiseren tegen de altijd wederkerende crisissen van het kapitalisme. In die strijd ontstonden in zowat alle landen van Europa massapartijen zoals de Belgische Werkliedenpartij in 1885.

Ter gelegenheid van de hon-derdste verjaardag van de Franse Revolutie in 1889 werd de Wereldtentoonstelling dat jaar in Parijs georganiseerd. Een gelegenheid voor de nieu-we partijen om op een interna-tionale bijeenkomst een nieuwe, de Tweede Internationale op te zetten. Op dit congres werd besloten om, in navolging van de Amerikaanse broeders op 1 mei 1890 overal acties te onderne-men voor het bekomen van de 8-urendag.

Deze oproep kreeg zo’n grote weerklank dat de burgerij in paniek sloeg. Er werd gedreigd met ontslagen. In België gaf de minister van Justitie bevel aan de rijkswacht om te onderzoeken wie voor het organiseren van 1 mei gestemd hadden.

In Leuven werden alle soldaten opgeroepen om te voorko-men dat ze de ordewoorden van de arbeiders zouden toejui-chen. In Gent werd de hoofd-wacht voor 2 dagen gesloten en “het schildwachthuisje wegge-nomen”. Er werden speciale schietoefeningen georganiseerd voor de burgerwacht “om het op 1 mei goed te kunnen”. In Brussel ging de burgerij letter-lijk op de vlucht en droeg alles wat enige waarde had met zich mee.

En de staking werd een succes: 150.000 stakers en dat op gevaar de dag nadien hun job kwijt te zijn! Vooral in Wallonië, waar 100.000 van de 110.000 mijnwerkers het werk neerleg-den. Overal werd massaal be-toogd. Volgens Le Peuple 20.000 in Charleroi, 17.000 in Frameries, 35.000 in Le Centre, 1000 in Tu-bize, tienduizenden in Luik... In Leuven 7.000, 10.000 in Gent, 9.000 in Antwerpen, 25.000 in Brussel...

In Duitsland was de "socialistenwet" van Bismarck nog altijd van kracht en de lei-ding riep op niet te staken. Desondanks staakten in de grote industriecentra een op tien van de arbei-ders, met afdankin-gen en verdere sta-kingen tot gevolg.

In Wenen, Praag, Budapest en Buka-rest, in Zwitserland, Nederland en Scandi-navië werd massaal betoogd. In Engeland en Spanje werd op zondag 4 mei be-toogd.

Het moet een enorm gevoel geweest zijn! Overal in de geïndustrialiseerde wereld kwamen de arbeiders als één georganiseerde kracht naar buiten terwijl de burgerij machteloos moest toekijken. De werkers worden bewust van hun eigen macht... op voorwaarde dat ze maar samen in een eengemaakte actie optreden. Op zo’n moment, zei Marx, is geen enkele kracht op aarde in staat dit te stoppen.

Sindsdien is 1 mei niet meer weg te denken uit de geschiedenis van de arbeidersbeweging. Net zoals de “8-urenhuizen” is “de dag van de arbeid” een symbool geworden van de strijd tegen de kapitalistische uitbuiting en de lange werkdagen. Er werd dan ook alles gedaan om de betekenis ervan de verwateren of te vervalsen.

In sommige landen maakte de burgerij er een betaalde feest-dag van zodat er niet meer kon gestaakt worden. De sociaal-democratische leiding ging 1 mei gebruiken als mobilisatie voor het algemeen stemrecht en later om te komen vertellen “wat ze in de regering wel alle-maal bereikt hebben”.

Naarmate het steeds duidelij-ker wordt dat ze daar de politiek van de burgerij en niet die van de werkers voeren, wordt op 1-mei al eens met tomaten en eie-ren naar de leiding gesmeten.

In het vroegere Oostblok was 1 mei na de Revolutie tot natio-nale feestdag uitgeroepen, maar de stalinistische bureau-cratie ging deze dag gebruiken om haar militaire macht te ten toon te spreiden.

Hitler organiseerde op 1 mei verplichte parades ter gelegen-heid van de “Nationale Arbeids-dag” om op die manier de po-tentiële macht van de werkers onder controle te houden. De 1-mei-activiteiten van het Vlaams Blok zijn dan ook niet zo on-schuldig als ze ons willen doen geloven!

Maar ondanks al deze pogin-gen blijft 1 mei een mijlpaal in de geschiedenis van de arbei-dersbeweging en spreekt nog altijd tot de verbeelding van ge-radicaliseerde jongeren en mili-tanten.

Het is een gelegenheid voor marxisten om de ware beteke-nis ervan in herinnering te bren-gen en vragen te stellen als: wat rest er nog van die prachtige partijen die in strijd en onder de meest smerige repressie van het patronaat opgezet werden? Bestaan er nog internationale tradities?

Maar ook: wat blijft nog over van die 8-urendag waar zo voor gevochten is? Vandaag blijkt dat 1 kind op 5 gezondheidsproblemen heeft die te wijten zijn aan de werkdruk waaronder de ouders gebukt gaan!

Sinds het begin van de jaren ’80, ondertussen is dat al 20 jaar, is de burgerij bezig om stap voor stap alles terug te pakken wat we in strijd afgedwongen hebben. Van de 8-urendag blijft niets meer over, in vergelijking met vroeger is de sociale zekerheid een lachertje, het statuut van het overheidspersoneel wordt door “onze” (?) eigen ministers uitgehold ... En dit in een economische situatie die volgens burgerlijke economen zelden zo goed geweest is! Vroeg of laat, en zeker als de economische crisis weer toeslaat, zullen de werkers zeggen “nu is het genoeg geweest”. En zeggen dat nu al: de stakingsaanzegging in het onderwijs, de witte woede die verder duurt, de politie die staakt... en de beweging breidt nog uit!

In de actie zullen we echter nog maar eens moeten vaststellen dat partijen als de SP, waarvan ze dachten dat ze hun belangen zou verdedigen, juist het belangrijkste middel zal worden om de politiek van de burgerij door te voeren. De werkers van Clabecq kunnen er over meespreken...

In de jaren 1860-’70, voor de oprichting van de BWP en het afdwingen van het algemeen stemrecht dachten de werkers dat ze in het parlement konden rekenen op de linkse liberalen. Pas nadat dit in de praktijk een illusie bleek waren ze klaar voor het oprichten van een eigen, van de burgerij onafhankelijke partij.

Deze les moet vandaag weer opnieuw geleerd worden, en spijtig genoeg kan dit alleen maar in massale acties, zoals o.a. de 1 mei-bewegingen uit het verleden.

Militant Links roept nu reeds op voor het vormen van een nieuwe, van de burgerij onaf-hankelijke arbeiderspartij. 1 mei is een geschikt moment om de-ze oproep zo breed mogelijk kenbaar te maken en er met de meest bewuste militanten over te discussiëren.

Het kapitalisme is een wereld-systeem, de strijd ertegen moet dan ook internationaal gebeu-ren. Militant Links maakt dan ook deel uit van het CWI, het Comité voor een Arbeiders In-ternationale met secties in meer dan 30 landen.

Vandaag moeten we nog tegen de stroom in roeien en met individuen discussiëren. Maar onvermijdelijk zullen zich weer bewegingen voordoen zoals die van 1 mei 1890 maar dan met een arbeidersklasse die numeriek 1000 keer sterker is.

Op 5 april is een kleine 2 ton hoogactief kernafval per trein getransporteerd naar Mol. Het schadelijke goedje vertrok in La Hague (Frankrijk) waar Belgische splijtstoffen worden gerecycleerd. Het kernafval zal in Dessel gedurende vijftig jaar afkoelen in een brandvrij gebouw, bestand tegen aardbevingen en inslag van vliegtuigen. Daarna volgt de berging diep in de ondergrond. Het verval van de radioactiviteit zal miljoenen jaren duren.

Het transport werd door alle bevoegde nationale en interna-tionale instanties als veilig ver-klaard. Ook Olivier Deleuze (Ecolo), staatsecretaris voor energie ziet geen graten in de transporten. Wel voegt hij er aan toe dat “de volgende transporten van verglaasd kernafval aan bij-komende controles onderwor-pen worden”. Als er iets aan de hand zou kunnen zijn met de volgende transporten, waarom dan niet met dit transport?

Zijn collega Magda Aelvoet (Agalev) gaf daar in een opinie-stuk in De Standaard (maart 1998) een duidelijk antwoord op: “de nucleaire sector is onverze-kerbaar, onveilig en onbetaalbaar”. Ze verwijst hierbij naar een Duits transport uit ’98 waar-van de straling 2000 maal de toegelaten stralingswaarde overschreed. Ook toen waren de transporten “veilig” bevon-den.

Tegen het transport van 5 april protesteerden activisten van Greenpeace. Ook enkele basis-militanten van Agalev waren op het protest aanwezig, terwijl de leiding van deze partij maar mooi de toelating gaf. Of hoe een leiding haar basis verraadt.

Verraad, niet enkel i.v.m. dit transport, maar ook in het regeerakkoord. Wij citeren:

“Hierin beslissen de regerings-partijen om de liberalisering van de electriciteitssector te versnellen. Zij zullen daarbij het tempo van onze belangrijke handelspartners volgen. De regering wil zich bovendien op termijn geleidelijk terug-trekken uit de sector van de nucleaire energie. Teneinde de wetenschappers voldoende tijd te geven om nieuwe alternatieven op punt te stellen, zal een desactiveringscenario starten vanaf de centrales 40 jaar oud worden.”

Dit betekent dat de desactive-ringscenario’s pas zullen starten vanaf 2015. Hoelang dit scena-rio zal duren werd niet bepaald. Nog eens vijftien jaar?

VLD en SP gaan trouwens ook akkoord met het zoeken naar nieuwe energiebronnen. Het is al lang geweten dat nieu-we kerncentrales bouwen immers niet meer economisch ren-dabel is. Ondertussen gaat het onveilige en milieuonvriendelijke energiebeleid wel nog door.

Dit regeerakkoord betekent dat ook Agalev en Ecolo akkoord gaat met de libe-ralisering van de Belgische energiesector. Energie zou nochtans een recht moeten zijn voor iedereen. Energie-voorziening moet dan ook ten dienste staan van de behoefte van de mens, binnen de grenzen van milieu. Liberalisering staat niet ten dienste van de mens, maar ten dienste van de winst. Het gevaar is bijzonder groot dat uitein-delijk nieuwe goedkopere energiebronnen op de markt komen die even schadelijk zijn als vorige bronnen. Hierin ligt het verraad van Agalev. Ook multinationals, zoals Shell springen op alternatieve energie en die kan je moeilijk omschrijven als ‘bezorgd om het milieu’.

Een veilig en milieuvriendelijk energiebeleid kan pas gevoerd worden wanneer iedereen con-trole en inspraak heeft op de productie en verdeling van ener-gie - van arbeider, milieu-activist tot wetenschapper. Weten-schappers kunnen dan hun krachten bundelen en niet in verspreide slagorde in concur-rerende bedrijven onderzoek doen.

Enkel socialisme kan een op-lossing bieden voor dit pro-bleem door een planeconomie te voeren in teken van de be-hoeften van de wereldbevolking en binnen de grenzen van de natuur.

Het wordt dan ook tijd dat milieu-activisten dit beseffen en met ons strijd voeren voor een democratisch socialisme, een voorwaarde om tot een echte oplossing voor de milieupro-blemen te kunnen komen! Als je de markt aanvaardt, zul je - net als nu de Ecolo- en Agalev-ministers doen - verplicht wor-den op het cruciale moment de winst te laten voorgaan op de menselijke en de ecologische belangen.

Recent werd ook in België een kern van Attac opgericht. De Attac-beweging omschrijft zichzelf als “een sociale volksbeweging tegen het neo-liberalisme en het financiële speculatiekapitalisme”. Het initiatief kan op steun rekenen van een waaier van organisaties en individuen: Broederlijk Delen, NCOS, Oxfam,... Maar ook individuele politici, zoals SP-parlementslid Dirk Van der Maelen, namen het programma van Attac onder de arm. Zij het is een drastisch ingekorte en aangepaste vorm. Als woordvoerder van de “parlementaire fractie” van Attac ijvert Van der Maelen voor de Tobin-taks: een belasting van 0,1% op speculatieve transacties. Volgens de platformtekst van Attac-Vlaanderen is deze belasting in staat “alle sociale noden in de wereld te lenigen”. Dit zou ook “een begin maken met de herovering van de democratische besluitvorming in de financiële sfeer”. Welke houding dienen arbeiders, jongeren en activisten tegenover de voorstellen van Attac in te nemen?

Oorspronkelijk komt de be-weging uit Frankrijk. De krant Le Monde Diplomatique en in het bijzonder haar hoofdredacteur Ignace Ramonet breken sinds 1997 een lans voor een “mondiale solidariteitsbelas-ting”.

Het eisenpakket van Attac is echter ruimer en bepleit o.a. de opheffing van het bankgeheim, een einde aan de privatiserin-gen, de afschaffing van de der-de wereldschuld en een halt aan de veralgemening van de pensioenfondsen.

Dit zijn eisen die socialisten kunnen ondersteunen. De op-heffing van het bankgeheim bij-voorbeeld raakt onmiddellijk aan de strategische belangen van het kapitaal. Op een recen-te discussie-avond in Leuven waren het net dit soort eisen waar Van der Maelen in een zo wijd mogelijke boog omheen liep.

De voorstellen van Attac bevatten een aantal sterke punten die breken met de heersende neoliberale logica.

Ze weerspiegelen het voor-alsnog beperkte, maar groeien-de verzet tegen de arrogante bazen en politici, zoals in Seat-tle duidelijk werd. Vandaag zien we revoltes van arbeiders en boeren in Ecuador en Bolivië. Deze uitbarstingen van strijd en verzet zijn geen toeval, maar een inspirerende voorafspie-geling van mas-sale bewegin-gen van arbei-ders en andere onderdrukten tegen de politie-ke en economische elites die hun crisis op de rest van de bevolking proberen af te wentelen.

Privatiseringen, werkloos-heid, lage lonen en tanende ge-zondheidszorg hebben een ra-vage aangericht die in de ko-mende periode onvermijdelijk tot sociale explosies zal leiden.

Tegelijkertijd echter weerspiegelen de argumenten van Attac een diep ongeloof in de mogelijkheid om fundamenteel met het kapitalisme te breken.

De val van het stalinisme drukt nog steeds zijn stempel op het bewustzijn. Een duidelijk zicht op de uiteindelijke doel-stellingen en de politieke krach-ten die die kunnen verwezenlij-ken ontbreekt.

Dit is tevens een gevolg van de reële maar enkel op uiterst korte termijn ingeschatte “zwakte” van de arbeidersbe-weging, die politiek zo goed als volledig is onteigend en syndi-caal wordt verzwakt door een bureaucratische leiding.

De idee dat het mogelijk is enkel de ergste gevolgen van het kapitalisme uit te bannen zonder het systeem zelf in vraag te stellen, is niet nieuw. Jammer genoeg is die benade-ring in het verleden weinig suc-cesvol gebleken.

Het kapitalisme is een econo-misch systeem dat steunt op privé-bezit van de productie-middelen en onderlinge concur-rentie tussen bedrijven. Er is geen collectieve planning en discussie over wat er aan be-staansmiddelen moet worden geproduceerd en hoe die pro-ducten onder de bevolking moeten worden verdeeld.

De ervaring leert dat de economie, zolang het kapitalistische privé-bezit van de grote bedrijven en de transport- en communicatie-middelen blijft be-staan, niet democratisch kan worden gecontroleerd.

Ook Van der Maelen herhaalde op de voorstellings-avond van Attac in Leuven - ge-organiseerd door o.a. Jong-So-cialisten, Jong-Agalev, SJW en Vonk - dat de invoering van de Tobin-taks de voornaamste so-ciale noden van de planeet kan lenigen. Het is spijtig te moeten vaststellen dat enkel leden van Militant Links tegen deze illusie probeerden in tee gaan. Van der Maelen stemt in het parle-ment wetten die tot de verar-ming van een belangrijk deel van de bevolking hebben ge-leid, maar kwam in Leuven plei-ten voor een verlinksing. Waar was hier de consistentie?

Voor politiekers die hun imago willen oppoetsen, is het erg vrijblijvend om de Tobin-taks te bepleiten:

het vereist een voorafgaand akkoord tussen landen en re-gio’s die elkaar bitter beconcur-reren. Enkel een scherpe poli-tieke crisis die het voortbestaan van het kapitalisme in vraag stelt, zou de burgerlijke wereld-leiders naar een tijdelijke toege-ving in de vorm van een Tobin-taks kunnen doen grijpen.

Activisten vechten voor elke toegeving, maar verliezen het bredere plaatje niet uit het oog. Wat vooruitstrevend is in de eisen van Attac verdient steun. De discussie binnen de cam-pagne brengt echter ook de noodzaak van programmato-rische efficiëntie en eenduidig-heid naar voor.

Als Jong-Agalev, JS en Van der Maelen zich oprecht willen verzetten tegen de sociale af-braak, zouden ze als eerste daad hij het woord hun moeder-partijen kunnen oproepen om uit de rechtse regering-Verhof-stadt te stappen. Het zou ont-hullend voorpagina-nieuws zijn.

De werkdruk doodt. De spoormannen organiseerden op woensdag 19 april een spontane staking tegen de overbelasting van het personeel. De onafhankelijke spoorbond OVS diende een stakingsaanzegging in voor 27 april.

Het dodelijk treinongeluk in Aiseau-Presles, op de lijn Namen-Charleroi, was een rechtstreeks gevolg van kwaad opzet. Onbekenden hadden voor de wissel een betonblok geplaatst.

De onveiligheid op onze sporen neemt ook toe door het gebrek aan personeel en de hoge werkdruk. Een NMBS rapport bevestigd dit. In de eerste drie maanden van dit jaar hebben de treinbestuurders 21 maal een signaal genegeerd. Dat is dubbel zoveel als voor dezelfde periode 1999, toen tien maal een signaal genegeerd werd.

Het akkoord in de social-profit en de betogingen van de politiediensten heeft het sein gegeven voor een golf van eisen om meer loon en een lagere werkdruk.

Het onderwijspersoneel betoogt op 17 mei (zie pagina 11) en dreigt met stakingsacties als minister Mar-leen Vanderpoorten (VLD) niet ingaat op de eis om een algemene loons-verhoging en de roep om meer geld voor het onderwijs.

Het Vlaams gemeentepersoneel eist een lineaire loonsverhoging van 5%, en een vaste benoeming voor de contractuelen waardoor hun loon sneller kan stijgen.

Het personeel van de Koninklijk Munt, waar onze bankbiljetten en munten worden gemaakt, eist een ver-goeding voor het extra werk dat de invoering van de euro met zich mee zal brengen.

Ook de belastingsambtenaren kwamen uit hun schulp. Zij willen dat er iets gedaan wordt aan de onderbe-zetting van de diensten, de politisering aan de top, de hoge werkdruk en de lage lonen.

Het gevangenispersoneel dreigt met acties vanaf 15 mei en klaagt de overbevolking van de gevangenissen en de achterstallen van het personeel bij het opnemen van vakantiedagen aan.

In Wallonië is de Witte Woede nog niet geluwd, op 4 mei wordt er opnieuw betoogd, en komen er acties in het onderwijs

De regering heeft voor de mensen in de Openbare Diensten een verassing in petto. In de maand

mei zou iedere Belg een vragenlijst over de werking van de openbare diensten en de ambtenarij in de

bus krijgen. De paars-goene regering haasten zich om te zeggen dat dit geen referendum is en laten niets los over de inhoud ervan.

Eén ding is zeker, minister van ambtena-renzaken Vandenbossche (SP), bereid een slachting voor. In naam van de dienst-verlening aan de klant wil men de arbeids-omstandigheden en het statuut van het overheidspersoneel ernstig beschadigen. Hij rekent erop dat we een kort geheugen hebben. Dat we vergeten zijn hoe de verschillende regeringen eerst in bespaard hebben op personeel en stilaan de vastbenoemden begonnen te vervangen door contractuelen. Nu het personeel bezwijkt onder de werkdruk en de lage lonen als gevolg van de besparingen komt met datzelfde personeel beschuldigen omdat het zogezegd minderwaardig werk zou leveren.

De acties van de openbare diensten kunnen de werknemers in de privé-sector meer vertrouwen geven om ook daar aktie te voeren tegen de werkdruk, de flexibiliteit en de lage lonen. Onder andere de loonnorm heeft ervoor gezorgd dat de economische groei volledig in de zakken van het patronaat is verdwenen. Met een rode maand mei kunnen we er een beetje uitkloppen.

Op 15 april vond in Brussel de Socialisme 2000 dag van Militant Links plaats. De dag werd een succes: zo’n 150 leden, sympathisanten en geïnteresseerden waren aanwezig voor een debat, twee discussies en een meeting. Onder hen ook twee SP-gemeenteraadsleden uit Nederland die lid geworden zijn van Offensief (de Nederlandse afdeling van het CWI).

Het debat ging over de nood aan een linkse alliantie en hoe we de linkerzijde kunnen versterken. Sprekers waren Eric Byl (Militant Links), Pierre Beauvois (Parti Communiste), Antonio Zaffuto (ex-delegee van Forges de Clabecq), Kris Merckx (PvdA) en Alain Tondeur (SAP).

Dit uitzonderlijk panel besprak de plannen voor de gemeenteraads-verkiezingen van hun respectieve partijen. Eric Byl legde nadruk op de nood aan een linkse alliantie, een oppositie links van SP en Agalev, om een verlengstuk te kun-nen bieden aan strijdbewegingen die plaats vinden. Militant Links wil daar aan bouwen en binnen een dergelijk eenheidsinitiatief haar eigen ideeën verdedigen.

Pierre Beauvois stelde dat z’n partij open staat voor linkse een-heidsinitiatieven, maar ook zal deelnemen aan een aantal lokale scheurlijsten van de PS. Antonio Zaffuto onderlijnde het belang van het proces tegen de delegees van Clabecq en Kris Merckx had het vooral over de PvdA als antwoord op de sociale problemen en de mo-gelijkheid van twee verkozenen bij de districtraadsverkiezingen in Hoboken.

Alain Tondeur ten slotte stelde dat de SAP voor de gemeente-raadsverkiezingen zal "knutselen": in bepaalde steden zullen ze op de Ecolo-lijst staan (Charleroi), el-ders zijn linkse eenheidslijsten mogelijk (Luik).

Na dit debat waren er twee dis-cussies. Een eerste handelde over de situatie in Oostenrijk en hoe we de antifascistische strijd moeten voeren. Daarbij kwamen o.a. de rol van onze Oostenrijkse zusterpartij aan bod, alsook de nood aan een linkse alliantie als antwoord op de groei van het Vlaams Blok.

De tweede discussie was een ge-tuigenis van een Russische mijn-werker uit Vorkuta (Siberië) die inging op de situatie in de voor-malige Sovjetunie sinds de val van het stalinisme. Hij vertelde over de mijnwerkersstaking waarbij hij samen met z’n collega’s op het Rode Plein actie voerde omdat de mijnwerkers niet uitbetaald werden. Hij riep op tot solidariteit met de Ka-zachstaanse kameraden die mo-menteel een enorme repressie ondervinden van het staatsapparaat (zie CWI-kort).

De slotmeeting was een toespraak van Peter Taaffe, algemeen secretaris van de Britse Socialist Party, over de ideeën van Trotsky en hun relevantie voor van-daag.

Hij ging in op de beteke-nis van de permanente re-volutie in de ex-koloniale landen en op de ontwikke-ling van onze afdelingen in die landen, vooral dan in Nigeria.

Andere punten waren de strijd tegen het stalinisme en de rol die Trotsky gespeeld heeft in het analyseren van de nieuwe situatie in de Sovjetunie na de machtsovername van de stali-nisten.

Tenslotte sprak hij over het belang van Trotsky’s analyse over het opkomende fascisme in de ‘30.

Het enthousiasme van de aan-wezigen werd duidelijk bij de finan-ciële oproep voor solidariteit met de Kazachstaanse kameraden: ondanks het jonge publiek werd voor meer dan 5000 frank opge-haald. Een sympathisant uit Antwerpen werd lid van Militant Links.

Op woensdag 17 mei betogen de Nederlandstalige en Franstalige leerkrachten. De twee centrale eisen zijn: meer geld voor onderwijs in Vlaanderen, Brussel en Wallonië en de cao 1999-2000. De Minister van Onderwijs Marleen Vanderpoorten voerde onlangs nog een nummertje op toen ze, samen met haar Brusselse en Waalse ministers, meer geld vroeg.

Minister Vanderpoorten is niet van plan geld te besteden aan een alge-mene loonsverhoging voor de leer-krachten. Het is van begin 1995 gele-den dat er nog een loonsverhoging kwam in het Vlaams Onderwijs.

De minister verkoopt haar oppositie tegen de loonsverhoging als iets po-sitief. Zij wil het ‘comfort’ van de leer-krachten in het onderwijs verhogen. Dit door de traditionele snoepjes van de actieve welvaartstaat uit te delen. Een beetje goochelen met het recht op loopbaanonderbreking en andere uitstapmogelijkhe-den en in ruil daarvoor meer flexibiliteit en een gro-tere inzetbaarheid eisen.

We moeten opletten voor vergiftigde geschen-ken. Het statuut van het onderwijspersoneel is al ondermijnd. De vaste be-noeming staat op de helling. Veel leerkrachten lopen zich de benen van onder het lijf om op-drachten in 3, 4 of 5 ver-schillende scholen te com-bineren.

Minister Vanderpoorten, nu openlijk gesteund door de Vereniging voor Vlaam-se Studenten (VVS) en de Vlaamse Scholierenkoepel (VSK), liet al een aantal keer verstaan dat ze de leerkrachten "meer groei-kansen" wil geven. Het be-roep zou aantrekkelijker worden als er meer promotiekansen zijn.

Laat ons eens concreet bekijken wat dit betekent. Men zou een systeem van ‘performance related pay’ (het invoeren van prestatiepremies, evalu-aties, enz..) kunnen invoeren. De leer-krachten die nu onder min of meer de-zelfde omstandigheden werken en samen vechten om die omstandig-heden te verbeteren, zouden dan ver-deeld kunnen worden in verschillende looncategorieën. Dit is een terugkeer naar een negentiende eeuwse verlo-ning!

De Vlaamse Scholierenkoepel en de Vereniging voor Vlaamse Studen-ten hebben al eerder de weg bereid voor reactionaire ideeën van de on-derwijsminister van dienst. Nu gaan ze toch wel heel ver. Men is zelfs zo cy-nisch om de leerlingen in te schakelen tegen de leerkrachten en de evaluatie van leerkrachten aan hen over te laten.

In plaats van meer geld te eisen van de regering wil men elke solidariteit tussen leerkrachten onderling en de solidariteit tussen leerlingen en leer-krachten onmogelijk maken. De school wordt een slagveld waarop iedereen verliest.

Het is de invoering van de scho-lengemeenschappen en de scho-lengroepen die de voorwaarden heeft geschapen om de verworven-heden van de leerkrachten af te bouwen. Marleen Vanderpoorten schroeft de besparing van 2.5% op de leraarsuren enkel terug omdat dit de werking van het onderwijs onmo-gelijk zou maken.

De eisen van de vakbonden zijn terecht. Er moet een algemene loonsverhoging komen. Er moet meer geld voor onderwijs komen. De jaren van economische groei heb-ben enkel de rijken rijker gemaakt. Alle openbare diensten moesten besparen. We moeten vechten om die besparingen terug te schroeven. Om de schaalvergroting, die de ruggengraat van deze maatregelen vormt, gedaan te maken.

Begin april kondigde het Vlaams Blok aan dat het z’n beruchte 70-puntenprogramma zou aanpassen. Sommigen spraken zelfs van een afzwakking van het Blok-programma.

Natuurlijk is het Blok niet veranderd en blijft het een racistische partij. De inhoud verandert niet, de vorm waarop ze het brengen echter wel.

De voorbije jaren heeft het Blok een enorm imago van protestpartij opge-bouwd. Door radicale campagnes en straffe uitspraken over vreemdelingen, is die partij erin geslaagd zich op te werpen als een oppositiepartij die ingaat tegen de traditionele politici en het establishment. Het belangrijkste doelpubliek daarbij zijn de midden-standers en de beter verdienende kaderleden. Daartoe wil het Blok haar imago wat bijsturen en vervangt het de bokshandschoen van de vorige verkie-zingscampagnes door een foto van een gezin. De proteststemmen zullen ze toch sowieso binnen halen, op wie moeten die mensen anders stemmen?

Een belangrijk element in het imago van het Blok is hun 70-punten–pro-gramma. Door dit overboord te gooien (of toch te doen alsof), wil de partij dui-delijk maken dat het in de gemeente-raadsverkiezingen van 8 oktober bre-der wil gaan werken en een aanvaard-bare partij worden. Dit symbool wordt dus verwijderd, maar de partij blijft volgens Filip Dewinter “op koers” en er wordt geen bocht gemaakt rond het migrantenstandpunt.

Dat was ook de boodschap van het congres van het Vlaams Blok in Be-ringen. Dit congres vond plaats onder de titel “Onze steden bevrijden” en er werd gehamerd op het anti-migranten-standpunt met de slogan "Aanpassen of terugkeren".

Het was geen toeval dat Beringen uitgekozen werd voor het congres van de Blokkers. In Beringen is er een min-derheidscoalitie van SP en VLD, waar-door een aantal oppositiestemmen no-dig zijn om aan een meerderheid te raken. Het Vlaams Blok maakt daar handig gebruik van om af en toe mee te stemmen met de oppositie en af en toe de coalitie te steunen. Dit maakt dat alle partijen er geregeld gaan pra-ten met het Blok om politieke akkoor-den te sluiten.

In Beringen is het cordon sanitaire in de praktijk doorbroken. En dat is wat het Blok na de gemeenteraads-verkiezingen van 8 oktober in een aantal steden hoopt te bereiken. De achterban van de partij begint onge-duldig te worden en het Blok wil de FPÖ vervoegen als machtspartij.

Het Blok heeft z’n programma niet afgezwakt, wordt geen aanvaardbare rechtse partij, maar blijft een gevaarlijke fascistische organisatie. Het cordon sanitaire zal het Blok niet stoppen, zolang de voedingsbodem aanwezig is zal die partij blijven groeien. Militant Links zal steeds op de eerste rij staan in het protest als het cordon sanitaire wordt doorbroken. Maar het is enkel met een links alternatief op het huidig beleid dat het Blok kan worden teruggedrongen.